ویرایش‌ها

شهادت موهبتی است الهی که اینبار نصیب برادر شهیدمان گروهبان یکم حسین ابراهیمی شد و شهید حسین ابراهیمی در سال 1334 در شهر سرایان دیه به جهان گشود و کودکی خود را در شهر سدایان گذراند و سپس راهی مدرسه شد و شهید 9 سال به تحصیل خویش ادامه داد و در طی این مدت یکی از شاگردان موفق بود و اما به سبب نا مساعد بودن تحصیلش را ترک گفت و سپس مشغول کشاوری شد و دو سال خدمت سربازی را در تهران سرباز نیروی هوایی بود و پس از پایان دوره ی وظیفه عممومی به شهرش سرایان بازگشت و دد در حدود دو سال در صنعت و مکانیک به کار خود ادامه داد.

شهید جوانمرد 22 سالش بود که راهی اموزشگاهگروهبانی اموزشگاه گروهبانی شد و پس از اتمام کردن دوره ی گروهبانی برای دوره های ویژه عازم اصفهان و شیراز شد و مدتی در انجا بود و در بهبوحه ی انقلاب در تهران دوره نظامی داشت و پس از پایان حادثه 17 شهریور و خونین به.. امام امت بزرگ از سربازی قرار کرد. وی شور عجیبی از انقلاب در دل داشت و همین فرارش از ارتش در ان زمان خود گواهی بر این مدعاست. پس از پیروزی انقلاب در تربت جام به خدمت در ارتش جمهوری اسلامی مشغول شد و پس از چندی ازدواج کرد.

شهید در طی یکسالی که در جبهه بود همیشه در نامه اش می نوشت در خداحافظ به امید پیروزی همیشه بجای اینککه اینکه بگوید.. جنگ تمام می شود می گفت.. پیروز می شویم.

در اوایل سال 60 تصمیم رفتن به جبهه را میگیرد و هنوز بیش... در کنار فرزندش نبود که همرا همراه با جمعی از یارانش به ماهشهر اعزام شد و در حمله ابادان مردانه جنگید و پس از انجا به دارخونین و شادگان رفت و پس از مدتی راهی بستان شد و پس از فتح بستان در حمله طریق القدس به غروب دزفول عزیمت نمود و در جبهه شوش مشغول فداکاری شد. وی جوانی پر شور و ارام بود و هرگاه که از جبهه می پرسیدی می گفت خوبست و ما پیروزیم. هرگاه از انقلاب میپرسید می گفت اسلامی است اسلامی است.