ویرایش‌ها

* خاطره از زبان همرزم شهید:

یک روز در اتاق تبلیغات با حسین نشسته بودیم او گریه می کرد و از پرواز یاران سخن می گفت. بعضی مواقع سرش را به طرف آسمان بلند می کرد و می گفت: خدایا! چرا من شهید نشدم؟ آیا هنوز لیاقت پیدا نکرده ام؟ آیا هنوز خودم را نساخته ام؟ هر کاری کردم نتوانستم با سخنان خودم او را آرام کنم در حقیقت جملاتم روح ملکوتی او را سیراب نمي کرد. بعد از مدتی به من گفت: به خدا قسم هر کاری که برای رفتن لازم است انجام داده ام و دیگر مطمئن بودم که در این عملیات شهید می شوم و خداوند شهادت مرا قبول می کند، اما افسوس که هنوز آمادگی آن را پیدا نکرده ام تا در جوار شهدا قرار بگیرم، این گریه ها و حرف ها با صداي اذان ظهر به اتمام رسید و از اتاق خارج شد تا خودش را برای نماز آماده سازد وقتی از من دور می شد از گام هایش می توانستم بفهمم که برای رسیدن به معشوق چه عشقی در سر دارد.