ویرایش‌ها

معرفی چهار ماه بعد (19/10/1359)، طی عملیات ضربت ذوالفقار، اگر چه دشمن از قلل میمک عقب رانده شد، لیکن شمال و غرب این منطقه همچنان تحت اشغال او بود. این وضعیت ادامه داشت تا این که عملیات عاشورابه منظور آزادسازی ارتفاعات شمال میمک و نیز دامنه غربی آن طراحی و به اجرا درآمد.

25http:/07/1363www.aviny.com/Occasion/enghelab_jang/defaemoghaddas/87/Amaliatha/Ashoora/Ashoora.aspx

==دلیل انجام عملیات==

==اهداف عملیات== 1.انهدام بخشی از قوای دشمن. 2.تحمیل پدافند در دشت به دشمن. 3.ایجاد تسهیلات در رفت و آمد از جنوب به غرب و بالعکس و نیز ارتباط و اتصال جبهه های جناحین میمک. 4.آزاد سازی قسمتی از اراضی اشغالی. 5.تأمین منطقه میمک با تسخیر و تصرف ارتفاعات مهم منطقه، همچون: گرگنی، فصیل و فرورفتگی میمک.    ==موقعیت منطقه==

  ==استعداد دشمن== 

   ==سازمان رزم خودی==

===قرارگاه سلمان===  ====فجر 1====

 ====فجر 2====

 ====فجر 3====

 ====فجر 4==== 

  ==طرح عملیات==

  ==شرح عملیات==

==نتایج عملیات== - بازپس‌گیری بیش از 50 کیلومتر مربع از مناطق اشغالی. 

 ==اتفاقات عملیات== ===یکی از اتفاقات شناسایی:===

  منطقه عملیاتی عاشورا به علت اینکه دیده‌بان‌های عراقی روی جاده‌ها و راه‌های اصلی اشراف داشتند رفت و آمد در آن به سختی و با رعایت مسائل امنیتی انجام می‌شد و این مسئله نگرانی فرماندهان را در پی داشت. اما لطف خداوند شامل حال رزمندگان شد. چرا که صبح روز ۲۴/۷/۶۳ که مقرر شده بود نیروها به منطقه وارد شوند طوفانی شدید و بی‌سابقه در منطقه راه افتاد، به طوری که هیچ کس قادر به مشاهده ۱۰۰ متری خود نبود. علیرغم اینکه ماشین‌ها با چراغ روشن حرکت می‌کردند تصادفاتی نیز رخ داد. این طوفان در ساعت ۱۷:۳۰ پایان یافت و نیروها در نقطه رهایی‌شان قرار گرفته بودند. بدین ترتیب دیده‌بان‌های عراقی توانایی مشاهده تحولات داخل منطقه را پیدا نکردند و دشمن متوجه چیزی نشد. طوری که حتی یک گلوله هم شلیک نشد.  

==خاطرات مرتبط با عملیات عاشورا==  ===عملیات عاشورا===

===مین گذاری معابر دشمن=== بیش از آن که یگان‌ها به خط بزنند، تعدادی از عناصر تخریبچی تیپ امام رضا (ع) با در اختیار داشتن مین‌های ابتکاری همراه با گردان های عمل کننده حرکت کردند و زمانی که گردان ها برای درگیری و اجرای آتش آماده می‌شدند، در سه یا چهار نقطه در عمق دشمن نفوذ و در اطراف قرارگاه های دشمن مین گذاری کردند. یکی از این گروه‌ها با کمین دشمن درگیر شد و برادری که سازنده مین‌ها بود، به شهادت رسید. برادر اسماعیل قاآنی درباره شرح حال این برادر و چگونگی عملکرد گروه می‌گوید: برادر صبوری سازنده یک نوع از این مین‌ها بودند. ایشان به شغل ساعت سازی اشتغال داشتند و به رغم کم سن بودنشان، (هجده سال) خیلی مبتکر و مخلص بودند.    این برای نخستین بار بود که به جبهه می‌آمدند و با یکی از برادران قدیمی تخریبچی همکاری می‌کردند. با توجه به عشق و علاقه ای که به کار نشان می‌دادند، می‌خواستند قول معروف، حاصل زحمتشان را نیز ببینند، افزون بر این، یک نیروی تخریبکار نیز بودند. شب عملیات خیلی اصرار کردند به دلیل آنکه مین‌ها را خودم درست کرده‌ام، اجازه بدهید که خودم هم بروم در کاشتنش شرکت کنم، البته، این‌ها تیم‌های ده تا دوازده نفری بودند که هم سلاح و آر. پی. جی و تیربار داشتند هم تعداد مورد نظر مین را با خود می‌بردند و در آن منطقه می‌کاشتند. این گروه موفق به کاشتن مین‌ها می‌شوند، اما در بازگشت، با کمین دشمن رو به رو می‌شوند و از آن میان، تنها ایشان شهید می‌شوند و پیکرشان نیز در جلو می‌ماند... .   ===برادر اجاقی:=== 

===برادر حسین اجاقی، فرمانده گردان حنین، نیز می‌گوید:=== موقع نماز صبح یعنی حدود 4:00 صبح که باران باریدن گرفت، گروهانی از گردان خیبر که قرار بود مقر گروهان بعثی‌ها را هدف قرار دهند، در حال برگشت بود از مسئول گروهانشان پرسیدم، برادر یعقوب چرا برگشتی؟ گفت: ما به میدان مین برخوردیم، تخریب‌چی‌هایمان شهید شدند. بچه‌هایمان روی مین رفتند، بنابراین، برگشتیم و حالا عراقی‌ها دارند ما را تعقیب می‌کنند. گفتم خوب حالا دست کم، کنار ما قرار بگیرید تا خط اینجا را پدافند کنیم ... .    در این زمان، دیدم که تانک‌های عراقی به ما نزدیک می‌شوند، بیشتر بچه‌ها از نظر روحی در وضعیت مناسبی نبودند و مرتب تکرار می‌کردند که تانک‌ها ما را محاصره می‌کنند و الآن اسیر می‌شویم ... گروهانی که از گردان خیبر آمده بود، به عقب بازگشت. ما آخرین گردانی بودیم که خط خودمان را خالی کردیم، زیرا هیچ راه دیگری نبود. آخرین پیامی که من به قرارگاه (تیپ نبی اکرم(ص)) به برادر کلهر دادم، هیچ گاه یادم نمی‌رود: قاسم، قاسم! کاظمین، گفت: به گوشم.    - این شاید آخرین پیام ما باشد که می‌شنوی تانک‌ها ما را محاصره کرده‌اند، یک طرفمان میدان مین است و طرف دیگر هم تانک‌ها و یک طرف هم نیروها، هیچ راهی نداریم، چه تصمیمی داری، برای ماندن و جنگیدن به نیرو و مهمات و تجهیزات نیاز داریم. به بازگشت نیز راضی نیستیم، زیرا، شهدایمان اینجا هستند. اما به دلیل آنکه جاده آماده نبود و برادران قرارگاه هم نمی‌توانستند ما را تدارک کنند، به اجبار بازگشتیم. بیشتر بچه‌ها مجروح شده بودند، ما راهی نداشتیم، جز اینکه برگردیم. البته، تعداد نیروهایی که بازگشتند، تنها یک دسته بود که بیش‌ترشان نیز مجروح بودند، ... ساعت هشت و نه صبح بود که کاملاً عقب نشینی کردیم.   چهل تا پنجاه نفر بعثی که در تپه 335 راه پشتیبانی و حرکت مهندسی نیروهای خودی را بسته بودند، به ناچار تسلیم و حدود صد نفر، که از پایگاه های جلوتر عقب نشینی و در نوک فصیل تجمع کرده بودند، به اسارت می‌آمدند. برادر شجیعی درباره چگونگی اسارت این صد نفر می‌گوید: نیمی از افراد یک دسته از نیروهای خودی در همان شب راه را گم کرده بودند. آن‌ها به جای اینکه به سمت ما بیایند، به سمت راستشان پیچیده و در داخل شیاری قرار گرفته بودند که به عقبه دشمن در نوک فصیل منتهی می‌شد، منطقه ای که در محاصره ما بود. آن‌ها بی سیم زدند، گفتند: ما شما را گم کرده‌ایم، گفتم: شما همان جا بایستید و پدافند کنید، زیرا، دشمن را طوری محاصره کرده‌ایم که راه گریز ندارد...،    تا اینکه به یکی از برادران گفتم: اگر تو می‌توانی با یک دسته از آنجا حرکت بکنی و از پشت دشمن بالا بیایی، کار این‌ها یکسره می‌شود و دیگر ما مشکلی نداریم. ساعت 7:00 صبح بود این برادر به تنهایی آمد و با آن دسته ای که گم شده بودند، برخورد کرد. با من تماس گرفت که چکار کنم گفتم: تو از همان جا به دشمن حمله کن و من هم از بالا فشار می‌آورم. گفت: گلوله های شما به ما می‌خورد. گفتم: نه هر موقع گفتی آتش را قطع کن به تیراندازی پایان می‌دهم. ما از بالا تیراندازی را آغاز کردیم و آن‌ها هم دو تا موشک آر. پی. جی زدند. دشمن که خود را از رو به رو و پشت سر در محاصره می‌دید، در همان نقطه تسلیم شد....   ===برادر طالبی مشاهدات خود را این گونه تشریح می‌کند:=== هوا تاریک شده بود که به پهلوی سنگر اجتماعی دشمن حرکت کردیم. در نزدیکی سنگر، پیکر دو تن از شهدای ما افتاده بود. تعدادی از عراقی‌ها در سنگر اجتماعی خواب بودند. با وجود این که پنج، شش نفر بیشتر نبودند، سر و صدای زیادی از کانال به گوش می‌رسید. ما از دست راست کانال از وسط دو تا نگهبان عبور کردیم، روی خط الراس که رسیدیم، دشمن منور زد، اصلاً یک درصد هم امکان نداشت که ما را نبیند. در پشت بوته‌ای که وسط تپه بود، نشستیم. ذخیره آبمان هم تمام شده بود. جلوتر رفتیم و میدان مین را به تخریب چی نشان دادیم. وی مشغول باز کردن میدان شد و ما نیز به مراقبت از اطراف پرداختیم. چپ و راستمان تیربارها کار می‌کردند.

هوا تاریک شده بود که به پهلوی سنگر اجتماعی دشمن حرکت کردیم. در نزدیکی سنگر، پیکر دو تن از شهدای ما افتاده بود. تعدادی از عراقی‌ها در سنگر اجتماعی خواب بودند. با وجود این که پنج، شش نفر بیشتر نبودند، سر و صدای زیادی از کانال به گوش می‌رسید. ما از دست راست کانال از وسط دو تا نگهبان عبور کردیم، روی خط الراس که رسیدیم، دشمن منور زد، اصلاً یک درصد هم امکان نداشت که ما را نبیند. در پشت بوته‌ای که وسط تپه بود، نشستیم. ذخیره آبمان هم تمام شده بود. جلوتر رفتیم و میدان مین را به تخریب چی نشان دادیم. وی مشغول باز کردن میدان شد و ما نیز به مراقبت از اطراف پرداختیم. چپ و راستمان تیربارها کار می‌کردند. صدایی از جلو آمد. به آرامی، نزدیک شدم و فردی را دیدم، بلافاصله، اسلحه را پشت سرش گذاشتم، بعد متوجه شدم که از بچه‌های خودی است. خیلی خوشحال شد. گفت: من دیشب اوایل عملیات روی مین رفتم. وی روی مین والمری رفته و یک پایش را از دست داده بود. وضعیت خیلی نامناسب بود. اگر می‌خواستیم او را برداریم، نمی‌توانستیم از کمین عبور کنیم. کمی با او صحبت کردیم و گفتیم همان جا بماند تا ان‌شاءالله در صورت باز شدن راه به عقب منتقل شود. ما به راه افتادیم. در نقطه آغاز عملیات، برادران زیادی مجروح و عدهای هم در حدود شانزده، هفده نفر شهید شده بودند. شب بازگشتیم. با جاده آشنا نبودیم. به رغم شلیک منور، دوشکا و تیرهای رسام، نقطه رهایی را پیدا کردیم. هنگامی که به بالا رسیدیم، به برادران تیپ اطلاع دادیم که ما از نیزار بیرون آمده‌ایم، اما بقیه آنجا مانده‌اند. قرار شد همان شب عملیات منتقل شوند، اما این کار امکان پذیر نبود، بنابراین، فردای آن شب انجام شد.