و روزی خواهد رسید که گویا آن لحظه را جلوی چشمم میبینم. تمام وقایع این دنیا، تمام ماجراها، تمام شکستها و پیروزیها، همه و همه و هر آن چیزی که در این دنیا اتفاق افتاده و خواهد افتاد، گویا خورشیدی است که با طلوعش از فجر، شروع و با غروبی در آن سوی زمان به پایان میرسد. اصلا انسان همه چیز را در جلوی چشمش میبیند. انگار قیامت برپا شده است ولی انسان در غفلت و خودسری به سر میبرد. آخر انسان تا چه حد مغرور و خودخواه است وخداوند چه دقیق فرموده که: دنیا متاع الغرور است، تا وقتی هست، همه را در کام خود میکشد و آنها را به سر منزل بدبختی و فلاکت میرساند مگر آنهایی که شیفته و فریفته این دنیای فانی نشدند و خود را هرگز به این کالای پست و بیارزش نفروختند. آنها قیامت و ارزش خود را شناختند و فهمیدند که دنیا چون پشیزی است در مقابل عظمت روح و بزرگی مقام و مرتبه انسان. و چه بسیار در قرآن به این مطلب اشاره شده است که اکثر انسانها در دنیا خسری بزرگ خواهند کرد و نفوس خود را به متاعی بسیار ناچیز خواهند فروخت. خوشا به حال آنهایی که به جنتالمأوی او برسند چرا که فقط آنجا مأوی و مسکن امن است. اگر انسان بخواهد جایی رابرای سکنی گزیدن انتخاب کند فقط بهشت ابدی ارزش چنین روح بزرگ و عظیمی را دارد و نه هیچ جای دیگر.
==نگارخانه تصاویر==
<gallery>
Image:1016 (1).jpg
</gallery>