شهید بابازاده، نسبت به انجام فرایض دینی خود بسیار متعصب، و نماز و روزه او هیچ گاه ترك نمی شد، به انقلاب اسلامی، امام و ولایت فقیه علاقه خاصی داشت، دوستانش از تقوا و فروتنی او تأثیر پذیرفته و همه آنها اهل عبادت و تقوا بودند. آن شهید بزرگوار، به خاطر این كه مبادا تعریف خاطره، موجب هراس خانواده شود و او را از پیمودن راهش باز دارند، خاطرات خود را از مناطق جنگی تعریف نمی كرد.
این شهید سرافراز میهن، چون به پدر و مادرش علاقه و احترام خاصی قائل بود و نمی خواست قلب آنها را جریحه دار نماید، در آخرین باری كه به مرخصی آمده بود، به یكی از خویشان خود ابراز داشته كه امكان شهادت من در این مرحله بسیار زیاد است، لذا از همه دوستان و آشنایان خداحافظی نموده و حلالیت خواست و مجدداً به مشهد خود عازم شد و در تاریخ، 1366/05/09 در منطقه ی [[میمك]] ، در حال دفاع از خاك پاك میهن به درجه رفیع شهادت نائل آمد.1<ref>[http://%20%20HYPERLINK%20"http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/"%20http://ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/3378%20%20%20 سایت شهدای ارتش]</ref>
==پانویس==
<references />