ویرایش‌ها

در این حمله ارتفاعات حساس و مهم 1670 و 1380 معروف به شاخ شوكت در شمال غربی پنجوین مشرف بر شهر نظامی به وبان آزاد می‌شود. و به دنبال آن كلیه ارتفاعات غربی پنجوین از نیروهای عراقی پاكسازی می‌شود. خلبانان شجاع هوانیروز و نیروی هوایی با تهاجم به مواضع و ادوات نیروهای بعث، تلفات و خسارات جبران‌ناپذیری را به آن‌ها وارد می‌آورند و با حمایت شایسته آن‌ها قسمتی از خاك میهن اسلامی و حدود 40 كیلومترمربع از منطقه عملیاتی پنجوین آزاد می‌شود. با عكس‌العمل نیروهای اسلام، تحركات بعدی دشمن خنثی و امكان هرگونه عكس‌العمل از آن‌ها سلب شده و ناامیدانه در مواضع جدید خود مستقر می‌شوند و رزمندگان اسلام نیز به تثبیت مواضع خود می‌پردازند.

سرتیپ جمالی جانشین وقت فرماندهی نیروی زمینی ارتش:

«خلبانان هوانیروز در این عملیات با انجام 193 سورتی پرواز در شرایط بسیار سخت و زیر بمبارانهای دشمن وظایف خود را به بهترین وجه انجام دادند.»

صدها دستگاه خودرو نظامی

ده‌ها قبضه سلاح سبك و سنگین.

40 تا 80 درصد از تیپهای 96 و 424 از لشكر 27.

گردانهای 1 و 2 و 3 از تیپ 86 لشكر 27.

گردانهای 8 و 18 توپخانه از لشكر 27.

3500 نفر.

310 نفر.

پس از ورود به كانال دشمن، ابتدا سنگر تیربار عراقی را كه یكی از نفرات دشمن در آن مشغول رفع گیر تیربار خود بود، تسخیر كردیم. پس از اینكه این سنگر سقوط كرد، به سراغ سنگر نگهبانی دشمن رفتیم و پست نگهبانی را قبل از اینكه حمله وسیع آغاز شود اشغال كردیم. در هنگام ورود به سنگر تیربار دشمن، سرباز عراقی اسلحه نداشت.

دیدم حركت نمی‌کند. ناگهان متوجه شدم تیری به گلوی او اصابت كرده و به شهادت رسیده است. به گروهبان روشنی نگاه كردم و دیدم كه ایشان فریاد می‌زند؛ سوختم! متوجه شدم به او هم تیری اصابت كرده است. او به شدت درد می‌کشید، به طوری كه سربازان نمی‌توانستند او را نگه دارند.

وقتی بررسی كردم مسیر گلوله از كجاست، ناگهان متوجه یكی از اسرای عراقی شدم كه مخفیانه فرار كرد ه و در سنگری كه ما در كنار آن بودیم پناه گرفته و از پنجر ه آنجا تیراندازی می‌کند. به محض مشاهده، دست راستم را بلند كردم و با صدای بلند گفتم بچه‌ها دراز بكشید كه ناگهان سرباز عراقی آتش گشود. سه گلوله به دست راستم زد كه گویی دستم از بدنم جدا شد و محكم به زمین خوردم. دستم پیچ خورده و فقط به بدنم آویزان بود و چون رگبار به ساعد و آرنجم خورده بود دستم كاملاً از كار افتاده و به شدت خونریزی داشت. در همین حین بچه‌ها به جنب و جوش افتادند كه من سفارش كردم آرام باشید و باعث تحریك آن عراقی نشوید، زیرا عراقی‌ها هنگامی كه به كسی تیر می‌زنند سعی می‌کنند تیر خلاص را هم بزنند تا نفر به كلی از پای درآید.

كمی به بچه‌ها آرامش دادم تا روحیه خود را از دست ندهند. حتی به آن‌ها گفتم نگران نباشید و من حالم خوب است. در همین زمان ضارب كه یك اسیر عراقی بود، از سنگر خارج شد كه توسط سرباز محمد رضایی به سزای عملش رسید. هنوز چند دقیقه از مجروح شدن نگذشته بود كه به علت خونریزی شدید، قسمت راست بدنم، شلوار و حتی پوتین من پر از خون شده بود آرام با دست چپم گوشی بی سیم را گرفتم و به فرماندهی گردان وخلفی و زمانی گفتم كه من می‌خواهم به بنه گروهان برگردم. آنها می‌گفتند

ما هم اكنون قصد داریم حركت كنیم و خودمان را به ارتفاع كله قندی برسانیم، همه می‌خواهند بالا بیایند شما چطور می‌خواهی برگردید! كه شهید كرمانی بعد از شنیدن این گفتگو گوشی بی سیم را برداشت و با صدای بلند و گریان گفت:

یكی از اسرای عراقی بنام كاظم (همان استواری كه نگهبان شب بود) كمك كرد و دستم را با باند بسته و به گردنم انداخت. البته پزشكیار گروهان قبلاً دستم را با باند بسته بود. به هر حال هر چه بچه‌ها اصرار كردند كسی همراه من بیاید، گفتم نمی‌خواهم كسی با من بیاید، شما در اینجا به نیرو احتیاج دارید. تنها به راه افتادم و از كنار پیكر مطهر شهید كاركهلو گذشتم.

خاطرات شب گذشته و گفتگوی با او در نظرم مجسم شد. بی اختیار بغضم تركید و اشك از چشمانم جاری شد. شهادت همرزمان زیر مجموعه و از دست دادن آن‌ها كمتر از مرگ فرزند نیست. توانم كم كم رو به كاهش می‌رفت و پاهایم بی رمق و بی توان شده بود از راه جنگلی و پوشیده از درخت عبور می‌کردم. مسیر شیب تندی داشت و جراحت من بسیار شدید و طاقت فرسا بود. با وجود این من خوشحال بودم از اینكه توفیق حضرت حق شامل حال من شده است.

با سختی و مشقت زیاد خودم را به روستای حسن آباد و از آنجا به سر جاده رساندم. آمبولانس منتظر من بود. بلافاصله مرا به ماشین منتقل كردند و به بهداری صحرایی گردان بردند. در آنجا من اسلحه و كلت كمری خود را تحویل درجه دار بهداری دادم و آنها به پانسمان دستم اقدام كردند كه در همین حال بی هوش شدم. از آنجا مرا به بیمارستان سنندج و پس از آن به تهران و سپس با هواپیما به بیمارستان رشت و پس از آن به بیمارستان لنگرود منتقل كردند.

در تاریخ 1/24/1367 به بیمارستان امینی لنگرود رسیده بودم و با اینكه خون زیادی از دستم رفته بود، هنوز هوشیار بودم. مرا به اتاق عمل هدایت كردند.

بعضی از پزشكان بر این عقیده بودند كه دستم باید قطع شود. دلیل آن‌ها این بودكه استخوان آرنج كاملاً منهدم شده و مقداری از استخوان هم از بین رفته است و همین موضوع موجب فساد استخوان و سیاه شدن آن می‌گردد.

با توجه به آن گفتگوها كه بین پزشكان صورت می‌گرفت و آشفتگی شدیدروحی كه داشتم به اتاق عمل رفتم و پس از چند ساعت كه دقیق یاد ندارم باگریه فراوان به هوش آمدم. متوجه شدم كه دست و پاهایم به تخت بسته شده است. درد شدیدی تمام وجودم را فرا گرفته و بسیار عذابم می‌داد. تحمل درد، غربت، جراحت، یاد و خاطر ه شهدا، دلتنگی و دوری از خانواده بر جان خسته‌ام سنگینی می‌کرد و بسیار رنج می‌کشیدم.

وقتی چشمانم را باز كردم، عده ای مرد و زن و تعدادی از برادران بسیجی را مشاهده كردم كه بعضی از آن‌ها از گریه من به گریه افتاده بودند. بسیار شرمنده شدم و خودم را سرزنش كردم كه چرا یك نظامی آن هم كسی كه سالیانی دراز از عمر خود را همراه با رنج و مشقت زیاد در جبهه‌ها طی كرده اكنون باید دل گرفته و خسته به گریه نشسته و عده ای را هم به گریه نشانده باشد.

در همین حال یكی از خواهران پرستار (كه به حق این پرستاران در تسلی دل مجروحین در جنگ و دفاع مقدس سهم بسزایی داشتند و بارها به جای مادران و خواهران در كنار این عزیزان دلخسته و مجروح اشك ریخته و آرام چون باران بهاری بر دل غربت زده آنان باریده‌اند و سنگ صبوری پرصلابت برای آنان بوده‌اند) بر بالینم حاضر شد و آرام گفت: به هوش آمدی برادر! خدا را شكر. صفورا چه كسی است!؟ تعجب كردم و علت این سؤال را جویا شدم. او گفت زمانی كه می‌خواستی به هوش بیایی، مرتب نام صفورا ر ا تكرار می‌کردی. من به آن پرستار جواب دادم كه این نام دختركی است كه من در هنگام عزیمت به جبهه در حالی كه او از درد چشم به خود می‌پیچید به او اعتنایی نكردم و برای انجام ماموریت به منطقه آمدم. او از من پرسید كه آن دختر با شما چه نسبتی دارد ؟ و من گفتم كه او دختر دو ساله من است.

احساس كردم صبح است و هنوز نمازم را نخوانده ام. از آن پرستار تقاضای خاك برای تیمم كردم و گفتم من هنوز نماز صبح را نخوانده‌ام. او گفت اولاً الان شب است و باید نماز مغرب و عشاء را بخوانی، ثانیا شما مدت چهار روز بیهوش بوده ای و نماز نخوانده ای!

با تشنگی زیادی كه داشتم به نماز مشغول شدم. پس از نماز پرستار پرسید سپاهی هستی یا بسیجی؟ و از كدام واحد هستی؟ به او گفتم من ارتشی هستم. او ابتدا باور نكرد. من با لحن تندی گفتم شلوار مرا بدهید.

پس از آن از جیب سمت راست شلوار كارت شناسایی خودم را كه آغشته به خون خشك شده بود بیرون آوردم و به او نشان دادم. او پس از رؤیت كارت این مسئله را پذیرفت و از اینكه من متاثر شده بودم عذرخواهی كرد.