ویرایش‌ها

*** فاقد عکس

*** فاقد زندگی نامه و وصیت نامه

از فرط بی خوابی، به هوای آزاد حیاط، پناه بردم . نگاهم به اتاق مسیّب افتاد، اتاقی که غرق نور بود . با خود پنداشتم حتما بر اثر مطالعه زیاد، خوابش برده و چراغ روشن مانده است . کمی در حیاط قدم زدم و آنگاه برای خاموش کردن چراغ ، به سمت اتاقش راه افتادم . به کنار در رسیدم و برای آنکه از خواب بیدار نشود ، در را به آرامی باز کردم . خدایا چه می دیدم !  مسیّب به نماز ایستاده ، دستهایش را بالا گرفته و خدا را استغاثه می کرد. نوری عظیم ، فضای اتاق را پُرکرده بود. ترس ، وجودم را فرا گرفت ؛ آب دهانم را قورت دادم و آرام ، طوری که متوجه نشود ، در را بستم و به اتاق خودم رفتم . تا صبح نتوانستم بخوابم . گاهی گریه می کردم و گاهی بهت زده ، اطراف را می نگریستم . آن نور ، چه بود که من از دیدنش می ترسیدم ولی مسیّب را غرق در وجود خود کرده بود ؟!

اکنون هرگاه ، یاد آن شب و یاد آن نور می افتم . دیگر نمی ترسم ؛ زیرا می دانم آن نور ، نور شهادت بود. ای کاش می توانستم بار دیگر نور شهادت را ببینم و به جای ترس ، خود را در آن نور ، نورانی کنم.

مسیّب و چندتن از سربازان او، به خاک افتادند. سربازی جلو دوید و سر فرمانده را بر زانو گذاشت . فرمانده ، نگاهی به اطراف کرد و فرزندان خود را که در خاک و خون می غلطیدند ، از زیر نگاه مهربانش گذراند و هنگامی که چشمهای نگرانش به بالا دوخته شد ، سیمای مولایش حسین (ع) را دید که سر او را بر زانو گذاشته و با عطوفت ، او را نظاره می کند . دست مهربان مسیّب ، بالا رفت و با گفتن دوبار " یا حسین " برای همیشه آرام گرفت . دیگر سربازان ، به دور فرمانده جمع شدند . سربازی که هنوز سر فرمانده را بر زانو داشت ، گفت : "بچه ها ! امام حسین آمده بودند بالای سر جناب سروان .....جناب سروان ، سلام دادند و شهید شدند... السلام علیک یا ابا عبدالله...

و اشکها با خاک و خون، آمیختند و تصویری جاودانه را در پاسگاه زید ، به وجود آوردند .