ویرایش‌ها

در این دو سالی که از خدمتش می گذشت چندین بار به مرخصی آمد و چندین نامه از او دریافت کردیم که همیشه در نامه هایش ما را به نیکی با پدر و مادرمان می خواند و از دلتنگی برای ما سخن می گفت و در آخر نیز اضافه می کرد، رکاب زدن در راه سیدالشهداء و دفاع از وطن و ناموسمان لذتی دارد که قابل توصیف نمی باشد و سرانجام در سیزدهم اردیبهشت ماه سال 1375 در حالی که 10 روز مانده بود تا خدمت سربازیش به پایان برسد به آرزوی دیرینة خود رسید و به فیض عظیم شهادت نائل گشت.

{{ترتیب‌پیش‌فرض:ابراهیم_مروتی}}

[[رده: شهدا]]