این شهید گلگون کفن در اردیبهشت سال 1365 در حالی به وطن باز می گشت که شکوفه های بهار به بار نشسته بودند و عطر غنچه های یاس، احساس رهگذران را بر می انگیخت.
آری، حسین این شکوفه ی به خون نشسته، سوار بر دست های تشییع کنندگان سرشار از اشک غمبار، می رفت تا در کنار سلاله ی پاک رسول الله (ص) حضرت امام زاده عبدالله کلورآرام بگیرد تا سالیان دراز، برای همیشه ی تاریخ همراه دیگر هم کیشان خویش، زیارتگاه عاشقان و دلدادگانی از تبار خورشید باشد.
منبع سایت شهدای ارتش<ref>[http://ajashohada.ir/home/martyrdetails/29230سایت شهدای ارتش]</ref> ==پانویس== <references />