ویرایش‌ها

==زندگی نامه== به تاریخ یکم شهریورماه سال هزارو سیصدو چهل وهفت شمسی، دوستعلی ونرجس شکرانی مقدم در انتظار تولد سومین فرزندشان بودند. نرجس به اردبیل وخانه ی مادری اش رفته بود تا هنگام وضع حمل در کنار مامایش (قابله) باشد. بعد از ساعتها انتظار، نوزاد خوش قدم چشم به جهان گشود وهمگان را غرق شوروشادی کرد. پدربزرگ (مشهدی غلام) به درگاه الهی شکرگزاری کرد وفرزندش را علیرضا نامید و وقتی خبر به دوستعلی که در روستا بود، رسید. بسیار خوشحال شد وبه خاطر لطف الهی شکرگزاری کرد. نرجس به همراه فرزندش به روستایشان ارجق از توابع مشگین شهر بازگشت تا در کنار خانواده اش زندگی شان را ادامه دهد.

او با اهالی روستای ارجق نیز ارتباط صمیمانه ای داشت. طوریکه همگان او را دوست داشتند. علیرضا در کانون گرم خانواده، روز به روز بزرگتر می شد واکثر اوقات با پسر عمه هایش به بازی وتفریح می پرداخت. او در کنار خواهرانش با بازیهای محلی " چلینگ آغاجی وقیش گوتدی " مشغول می شد وگاهی اوقات نیز با وسایل اولیه ایی مثل چوپ یا گل برای خودش اسباب بازی وهواپیما درست می کرد چرا که علاقه ی شدیدی به خلبانی پیدا کرده بود.

علیرضا به هفت سالگی رسیده بود وبرای همین به مدرسه ی ابتدائی روستا رفت واز همانجا تحصیلش را آغاز نمود. او از همان روزهای اولیه با رغبت خاصی تکالیفش را انجام می داد. بدون اینکه اعتراض بکند. علیرضا پا در نه سالگی می گذاشت وهمچنان به درسش مشغول بود، یک روز که با دوستانش توپ بازی می کرد ناگاه بر زمین خورد وهمه فکر کردند که دستش شکسته وبرای همین وی را نزد شکسته بند بردند ودر مدت کوتاهی بهبودی یافت. در همان ایام بود که جاده ی روستا را آسفالت کردند واهالی آن توانستند به راحتی رفت و آمد کنند. علیرضا پسر آرام وبا خدایی بود و آزارش به یک مورچه هم نمی رسید واز اینکه خواهر بزرگش بچه های کوچکتر از خود را کتک می زد ناراحت می شد، از قضا یک روز که بچه ها بسیار شلوغ کرده واز دست خواهر بزرگ شان (رأفت) کتک خورده بودند، علیرضا از راه رسید ووقتی صدای گریه ی خواهرش عقیله را شنید سریعاً خودش را به او رساند. عقیله گریه اش قطع نمی شد ویکسره می نالید، علیرضا شروع به نوازش او کرد وزیر لب مدام کلمه علی را تکرار می کرد تا شاید زبان خواهرش که از ترس گرفته شده بود، باز شود که بالاخره موفق شد و عقیله شروع به حرف زدن کرد.

پدر و مادر وبقیه ی اعضای خانواده همگی به شدت مجروح شدند طوری که برای مدت طولانی بستری شدند ولی انگار خدا خواست تا مشکلی برای علیرضا پیش نیاید وزنده بماند وشاید این زنده ماندن حکمتی داشت.

علیرضا با اتمام دوران ابتدائی وارد مقطع راهنمایی شد وهمچنان با همان شور وحال به تحصیلش ادامه داد. پدربا حادثه ای که برایش اتفاق افتاده بود از کار باغبانی دست کشید ودیگر نتوانست با آن آسیب دیده گی اش کار کند وبرای همین علیرضا به یاری اش شتافت ودر کارها به وی کمک رسانی کرد. او تقریبا در مقطع سوم راهنمایی تحصیل می کرد که به علت مشکلات مالی ترک تحصیل کرد وجهت کار روانه تهران شد. علیرضا با تلاشش فراوان سعی می کرد تا مخارج خانواده را تأمین کند. وبرای همین لحظه ای از کار وتلاش دست برنمی داشت. اوبه کتب مذهبی و ادبی علاقه ی زیادی داشت و سعی می کرد تا اوقات فراغتش را با مطالعه سپری کند.

علیرضا که در کارنجّاری به فعالیت می پرداخت در بیست و یکم اردیبهشت ماه سال هزار و سیصد و شصت و دو از طریق ارتش، جهت آموزش نظامی به پادگان عجب شیر اعزام شد.

==خاطرات==