ویرایش‌ها

- در سال 1357 که مبارزات ملت ایران به اوج رسیده بود یک روز از تظاهرات به سمت خانه بر مى‏گشتم میگشتم و درهمان در همان لحظه مدرسه بچه‏ها بچه ‏ها هم تعطیل شده بود بعد بچه‏هاى بچه‏ هاى مدرسه گفتند سید حسین را [[گروهبان ]] ضیایى سیلى زده سریعاً به [[ژاندارمرى ]] رفتم که ببینم بچه‏ام بچه‌‏ام خلاف کرده چطور شده از او سؤال کردم رفتم جلو گفتم آقاى ضیایى شما بچه مرا سیلى زده‏اید؟ زده‏‌اید؟ گفت، بله گفتم چرا؟ گفت: فحش داد. پرسیدم چه گفت: او که اهل فحش دادن نبود شما بگوئید چه گفته تا بروم تنبیهش کنم گفت: او به شخص اول ایران و جهان توهین کرده و مرگ بر شاه گفته گفتم سر گروهبان همه مردم مرگ بر شاه مى‏گویند می‌‏گویند و بعد درگیرى لفظى پیدا کردیم استوارى در آنجا بود یک خورده با معرفت بود ما را از هم جدا کرد بالاخره این قضیه گذشت تا انقلاب اسلامى به پیروزى رسید و ما اسلحه‏ها اسلحه‌‏ها را از آنها گرفتیم در موقع اولین انتخابات که ما در سر صندوق‏ها حاضر بودیم و جزو نیروهاى کمیته و مردمى بودیم این اسلحه‏ها اسلحه‏‌ها را تحویل سید قاسم دادم تا خودمان سایر نیروها را در سر صندوق‏ها تقسیم کنیم بعداً بیایم اسلحه‏ها اسلحه‌‏ها را بگیرم بالاخره کارها تمام شد آمدم جاى فرزندم گفتم بابا در حال حاضر قدرت در دست ماست و قصد داشتم امتحانش کنم گفتم: ژاندارمرى قدرتى ندارد حالا مى‏توانى می‏توانى جواب سیلى که خوردى با بزنى آزادى مى‏توانى می‌توانى بزنى پسرم خندید و گفت پدر جان من انتظار داشتم اگر من چنین عمل را خواستم انجام بدهم شما نگذارید و مرا موعظه کنید مى‏خواهم می‌خواهم بگویم من آن سیلى را براى رضاى خدا خوردم و براى رضاى خداوند گفته‏ام بر شاه و این بند اسلحه‏اى اسلحه‏‌اى که در دستم است زیرش نوشته شده گروهبان ضیایى خلع سلاح شده‏ام قدم مى‏زنم میزنم و اسلحه بر دوش ماست همین رنج براى او کافیست من هیچ چیز ندارم امیدوارم خداوند متعال از گناه و خطاهایش بگذرد چون من فقط براى رضاى خدا آمده‏ام به خیابان و براى رضاى خداوند سیلى خورده‏ام و براى رضاى او هم گذشت کرده‏ام .

- یکى از دوستان فرزندم شهیدم سید حسین بعد از شهادت سید حسین تعریف مى‏کرد می‏کرد : روزى سید حسین از جبهه به مرخصى آمده بود و گفت برویم دوستان دیگر را بر داریم برویم آب گرم و در آنجا [[زیارت عاشورا ]] بخوانیم وقتى به آب گرم رسیدیم دیدم عده‏اى از بچه‏هاى بچه‏‌هاى محلمان در حال نواختن موسیقى و بساط لهو و لهب به راه انداختند مى‏خواستیم می‌خواستیم زیارت عاشورا بخوانیم که سید حسین گفت برویم پیش اینها ببینیم چه خبر است و چون هر چه سید حسین مى‏گفت میگفت ما گوش به حرف مى‏کردیم می‌کردیم رفتیم جاى آنها هنگامى که نزدیکشان رسیدیم آنها برنامه هایشان را قطع کردند نشستیم سید حسین گفت چاى دارید گفتند بله اما سرد است گفت : بیاورید نمى‏خواهد نمی‌‏خواهد گرمش کنید سید حسین سؤال کرد چرا موسیقى را قطع کردید گفتند به احترام شما بعد آقاى جعفرى سه روایت در رابطه با موسیقى خواند و گفت به احترام من تعطیل کردید گفتند بله بعد آقاى جعفرى یا همان سید حسین گفت: شما به احترام هداوند و اسلام و به احترام قرآن و شهداء تعطیل نکردید اما به احترام من تعطیل کردید واى بر شما در محضر خداوند معصیت و مافرمانى مى‏کنید می‌کنید شما براى من سر تا پا تقصیر و گناه احترام مى‏گذارید می‏گذارید این چه طرز فکرى است بعددیدم بعد دیدم آنها وسایل و آلات لهو و لعب شان را پاره پاره کردند و دور ریختند و سپس زیارت عاشورا را خواندیم و در برگشت آنها تصمیم گرفتند به آموزش بروند و سپس به جبهه اعزام شوند .

- سال 1357 در اوج تظاهرات مردم ایران علیه رژیم ستم شاهى مواظب فرزندم سید حسین بودم زیرا بسیار انقلابى بود و پاسگاه با او لجبازى مى‏کرد می‏کرد و مى‏خواست می‌‏خواست بهانه‏اى از او بگیرند و او را از پاى در بیاورند یک روز به پدرش گفت پنجاه تومان به من بدهید آن زمان پنجاه تومان پول بسیار زیادى بود پرسیدم براى چه این پول را مى‏خواهى می‌‏خواهى گفت: لازم دارم براى حفظ جانم و انقلاب ضرورى است من در ضمن اینکه پول را به او دادم مراقب بودم چه کار مى‏کند می‏کند دیدم رفت جلو بانک صادرات و به یکى از اوباش آنجا پول را داد که من او را مى‏شناختم می‌شناختم شب که آمد خانه از او پرسیدم پنجاه تومان را چه کردیاو هم واقعیت را گفت که دادم به آقاى فلانى که از ارازل اراذل و اوباش است گفتم چطور و چرا؟ گفت گروهبان کفاس در پاسگاه با ما رفیق است و اطلاعات داخل پاسگاه را به ما منتقل مى‏کند می‌‏کند ایشان گفت رئیس پاسگاه آقاى ضیایى مبلغ بیست تومان به فلانى داده که در روز تظاهرات شیشه بانک را بشکند و آنجا را آتش بزند تا پاسگاه بتواند من و چند نفر دیگر از انقلابیون را از میدان خارج کند من هم به آن فرد گفتم اگر نیاز به پول دارى این پنجاه تومان بهتر از بیست تومان رئیس پاسگاه و گرنه پول نمى‏خواهى نمی‌‏خواهى دست از این عمل بردار و گرنه تو را به مردم معرفى مى‏کنم می‌کنم تا نابودت کنند و دستت رو بشود او هم پول را قبول کرد و به انقلابیون پیوست .

- یکى از دوستان فرزندم عزیزم سید حسین که حسین عبدلى نام داشت که ایشان هم بعداً به شهادت رسید از شجاعت سید حسین این گونه نقل مى‏کرد می‌‏کرد که : » ما شش نفر بودیم که در محاصره افتادیم و راه را گم کرده بودیم به طورى که هر زمانمان که بعداً به آنها پیوستیم مى‏گفتند می‌‏گفتند شما 48 ساعت در محاصره دشمن بودید در این مدت که گیر افتاده بودیم جیره غذایى مان تمام شده بود بعد سید حسین گفت، در زمان پیغمبر اسلام محمد رسول اللَّه صلوات اللَّه و سلام علیه براى رفع تشنگى ریگ در دهانشان مى‏گذاشتند می‌‏گذاشتند تا تشنه نشوند پس این کار را انجام دهیم شب که شد چون نمى‏دانستیم نمی‌‏دانستیم در کجا هستیم و از چهار طرف گلوله مى‏آمد می‏آمد و ما فقط در چاله نشسته بودیم و براى اینکه روحیه مان را از دست ندهیم گفت براى رفع گرسنگى پیامبر اکرم )ص( و یارانش سنگ به شکمشان مى‏بستند می‌بستند پس بیائید چفیه‏ها چفیه‏‌ها را پر شن کنیم و به شکممان ببندیم و در موقع خواب گفت باید پاهایتان را به یکدیگر و سپس به پاى خودم ببندم تا نکند فکر شیطانى کنید و کشته یا اسیر دشمن شوید بالاخره با شوخى‏ها شوخی‌ها و شجاعت هایش که بسیار هم بافره بود روحیه ما را حفظ کرد تا بالاخره آتش یک طرفه فروکش کرد و گغت بچه‏ها بچه‌‏ها از طرفى که آتش نمى‏کنند نمی‌‏کنند که احتمالاً ایرانى هستند پاهایمان را باز کرد و به راه افتادیم و الحمداللَّه به نیروهاى خودى پیوستیم .

- فرزند عزیز شهیدم سید حسین قبل از شروع عملیاتى که در همان روز به شهادت رسید به یکى از دوستانش به نام آقاى عباس زاده گفته بود: من دیشب خواب دیده‏ام که به شهادت رسیده‏ام رسیده‏‌ام و پدرم دارد دفنم مى‏کند می‌‏کند و بعد آقاى عباس زاده مى‏گفت می‌گفت : بعداز بعد از عملیات مرخصى گرفتم و به [[کاشمر ]] آمدم پرسیدم مصادف با دفن دوستم سید حسین شده بود و وقتاى سر قبر حسین رسیدم شما یعنى پدرش را دیدم که در خاک ریختن روى قبر سید حسین هستید و بعد با خود گفتم اللَّه اکبر سید حسین قبل از شهادتش گفت که خواب دیده‏ام دیده‏‌ام پدرم بعد از شهادتم مرا دفن مى‏کند میکند .

- یک دفعه که برادرم جبهه بود و [[عملیات بیت المقدس ]] شروع شده بود خواب دیدم که قنات آبى در خانه کنده‏ایم و دورش را با آجر سفال 3 سانتى بسیار زیبا درست کرده‏ایم کرده‏‌ایم شوهرم از داخل قنات آمد بیرون اما برادرم حسین کنار قنات که آب زلالى مى‏جوشید می‌‏جوشید نشسته است هنوز مى‏خواستم می‌خواستم بگویم حسین درون چاه چکار مى‏کنى می‏کنى که سنگیاز ریر سنگی از زیر پایم در رفت و به سر حسن در داخل قنات خورد ناگهان نورى از چاه بیرون آمد به آسمان رفت و عر چه داد مى‏زدم می‏زدم بیائید حسین پرواز کرد و رفت اما کسى اعتنا نمى‏کرد نمی‌‏کرد یک دفعه یک گنبد با دو گلدسته که با نرده‏هاى نرده‏‌هاى آهنین محاصره شده است را دیدم و ناگهان برادرم حسین را دیدم که وقتى صدایش زدم از آسمان خاک آورد و زخمى آمد گفتم داداش برگشتى گفت بله برگشتم چون قبولم نکردند بعد از چند روز که عملیات تمام شد و حسین به مرخصى آمد خوابم را برایش تعریف کردم که گفت درست است خوابى که دیده‏اى خوب تعبیر شده در عملیات تیر به سینه‏ام سینه‏‌ام خورد و مجروح شدم اما قرآم [[قرآن]] جیبى ام باعث کم شدن سرعت گلوله و جلوگیرى از صدمه زدن جدى به من شد و درنتیجه زنده ماندم .

- در زمان جنگ یک روز با سید حسین به آب گرم رفته بودیم تا در ضمن تفریح [[زیارت عاشورا ]] بخوانیم وقتى رسیدیم عده‏اى کنار هم نشسته بودند و موسیقى مى‏نواختند می‌نواختند و مى‏رقصیدند می‌رقصیدند سید حسین گفت برویم جاى آنها وقتى رسیدیم آنها به احترام سید حسین موسیقى و رقص را تعطیل کردند و نشستند سید حسین از چایى هایى که به همراه خودمان برده بودیم براى آنها ریخت و گفت بفرمائید چاى بخورید و سپس ادامه دهید چرا قطع گردید گفتند: به احترام شما که جبهه رفته هستید و خجالت مى‏کشیم می‌‏کشیم ایشان چند آیه از [[قرآن ]] و چند حدیث در رابطه با این عمل زشت خواند و برایشان صحبت کرد به حدى که آنها تحت تأثیر صحبت‏هاى سید حسین قرار گرفتند و بعد از اتمام صحبت سید حسین وسایل لهو و لهبشان لعبشان را شکستند و با ما زیارت عاشورا خواندند و براى رفتن به جبهه اعلام آمادگى کردند .

- سید حسین جعفرى همیشه در جیب لباسش یک [[قرآن ]] جیبى داشت چند بار به او گفتم سید حسین این قرآن را که در جیب مى‏گذارى می‌‏گذارى امکان دارد بى وضو باشى یا دستشویى بروى و بى احترامى نسبت به قرآن باشد گفت نه مواظبم من با قرآن انس دارم و در [[عملیات بیت المقدس نیرى ]] تیرى به سینه‏اش سینه‏‌اش خورد که پس از عبور از قرآن جیبیکه جیبی که در جیبش بود در زیر پوست سینه‏اش سینه‌‏اش و پس از رسیدن به استخوان متوقف شد و او اصلاً بر روى خود نیاورد یکبار که با هم به مرخصى آمدیم در [[مشهد ]] گفت مى‏خواهم می‌‏خواهم به بیمارستان بروم با هم رفتیم بیمارستان قائم او داخل اتاق جراحى شد و بعد از یک ساعت بیرون آمد و در حالى که گلوله‏اى گلوله‌‏اى در دستش بود مى‏خندید میخندید رو به من کرد و گفت بیا ابوالفضل این هم از معجزات قرآن است که گلوله پس از برخورد با قرآن در زیر پوست متوقف مى‏شود میشود و الان براحتى برداشته شد .<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=5812 سایت یاران رضا]</ref>==نگارخانه تصاویر==

httpImage://yaranereza5812.irjpg  </ShowSoldier.aspx?SIDgallery> = 5812=پانویس==  <references />