شهیدحسین شهرام فر: تفاوت بین نسخهها
(صفحهای جدید حاوی «حسین شهرام فر زندگی نامه سرهنگ شهيد حسين شهرام فر، فرزند شعبان علي، در روز...» ایجاد کرد) |
Beiranvand97 (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | |||
| − | زندگی نامه | + | ==زندگی نامه== |
| − | سرهنگ شهيد حسين شهرام فر، فرزند شعبان علي، در روز اول شهريور ماه 1326 در مشهد مقدس به دنيا آمد. پس از طي دوران طفوليت در زادگاه خود به مدرسه رفت و با اخذ ديپلم متوسطه، در سال 1345 در آزمون دانشكده افسري پذيرفته شد و در همان سال به تهران عزيمت نموده و مشغول تحصيل علوم نظامي شد. وي در دانشكده ضمن گذراندن دروس عملي و نظري، به طور حرفهاي به ورزش هاي رزمي پرداخته و در رشته كاراته و تكواندو به مقام قهرماني كشور رسيد. سه سال بعد در مهر ماه 1348 با درجه ستوان دومي از دانشكده افسري فارغ التحصيل شد و پس از طي دوره مقدماتي زرهي در شيراز به تيپ «نيروي مخصوص ارتش (كلاه سبزها)» پيوست. | + | سرهنگ شهيد حسين شهرام فر، فرزند شعبان علي، در روز اول شهريور ماه 1326 در مشهد مقدس به دنيا آمد. پس از طي دوران طفوليت در زادگاه خود به مدرسه رفت و با اخذ ديپلم متوسطه، در سال 1345 در آزمون دانشكده افسري پذيرفته شد و در همان سال به تهران عزيمت نموده و مشغول تحصيل علوم نظامي شد. وي در دانشكده ضمن گذراندن دروس عملي و نظري، به طور حرفهاي به ورزش هاي رزمي پرداخته و در رشته كاراته و تكواندو به مقام قهرماني كشور رسيد. سه سال بعد در مهر ماه 1348 با درجه ستوان دومي از دانشكده افسري فارغ التحصيل شد و پس از طي دوره مقدماتي زرهي در شيراز به تيپ «نيروي مخصوص ارتش (كلاه سبزها)» پيوست. |
| − | + | سروان شهرام فر افسري آگاه، توانا و متدين بود چنان كه خانواده و همكاران به او «شيخ حسين» ميگفتند. همزمان با اوج گيري مبارزات مردمي عليه رژيم طاغوت او نيز در متن وقايع حضوري فعال داشت. به گفته چندين تن از همكارانش، وي در دوران حكومت نظامي بارها خودروي نظامي حامل سربازان نيروي مخصوص را كه جهت جلوگيري از تجمعات مردمي اعزام شده بودند هنگام اذان ظهر در وسط ميادين شهر نگه ميداشت و نماز جماعت برگزار مينمود، نمازهايي كه با شكوه خاصي برگزار ميشد و موجب تحسين و خوشحالي مردم ميگشت و نمايانگر وجود و ظهور روحيات ديني و اسلام خواهي در پيكره ارتش مكتبي و آينده دار ايران بود. او در زمان انقلاب، اقدام به تحريك ديگر افسران و پخش اعلاميه هاي سياسي در ميان آنها كرد كه به همين سبب، توبيخ نامه ي شديدي به او ابلاغ گرديد. | |
| − | خاطره ای از زبان همسر شهید قرآني را كه حسين، سال ها پيش به من هديه داده بود، باز كردم. خط زيباي حسين توجه مرا به خود جلب كرد: «اهدا مي نمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن، تعليم و تربيت نموده و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است.» اكنون ديگر حسين تنها نبود ولي تنها وصيت او، در صفحه ي اول كتاب آسماني، هميشه من خانم معلم را با يادش نوازش مي داد. ياد روزي افتادم كه حسين، به خواستگاري آمده بود و قبل از هر چيز به من گفت: «شما بايستي چادر سر كنيد» و من هم قبول كردم. خانه ي ما تا پيروزي انقلاب روي تلويزيون و راديو ضبط را به خود نديد. حسین مي گفت: اينها اسلامي نيستند. بارها به من می گفت: زن و مرد وقتي با هم ازدواج مي كنند ديگر «ما» مي شوند. ياد نماز شب ها و روزه هايش مي افتم. حسين 2 يا 3 ماه در سال، روزه مي گرفت و من را هميشه به خواندن كتاب و مطالعه تشويق مي كرد . | + | |
| + | |||
| + | |||
| + | ستوان دوم شهرام فر در سال 1355 ازدواج نمود. اين زندگي مشترك با شهادت ايشان در سال 1360، پنج سال بيشتر طول نكشيد و حاصل آن دو فرزند دختر بود. او پس از پيروزي انقلاب اسلامي و با آغاز آشوب طلبي عوامل ضد انقلاب در سال 1358، از «لشگر 23 تكاور» داوطلبانه به كردستان رفته و با تخصصهاي خود در جنگ هاي چريكي، چتر بازي و كوهنوردي، به مبارزه هاي شبانه روزي عليه دشمنان استقلال كشور پرداخت. او در تير ماه سال 1360 از سنندج عازم بانه شد و در آنجا به اتفاق هم رزم و يار وفادار خود «تيمسار دادبين» ضمن سازماندهي يگان هاي نظامي، چندين بار در عمليات پاكسازي منطقه شركت نمود. پس از چندين تك نيروهاي ضد انقلاب و مهاجمان مسلح كوموله، يك گروه رزمي متشكل از رزمندگان ارتش، بسيج و پيش مرگان كرد مسلمان تحت رهبري شهيد شهرام فر جهت پاكسازي جاده سردشت ـ بانه اعزام گرديد. پس از طي حدود 6 كيلومتر از جاده و درگيريهاي متعدد با ضد انقلاب در ساعت 3 بعد از ظهر روز ششم تير ماه، چندين پايگاه دشمن تصرف گرديده و مزدوران مسلح خبر سقوط پايگاه هاي خود را به ارتش عراق مخابره نموده و درخواست اعزام هواپيماي جنگي كردند. | ||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | يك ساعت پس از شكست ضد انقلاب، چندين فروند هواپيماي ميك عراقي پايگاه ها را بمباران كردند و تعداد زيادي از رزمندگان اسلام را به شهادت رساندند. متعاقب حملات شديد هوايي عراق، ضد انقلاب وارد عمل شده و موفق گرديد پايگاه هاي خود را مجدداً اشغال نمايد. در اين موقعيت كه عقب نشيني و صرف جويي قوا ضرورت محض بود، شهيد شهرام فر و سه نفر از پرسنل ارتش، نيروهاي مهاجم را به خود مشغول نمودند كه ساير نفرات بتوانند به عقب برگردند. او بلافاصله يك قبضه تيربار سيمينوف را برداشته به سوي دشمن شتافت و مانع رسيدن مهاجمان به گروه شد و در حين مبارزهاي شجاعانه و متهورانه مورد اصابت گلوله مستقيم دشمن قرار گرفته، به سختي مجروح گرديد و پس از 5 كيلومتر پياده روي سرسختانه در حالي كه گردان را از نابودي كامل نجات داده بود، در اثر خونريزي فراوان به فيض شهادت نائل آمد. آن افسر مؤمن و قهرمان در آخرين ديدار با خانواده، يك جلد قرآن به همسرش هديه ميكند و روي آن اين مضمون را مرقوم مينمايد: «اهدا مينمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن تعليم و تربيت كند و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است». سرانجام در تاريخ 1360/05/06در ارتفاعات «گرزلي»، ده كيلومتري بانه ـ سردشت، پس از نبردي شجاعانه به شهادت رسيد. پيكر مطهر اين فرمانده ي شجاع اسلام، اينك در قطعه ي 24 بهشت زهرا به ابديت پيوسته است. روحش شاد و یادش گرامی باد | ||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | ==خاطرات== | ||
| + | |||
| + | خاطره ای از زبان همسر شهید قرآني را كه حسين، سال ها پيش به من هديه داده بود، باز كردم. خط زيباي حسين توجه مرا به خود جلب كرد: «اهدا مي نمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن، تعليم و تربيت نموده و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است.» اكنون ديگر حسين تنها نبود ولي تنها وصيت او، در صفحه ي اول كتاب آسماني، هميشه من خانم معلم را با يادش نوازش مي داد. | ||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | ياد روزي افتادم كه حسين، به خواستگاري آمده بود و قبل از هر چيز به من گفت: «شما بايستي چادر سر كنيد» و من هم قبول كردم. خانه ي ما تا پيروزي انقلاب روي تلويزيون و راديو ضبط را به خود نديد. حسین مي گفت: اينها اسلامي نيستند. بارها به من می گفت: زن و مرد وقتي با هم ازدواج مي كنند ديگر «ما» مي شوند. ياد نماز شب ها و روزه هايش مي افتم. حسين 2 يا 3 ماه در سال، روزه مي گرفت و من را هميشه به خواندن كتاب و مطالعه تشويق مي كرد . | ||
نسخهٔ ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۳۸
زندگی نامه
سرهنگ شهيد حسين شهرام فر، فرزند شعبان علي، در روز اول شهريور ماه 1326 در مشهد مقدس به دنيا آمد. پس از طي دوران طفوليت در زادگاه خود به مدرسه رفت و با اخذ ديپلم متوسطه، در سال 1345 در آزمون دانشكده افسري پذيرفته شد و در همان سال به تهران عزيمت نموده و مشغول تحصيل علوم نظامي شد. وي در دانشكده ضمن گذراندن دروس عملي و نظري، به طور حرفهاي به ورزش هاي رزمي پرداخته و در رشته كاراته و تكواندو به مقام قهرماني كشور رسيد. سه سال بعد در مهر ماه 1348 با درجه ستوان دومي از دانشكده افسري فارغ التحصيل شد و پس از طي دوره مقدماتي زرهي در شيراز به تيپ «نيروي مخصوص ارتش (كلاه سبزها)» پيوست.
سروان شهرام فر افسري آگاه، توانا و متدين بود چنان كه خانواده و همكاران به او «شيخ حسين» ميگفتند. همزمان با اوج گيري مبارزات مردمي عليه رژيم طاغوت او نيز در متن وقايع حضوري فعال داشت. به گفته چندين تن از همكارانش، وي در دوران حكومت نظامي بارها خودروي نظامي حامل سربازان نيروي مخصوص را كه جهت جلوگيري از تجمعات مردمي اعزام شده بودند هنگام اذان ظهر در وسط ميادين شهر نگه ميداشت و نماز جماعت برگزار مينمود، نمازهايي كه با شكوه خاصي برگزار ميشد و موجب تحسين و خوشحالي مردم ميگشت و نمايانگر وجود و ظهور روحيات ديني و اسلام خواهي در پيكره ارتش مكتبي و آينده دار ايران بود. او در زمان انقلاب، اقدام به تحريك ديگر افسران و پخش اعلاميه هاي سياسي در ميان آنها كرد كه به همين سبب، توبيخ نامه ي شديدي به او ابلاغ گرديد.
ستوان دوم شهرام فر در سال 1355 ازدواج نمود. اين زندگي مشترك با شهادت ايشان در سال 1360، پنج سال بيشتر طول نكشيد و حاصل آن دو فرزند دختر بود. او پس از پيروزي انقلاب اسلامي و با آغاز آشوب طلبي عوامل ضد انقلاب در سال 1358، از «لشگر 23 تكاور» داوطلبانه به كردستان رفته و با تخصصهاي خود در جنگ هاي چريكي، چتر بازي و كوهنوردي، به مبارزه هاي شبانه روزي عليه دشمنان استقلال كشور پرداخت. او در تير ماه سال 1360 از سنندج عازم بانه شد و در آنجا به اتفاق هم رزم و يار وفادار خود «تيمسار دادبين» ضمن سازماندهي يگان هاي نظامي، چندين بار در عمليات پاكسازي منطقه شركت نمود. پس از چندين تك نيروهاي ضد انقلاب و مهاجمان مسلح كوموله، يك گروه رزمي متشكل از رزمندگان ارتش، بسيج و پيش مرگان كرد مسلمان تحت رهبري شهيد شهرام فر جهت پاكسازي جاده سردشت ـ بانه اعزام گرديد. پس از طي حدود 6 كيلومتر از جاده و درگيريهاي متعدد با ضد انقلاب در ساعت 3 بعد از ظهر روز ششم تير ماه، چندين پايگاه دشمن تصرف گرديده و مزدوران مسلح خبر سقوط پايگاه هاي خود را به ارتش عراق مخابره نموده و درخواست اعزام هواپيماي جنگي كردند.
يك ساعت پس از شكست ضد انقلاب، چندين فروند هواپيماي ميك عراقي پايگاه ها را بمباران كردند و تعداد زيادي از رزمندگان اسلام را به شهادت رساندند. متعاقب حملات شديد هوايي عراق، ضد انقلاب وارد عمل شده و موفق گرديد پايگاه هاي خود را مجدداً اشغال نمايد. در اين موقعيت كه عقب نشيني و صرف جويي قوا ضرورت محض بود، شهيد شهرام فر و سه نفر از پرسنل ارتش، نيروهاي مهاجم را به خود مشغول نمودند كه ساير نفرات بتوانند به عقب برگردند. او بلافاصله يك قبضه تيربار سيمينوف را برداشته به سوي دشمن شتافت و مانع رسيدن مهاجمان به گروه شد و در حين مبارزهاي شجاعانه و متهورانه مورد اصابت گلوله مستقيم دشمن قرار گرفته، به سختي مجروح گرديد و پس از 5 كيلومتر پياده روي سرسختانه در حالي كه گردان را از نابودي كامل نجات داده بود، در اثر خونريزي فراوان به فيض شهادت نائل آمد. آن افسر مؤمن و قهرمان در آخرين ديدار با خانواده، يك جلد قرآن به همسرش هديه ميكند و روي آن اين مضمون را مرقوم مينمايد: «اهدا مينمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن تعليم و تربيت كند و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است». سرانجام در تاريخ 1360/05/06در ارتفاعات «گرزلي»، ده كيلومتري بانه ـ سردشت، پس از نبردي شجاعانه به شهادت رسيد. پيكر مطهر اين فرمانده ي شجاع اسلام، اينك در قطعه ي 24 بهشت زهرا به ابديت پيوسته است. روحش شاد و یادش گرامی باد
خاطرات
خاطره ای از زبان همسر شهید قرآني را كه حسين، سال ها پيش به من هديه داده بود، باز كردم. خط زيباي حسين توجه مرا به خود جلب كرد: «اهدا مي نمايم به همسرم تا فرزندانمان و فرزندان اسلام را با اين كتاب آسماني آشنا و طبق موازين و اصول آن، تعليم و تربيت نموده و معلم اسلام باشد و اين تنها وصيت من است.» اكنون ديگر حسين تنها نبود ولي تنها وصيت او، در صفحه ي اول كتاب آسماني، هميشه من خانم معلم را با يادش نوازش مي داد.
ياد روزي افتادم كه حسين، به خواستگاري آمده بود و قبل از هر چيز به من گفت: «شما بايستي چادر سر كنيد» و من هم قبول كردم. خانه ي ما تا پيروزي انقلاب روي تلويزيون و راديو ضبط را به خود نديد. حسین مي گفت: اينها اسلامي نيستند. بارها به من می گفت: زن و مرد وقتي با هم ازدواج مي كنند ديگر «ما» مي شوند. ياد نماز شب ها و روزه هايش مي افتم. حسين 2 يا 3 ماه در سال، روزه مي گرفت و من را هميشه به خواندن كتاب و مطالعه تشويق مي كرد .
