ویرایش‌ها

در مكانى قلم به دست گرفته و مى‌خواهم بنويسم كه خيلى مقدس است و همه كس آرزوى آمدن به اينجا را دارند. البته قلم قاصر است و زبان خاموش تا بتواند آنچه را گذشته جارى كند و آنچه را بايد بگويد و بنويسد تراوش نمايد. مگر خدا لطفى نمايد و قلم را فرمان دهد كه بنويس آنچه را كه قلب ها را به لرزه مى‌اندازد و روح را پرواز مى‌دهد و به ملكوت اعلايش مى‌برد.

به نام خدا مى‌نويسم تا همه بدانند در كجا هستند و چه بار مسئوليتى به دوش دارند. مى‌نويسم تا مردم بدانند قطره‌هاى خون شهيدان چه مى‌گويند و از ما چه طلب مى‌كند.

خدايا! دردمندم، روح از شدت درد صيحه مى‌زند، قلبم مى‌خروشد، احساسم شعله مى‌كشد. تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش اما نه هر مرگى، مرگ با عزت (شهادت). خداوندا! دلشكسته‌ام، نا اميدم، دنيا برايم همچون زندانى است، ديگر هيچ آرزويى ندارم، احساس مى‌كنم كه اين دنيا ديگر جاى من نيست با همه وداع مى‌كنم و مى‌خواهم با خداى خود تنها باشم. خدايا! بسويت مى‌آيم و از عالم و عالميان مى‌گريم، تو مرا در جوار رحمت خود سكنى ده.

پدر و مادرم! برايت مى‌نويسم تا بدانى من بى‌وفا نبودم. حال و هواى بهشت را مى‌ديدم كه حسين (علیه السلام) به پيشواز يارانش آمده. فرشتگان ندا در دهند كه همرزمان ابراهيم، همراهان موسى، هم دستان عيسى (علیه السلام) هم‌كيشان محمد (صلی الله علیه و آله)، همسنگران على (علیه السلام) و همفكران حسين (علیه السلام) و همگامان خمينى از سنگران كربلا آمده‌اند.

خواهرانم! در اندوه چه كسى به ماتم نشسته‌ايد. برخيز و زينب‌وار نعره‌زن بر سر هر چه طاغوت است. آرى اين همان رسالت زينبى است كه از قرون و اعصار به‌ تو رسيده و تو هم خوب به فرجامش برسان و به فرزندانتان بياموزيد كه راه همين است و بس.