ویرایش‌ها

[[طلائیه ]] از توابع بخش [[هویزه ]] و [[دهستان بنی‌صالح ]] است و در منتهی‌الیه جنوب‌غربی [[دشت‌آزادگان ]] واقع شده است. از جنوب و غرب به کشور [[عراق ]] و از شرق به [[کوشک ]] و از شمال به [[سه‌راهی فتح ]] و [[چهارراه برزگر ]] محدود می‌شود. در غرب طلائیه، [[هورالهویزه ]] و سه طرف آن بیابانی خشک است.

مرز ایران در محدوده طلائیه به صورت یک زاویه قائمه است که به آن دال طلائیه گفته می‌شود. طلائیه شب‌های زمستانی سرد و روزهای تابستانی بسیار گرمی دارد و در اواسط فصل گرما، حرارت در این منطقه گاهی از پنجاه درجه سانتی‌گراد می‌گذرد. زمین طلائیه هموار و سطح آن پوشیده از خاک و رسوب نمک است. در زمان بارندگی و با طغیان آب هور بخش‌های زیادی از طلائیه هم به زیر آب می‌رود و همین امر باعث باتلاقی شدن منطقه در ماه‌های خاصی از سال می‌شود. پاسگاه طلائیه قدیم و جدید درست کنار مرز و پس از مناطق ترازی و کوشک در نزدیکی [[جزایر مجنون ]] واقع شده و در واقع مرز بین خشکی و هور در این منطقه محسوب می‌شود.

قبل از شروع رسمی جنگ، دشمن در این منطقه تحرکاتی نظیر تیراندازی به سوی پاسگاه‌های مرزی و احداث سنگر در مقابل آنها، استقرار نیرو و [[تانک ]] در برابر پاسگاه طلائیه قدیم، اقدام به پرواز‌های شناسایی بر فراز منطقه و بازداشت صیادان بومی انجام می‌داد.

با آغاز رسمی جنگ، این منطقه یکی از محورهای اصلی هجوم به [[خوزستان ]] بود و در همان روزهای اول جنگ توسط لشکر [[لشگر 5 مکانیزه ]] [[عراق ]] سقوط کرد و تا [[عملیات بیت‌المقدس ]] این منطقه در اشغال کامل عراق بود. در مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس که دشمن از جنوب [[کرخه‌نور ]] به سوی مرز عقب‌نشینی کرد، مواضع خود را در مجاورت طلائیه مستحکم نمود و مجهزترین موانع و استحکامات خود را شامل انواع دژ، [[میادین مین، مین]]، [[تله‌های انفجاری، انفجاری]]، [[سنگرهای بتنی ]] و [[سیم‌های خاردار ]] و [[خاکریزهای مثلثی ]] در این منطقه ایجاد نمود.

این منطقه یکی از محورهای مهم [[عملیات‌های خیبر ]] و [[بدر ]] و کلید حفظ جزایر مجنون در طول جنگ بود، چرا که تصرف طلائیه به معنی تثبیت پیشروی [[ایران ]] در هور بود. در عملیات خیبر رزمندگان باید از این منطقه به جزایر مجنون شمالی و جنوبی و تأسیسات آن شامل دکل‌های برق، دکل‌های تقویتی رادیو و تلویزیون، کارخانه‌های کاغذسازی و جاده‌های نفت یورش می‌بردند. در مرحله دوم عملیات خیبر، تمرکز آتش دشمن در طلائیه که زمینی بسیار محدود را شامل می‌شد، فوق‌العاده سنگین بود، طوری که در یک لحظه ده‌ها قبضه سلاح منحنی‌زن از جمله [[توپ ]] و خمپاره، [[خمپاره]]، هم‌زمان بر روی این نقطه آتش می‌ریختند و به قول رزمندگان زمین را شخم می‌زدند. میزان اجرای آتش توپخانه و ادوات ارتش عراق در این منطقه را بیش از ده‌ها هزار گلوله‌ی توپ، [[کاتیوشا ]] و خمپاره تخمین زده‌اند چنانکه [[شهید عبدالله میثمی ]] که در آنجا حاضر بود می‌گفت: «هرکس در طلائیه ایستاد، اگر در کربلا هم می‌بود، می‌ایستاد.» لیکن به خاطر اهمیتی که منطقه طلائیه در کل عملیات خیبر داشت، ضرورت مقاومت و ایستادگی نیروها در آن مدام از سوی مسئولان در اتاق جنگ گوشزد می‌شد. به همین علت پس از آنکه محور زید با عدم موفقیت مواجه شد، [[حسین خرازی ]] فرمانده لشکر [[لشگر 14 امام حسین (ع) ]] فراخوانده شد تا مأموریت طلائیه به وی واگذار شود که وی نیز یک دست خود را در این منطقه از دست داد.

طلائیه یعنی [[مهدی زین الدین، الدین]]، یعنی همت، جنون، مجنون، خون.

روز هفتم اسفند 1362 روز عاشورای [[گردان امام حسین(ع) ]] از لشکر31 عاشوراست[[لشگر31 عاشورا]] ست. گردان امام حسین(ع) در محاصره است، ... دستِ مشدی عباد ([[محمدباقر مشهدی عبادی]]) فرمانده گردان، قطع شده است. ایستاده است و می‌جنگد، بچه‌های باقیمانده گردان با دیدن وضع مشدی عباد، شیرتر از شیر شده‌اند. مشدی عباد آخرین پیامش را با بی‌سیم به آقا مهدی باکری فرمانده لشکر لشگر می‌رساند: «سلام ما را به امام برسانید، بگویید که مشدی عباد و نیروهایش تا آخرین قطره خون حسین‌وار جنگیدند و حسین‌وار شهید شدند.» ترکش و تیر می‌بارد، می‌گویند مشدی عباد ترکش خورده است، شهید شده است، اگر شهید شده است جنازه‌اش کو؟! در بخشی از مناجات شهید آمده است: خدایا! تو می‌دانی از زمانی که نامت با قلبم گره خورده است، در تمام لحظه‌ها فقط نام تو را بر زبان آورده‌ام و در تمام خطرات فقط تو با ما بودی. در شب‌های تاریک سنگر، مونس ما بودی.

[[سردار شهید مهدی باکری ]] در مورد استفاده شخصی از بیت‌المال چنان سختگیر بود که هیچ کس نمی‌توانست با او کنار بیاید. آفتاب جنوب از پشت شیشه‌های تویوتا اذیت می‌کرد. می‌خواستم کولر را روشن کنم، جرأت نمی‌کردم. طاقت نیاوردم دکمه کولر را فشار دادم و هوای سرد و لطیف، با فشار وارد ماشین شد. آقا مهدی سرش را به طرف من برگرداند و گفت: «الله بنده سی! می‌دانی، کولر را که روشن می‌کنی مصرف بنزین زیاد می‌شود؟ خاموش کن! فردای قیامت چه جوابی داریم که به شهدا بدهیم. مگر در سنگر بچه‌ها زیر کولر نشسته‌اند که تو کولر را روشن می‌کنی؟»<ref name="eshgh">سفر عشق/ ص83</ref>

[[سردار شهید حاج عباس کریمی ]] از [[شهید حاج همت ]] در مجنون می‌گوید: در جزیره مجنون دشمن فشار زیادی را از طریق هوا و زمین و توپخانه به روی بچه‌ها می‌آورد. بعضی مواقع فشار آن قدر زیاد می‌شد که بچه‌ها ناامید می‌شدند و می‌گفتند ماندن در جزیره درست نیست و باید فکری بکنند. ولی شهید بزرگوار حاج همت طوری با روحیه قوی برخورد می‌کرد که بچه‌ها روحیه می‌گرفتند و در آخرین لحظات هجوم دشمن به خط، حاج همت دید که تلفات زیاد است و بچه‌ها روحیه‌شان را باخته‌اند، همه را جمع کرد و گفت: برادران! امام گفته‌اند جزیره باید نگه داشته شود. حالا در مقابل این امرِ امام تکلیف ما چیست؟ ما دو راه بیشتر نداریم: یا باید پرچم سرخ در دست بگیریم و از جزیره دفاع کنیم و یا اینکه پرچم سفید برداریم. انتخاب کنید. در این لحظه شوری غیر قابل وصف در بچه‌ها ایجاد شد و همه قلب‌ها یکی شد و همه با هم قسم خوردند که برنگردند و تا آخرین قطره خونشان از جزیره دفاع کنند و حاجی اولین کسی بود که به طرف دشمن حمله کرد و در همان لحظه اول ترکش را شکار کرد و به آسمان پرواز...<ref name="eshgh" />

او در امام ذوب شده بود. به همین خاطر، وقتی پیام را شنید، گفت سریع خود را به [[دوکوهه ]] برسانم تا چند گردان به منطقه اعزام کنم. حالت حاج همت در آن لحظه حساس قابل وصف نیست. فقط می‌توانم بگویم که وقتی پیام امام را شنید، سر از پا نمی‌شناخت، خورد و خوراک را بر خود حرام کرد و تا لحظه شهادت، از حرکت و جنب و جوش باز نایستاد.<ref>سردار خیبر، مهدی فراهانی/ ص210</ref>

شهید عبد الله میثمی که در آنجا حاضر بود می‌گفت: «هرکس در طلائیه ایستاد، اگر در کربلا هم می‌بود، می‌ایستاد.» لیکن به خاطر اهمیتی که منطقه طلائیه در کل عملیات خیبر داشت، ضرورت مقاومت و ایستادگی نیروها در آن مدام از سوی مسئولان در اتاق جنگ گوشزد می‌شد. به همین علت پس از آنکه محور زید با عدم موفقیت مواجه شد، حسین خرازی فرمانده لشکر لشگر 14 امام حسین(ع) فراخوانده شد تا مأموریت طلائیه به وی واگذار شود که وی نیز یک دست خود را در این منطقه از دست داد.

شهید عبد الله میثمی که در آنجا حاضر بود می‌گفت: «هرکس در طلائیه ایستاد، اگر در کربلا هم می‌بود، می‌ایستاد.» لیکن به خاطر اهمیتی که منطقه طلائیه در کل عملیات خیبر داشت، ضرورت مقاومت و ایستادگی نیروها در آن مدام از سوی مسئولان در اتاق جنگ گوشزد می‌شد. به همین علت پس از آنکه محور زید با عدم موفقیت مواجه شد، حسین خرازی فرمانده لشکر لشگر 14 امام حسین(ع) فراخوانده شد تا مأموریت طلائیه به وی واگذار شود که وی نیز یک دست خود را در این منطقه از دست داد.