زندگی نامه
محمود ابراهیمی دره بیدی ،شمشین فرزند حسینعلی و خانم گل بانو صالحی ابراهیمی، در سال 1341 در اصفهان در خانواده ای متوسط و مذهبی متولد شد.
ایشان با پدر و برادرانش رابطه نزدیکی داشت و اوقات فراغت خود را بازی می کرد و بیشتر بیرون از خانه بود و به باغ و صحرا می رفت. وی به مادرش علاقه شدیدی داشت و بسیار خوش اخلاق و مهربان بود.
اوایل زندگیمان او به دلیل مجروحیت پایش بی کار بود و از طریق کمک های مالی پدر شوهرم امرار معاش می کردیم. بعد وارد بسیج شد و در نهضت سوادآموزی خدمت می کرد، پس از آن مخارج زندگی را خودش تأمین می نمود. زمانی که به جبهه می رفت و به مرخصی می آمد، به کارهای تدارکات نهضت سوادآموزی مشغول بود. هنگام مشکلات اگر از عهده اش برمی آمد، آن مشکل را حل می کرد . آرزویش این بود که شهید شود.
آقای علیرضا نوری، همرزم ایشان، می گویند: از دوران کودکی با هم آشنا و همسایه بودیم. ایشان جزو اولین نیروهایی بودند که به جبهه اعزام شدند. چند بار در عملیات های مختلف مجروح شد. وقتی او را می دیدم به ما روحیه می داد و می گفت: مسأله ای نیست. آنها را نمی گذاشت ناامید شوند. در مراسم ادعیه شرکت و فعالیت های زیادی داشت به خصوص دعای عهد و زیارت عاشورا می خواند. او در گردان یا زهرا(س) خدمت می کرد و پس از مدتی از طرف بسیج اصفهان به نهضت سواد آموزی مأمور شد. هدف و انگیزه اش از رفتن به جبهه تنها رضای خدا و احساس وظیفه بود.
خصوصیت بارزی که ایشان در زمان جبهه داشتند، خوش خلقی و خنده رو بودن بود. به آقای صادقی، فرمانده خوانسار، علاقه زیادی داشتند و وقتی او شهید شد، خیلی غمگین شدند.