ویرایش‌ها

سال ۱۳۵۱ و در سن پانزده سالگي راهي كشور قطر شد و به عنوان كارگر در يك كارگاه نجّاري به كار پرداخت.

در سن هفت سالگي راهي مدرسه ششم بهمن سابق شد.او پس از تحصيلات ابتدايي، ترك تحصيل کرد وبه دلیل مشکلات مالی ادامه تحصيل نداد.

سال ۱۳۵۱ و در سن پانزده سالگي راهي كشور قطر شد و به عنوان كارگر در يك كارگاه نجّاري به كار پرداخت. مسافرت او به قطر تا سال ۱۳۵۷ که انقلاب اسلامی به پيروزي رسید ادامه داشت. پس از آن به ایران برگشت و در بهداري خورموجاستخدام شد.

سال ۱۳۵۳ و در ۱۷ سالگی، با خانم فاطمه مقاتلي ازدواج كرد. حاصل ازدواجش دو پسر و سه دختر مي‌باشد. يكي از پسران الیاس فوت کرد و در حال حاضر تنها يك پسر از ايشان به نام سجاد به يادگار ماند. اوازخدمت سربازی معاف شد.

۲۴بهمن۱۳۶۶ راهي جبهه‌ جنوب شد و در ناوتيپ اميرالمومنين به عنوان راننده مشغول خدمت شد. الیاس دومین بار به جبهه رفت و درتاریخ ۲۷فروردین۱۳۶۷ بر اثر بمباران شيميايي دشمن در منطقه آبادان آسيب دید.

پس از انتقال به بيمارستان امام خميني (ره) تهران، در همان روز به شهادت رسيد.

پيكر پاك و مطهّر الياس احمدي،چهار روز پس از شهادت به زادگاهش انتقال يافت و پس از تشييع بسيار باشكوه توسط مردم، در گلزار شهداي خورموج به خاك سپرده شد.

علاوه بر تأمين مخارج خانواده خودش، مخارج والدينش را نيز تأمين مي کرد و اين كار را با خوشرويي و بدون منّت انجام مي‌داد. اگر پدرش مريض مي‌شد، او مي‌گفت اي كاش من خودم دوبار مريض مي‌شدم، ولي پدرم يك‌بار هم مريض نمي‌شد.

در خانواده بسيار مهربان بود و با همسر و فرزندان خود، رفتار بسيار مهربانانه و محبّت‌آميزي داشت.

بارها پيش مي‌آمد كساني‌كه به بهداري مراجعه مي‌كردند، ابتدا سراغ الياس را مي‌گرفتند. اگر او در بهداري بود، وارد مي‌شدند و اگر حضور نداشت، برمي‌گشتند. او در كمك به بيماران به خصوص انتقال بيماران اورژانسي به بيمارستان، هيچگاه احساس خستگي نكرد.

او انس خاصي با نماز داشت. نماز را در سن ده سالگي از پدر وپدر بزرگش فرا گرفته بود. در خواندن نماز اول وقت بسيار مقيّد بود و هرگز تنبلي نمي‌كرد.

علاقه و ارادتي آتشين به امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامي داشت؛ لذا هيچ ضدّيت و مخالفتي را با امام و انقلاب بر نمي‌تافت و با مخالفين آنها هرگز ميانة خوبي نداشت. به طور كلي يكي از معيارهاي دوستيابي شهيد احمدي، ميزان وفاداري افراد به انقلاب و آرمانهاي بلند امام (ره) بود. او بارها با برخي افراد، بر سر دفاع از امام بزرگوار امت (ره) ناگزير به مشاجرة لفظي شد و در بعضي موارد، مشاجرة آنها منجر به درگيري‌هاي مختصري نيز مي‌شد. او هيچگاه به طرفداران استعمار و استكبار، روي خوش نشان نداد.

به ميدانِ شهادت، رادمردي

به سر، بنهاد تاجِ افتخاري

براي عزّتِ ايران‌زمين بود

ز عشق و مهرباني كرده بودند

دلِ پاكيزه‌اش را آبياري

بِسْمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحــيمِ

وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللهِ اَمْواتاً بَلْ اَحْياءٌ وَ ليكِنْ لا تُبْصِرُونَ