اکنون که نامه را می نویسم همچون دفعه قبل خود را لایق کشته شدن در راه خدا نمی بینم،هنوز خیلی تا انسانیت و مومن واقعی شدن فاصله دارم و خدا را شکر می کنم که سالهای عمرم را تا فرا رسیدن یوم الله قرار داد و اکنون یوم الله دیگری است که پیرو یوم الله حسین(ع) می باشد ، همان یوم اللهی که هزاروسیصدو اندی سال پیش از این حسین (ع) در میدان شهادت درآن روز، ندای هل من ناصرینصرنی
[۳]
راسرداد، اینک ما میگوییم حسین جان اگر در آن فضای داغ و خونین کسی به فریادت نرسیده و ندای تو را لبیک نگفت ما پیروانت در فضای گرم و خونین ایران به ندای تنهائیت لبیک می گوئیم ای پیروان حسین لبیک ، ای مهدی قائم لبیک، وارث حسین ای پیشتاز و ای رهبر لبیکه اللهم لبیک.
در این لحظات حساس کنونی که مکتب و میهن عزیزمان مورد تجاوز ابرقدرتهای شرق و غرب قرار گرفته بنا به احتیاج و فرمان رهبرعظیم الشان مان امام خمینی با آگاهی و با شناخت و با یقین میروم بسوی جبهه،بسوی جهاد،بسوی شهادت و بسوی سعادت می رویم دوباره نورحق و مولایمان حضرت ولی عصر(عج)را درجبهه ها ملاقات کنیم،می رویم دوباره شکر این نعمت عظمی (جنگ) را از نزدیک بجا آوریم.حال دوباره می رویم جبهه و پای در چکمه می کنیم و سینه دشمن را به مدد خداوند نشانه می رویم ،نه به خاطر کینه و خصم است بلکه برای ادامه راه انبیاء و شهدا ودین وصدور انقلاب اسلامی است .