ویرایش‌ها

امید در سال 25/6/1346 در اصفهان دیده به جهان گشود، او از کودکی تحت تربیت پدری دلسوز و آگاه قرار گرفت. پدر امید یکی از مردان نیک و نام آوری بود که فرزندان خود را به بهترین شیوه تربیت نمود، او خود در رشته ی پزشکی تحصیلاتش را به اتمام رسانید و با پیروزی انقلاب به عضویت سپاه در آمد و در بیمارستان صدوقی فعالیت وسیعی داشت هنگام حضور مجروحین جبهه و جنگ او خود را وقف می نمود و با تمام وجود به خدمت آسیب دیدگان و مجروحین جبهه می پرداخت و امید پدر را می دید که با تمام وجود خود را نثار انقلاب و دینش می نماید و اینگونه امید وار پرورش یافت و سعی می نمود در تمامی افعال و رفتار به پدر تأسی نماید، با شروع تحصیلات از بهترین شاگردان، با نمراتی بالا بود و اخلاق و رفتارش نیز بسیار دوست داشتنی بود، با شروع انقلاب به همراه پدر در جماعات و تظاهرات علیه رژیم شاه شرکت می نمود و درس مبارزه و فداکاری را می آموخت پدر امید با اینکه از تحصیلات بالایی برخوردار بود ولی با تمام وجود در فعالیتهای دوران انقلاب و نیز بعد از انقلاب شرکت می نمود و با شروع جنگ از طرف بیمارستان آیت الله صدوقی به جبهه اعزام گردید و در منطقه ی عملیاتی کربلای 5 در حین رسیدگی به مجروحین بیمارستان صحرایی توسط دشمن مورد هدف قرار می گیرد و بسیاری از رزمندگان مصدوم و تعدادی از پرستاران و دکترهای پر تلاش به شهادت رسیدند و یکی از آنها نیز احمد صادقیان بود اینگونه پدر در عملیاتی کربلای 5 به شهادت می رسد و امید تلاش خود را بیشتر نموده و در صدد اعزام به مناطق عملیاتی می شود. او همچنین برای اینکه بتواند تلاش پدر را نا تمام نگذارد درس را نیز ادامه داد تا اینکه در رشته ی کامپیوتر در دانشگاه قبول می شود و در حین ادامه ی تحصیل از طریق بسیج به مناطق عملیاتی اعزام و در سال 1367 در منطقه ی آبادان به شهادت می رسد .

" پس ای رسول، تو چنان که مأموری استقامت و پایداری کن و کسی که با همراهی تو به خدا رجوع کرد (نیز پایدار باشد) و هیچ از حدود الهی تجاوز نکنید که خدا به هر چه شما می کنید بصیر و داناست. و شما مؤمنان هرگز نباید با ظالمان همدست و دوست باشید و گرنه آتش کیفر آنان به شما هم خواهد گرفت و در آن حال جز خدا هیچ دوستی نخواهید یافت و هرگز کسی یاری شما نخواهد کرد و نماز را در دو طرف (اول و آخر) روز بپا دارید و نیز در ساعت تاریکی شب که البته حسنات و نیکوکاری های شما سیئات و بدی های شما را نابود می سازد. این (نماز یا این سخن که حسنات شما سیئات را محو می کند) یادآوری است برای اهل ذکر (و پندی) برای مردم آگاه است." (سوره ی هود 112، 113، 114 ) .