ویرایش‌ها

بنام " انّ الله پاسدار خون شهیدانوصیت نامه اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بانّ لهم الجنّة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعداً علیه حقّاً فی التّوریه و الانجیل و القرآن و من اوفی بعهده من الله فاستبشروا او ببیعکم الّذی بایعتم به و ذلک هو الفوز العظیم "( توبه/111). خدا، جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده است، آ نها که در راه خدا جهاد م یکنند و دشمنان دین را به قتل می رسانند و خود کشته می شوند، این جانب وعده قطعی است بر خدا و عهدی است که در تورات و انجیل و قرآن یاد فرموده است و از خدا باوفاتر به عهد خود کیست؟انسان موجود طماعی است. هر کجا که سخن از سود بیشتر باشد، همان جا لنگرگاه اوست و چه زیباست اگر خریدار خدا باشد و فروشنده بنده حقیر محسن آبکار فرزند محمد او. ولی به راستی آیا خداوند با هر آن که فکر کنیم، معامله م یکند و معامله کردنش با هر کسی بدون هیچ گونه شرطی است؟مسلما چنین نیست چرا که آیه شریفه فوق شرط این معامله را ایمان دانسته و می باشد گوید که خداوند از مؤمنین جان و مالشان را به بهای بهشت خریداری کرده است و خدا خود میداند که من از ایمان آن چنان که باید حظّی نبرده ام تا بتوانم طرف معامله خدا باشم. من خود می دانم که بیشتر از آنچه که یک مؤمن باشم، یک مسلمانم. یعنی یک تسلیم شده و آن هم نه به طور کامل بلکه بسیار ناقص. لکن همان طور که گفتم انسان موجود طماعی است و من طمع لقای رب دارم و هم جنّت او را، آیا توان آن هست که بی بال و پر به اوج آسمان پرواز کرد.ولی علاوه بر طمع من در زندگی، بخصوص بعد از تشکیل خانواده، به خوبی آموخت هام که خدا ارحم الرّاحمین است و نیز آموخته ام که خدا بیشتر از آنچه با سلام عدلش نسبت به امام زمان (عج) بندگانش اقدام کند، با فضلش اقدام می کند. بنابراین همچون من گنه کاری هم م یتواند به لقای رب و نائب بر حقش امام خمینی بهشت امیدوار باشد و درست با سلام همین امید است که من به جبهه آمدم و با همین امید حاضرم که تا سر حد جان سرمایه گذاری کنم، که این تنها سرمایه است که من از خداوند دارم . ولی وای بر رزمندگانمن که هم اکنون که مشغول نوشتن وصیت نامه هستم نیز مال خود را در راه خدا به طمع سود برای خودم به معامله می گذارم؛ واقعاً آیا من حق دارم که چنین طمعی داشته باشم.اسلام من موجود بسیار گمراهی بودم و خانواده های شهدا خدا به من توفیق داد که در زمانی خلق بشوم که امامی همچون امام خمینی رهبر مسلمین این زمان است.من در زمانی خلق شدم که مردمانش هدایت گرند، آن هم به بهای ریختن خونشان و به بهای شهید شدنشان و من از نظر مادی این دو مجموعه توشه ها گرفتم و اکنون؟ که زندگی یعنی چه؟ آری! من هیچ چیز از خود ندارم. حتی من خودم را نیز ندارم،" انا لله " و فقط آنچه دارم طمع است و تو خداوند این طمع را بر من ببخش که می دانم شرط بخشش، چیزی جز بندگی نیست که آن را نیز من ندارم . پس خدایا! هر آنگونه که بخواهم درباره توخود می دانی مرا ببخش و هر آنگونه که موجب رضای توست با من رفتار کن.من دست از جانی که مال توست برداشت هام و بحمدالله مالی نیز نداشته ام که درد سر دل کندن از آن وصیتی داشته باشمرا به خود بدهم. بنابراین من آماده ام که هر گونه، موجب رضای توست با من رفتار کنی.فقط چندنکته خداوندا! من نمی گویم شهادت را ازخانواده خودم نصیب من کن، چرا که می دانم از عهده جواب گناهانی که مرتکب شد هام و امت شهیدپرور خواهانم بندگی که برای تو نکرد هام، برنخواهم آمد.۱ـ همیشه آری من واقعاً م یترسم . ولی خداوندا اگر زندگی بیشترم نیز موجب گنه کارتر بودن است، پروردگارا! مرا ببر و در هر حال از اقیانوس بی کران فضلت به یاد خدا باشید من آمرزش و تنها قدرت پاسخ گویی به خدا توکل کنید و هیچ پیروزی شما گناهانم را مغرور نکند عطا فرما.خداوندا! من بندگان بسیاری از تو را دید هام که با عزت بوده اند و با تهمت مردند، یا شهید شدند. و بندگان بسیاری را نیز دیده ام که علی رغم کثافت ذاتی شان پیوسته با چهره های مقدس و زاهد ما بانه به امامان معصوم (ع) توسل بجویید ارضا کردن شهوت قدرت طلب یشان مشغول بوده اند. ولی آنها را نیز دیده ام که با عزّت نمردند و تو رسوایشان کردی. ولی باوجود این دید هها هنوز نمی دانم که عبرت گرفته ام یا نه؟ آری من شهادت جان سوز بنده خوب تو " سعید طفلان " را دیده ام که چگونه از تهمت " امتی " از کثافت های جامعه گریخت و به سوی تو پرواز کرد " عباس کرد آبادی " آنان واقعا را نیز دیدم. که برای ساخته شدن، به گردن ما حق دارند جبهه فرستادندش، تا از شرش رها شوند و با تسلط به اریکه قدرتشان بیشتر نشئه شوند.

۲ـ اما را دعا کنید زیرا امام بود خدایا! من نمی دانم که ما مگر اینها شاه را از لجن زار از طاغوت رهانید ندیدند، مگر خودشان مدرس سرنوشت فرعون و ما را با اسلام واقعی آگاه کرد نمرود و ... نیستند." فاعتبروا یا اولی الابصار "!

۳ـ در پایان چند سخنی نیز با بستگان و خویشان و دوستان دارم. در ابتدا روی سخنم با پدر و مادر فداکارم است. از مادرم خواهانم آنان می خواهم که پیوسته مرا به خاطر تندی های گاه و ب یگاهم ببخشند و در تربیت برادر کوچکم سعی فراوان بکند صورت کشته شدنم هرگز ملول و رنجیده خاطر نشوند، که با فضل خدا اگر شهید محسوب شوم در صورتی ازای زحمتشان اجر خواهند داشت و چه بسا که فوز عظیم شهادت؛بالاترین درجه سعادت نصیب مقام خودشان بالاتر از شهید شود و آنان شفیع من شد صبر را پیشه کند گردند.در عزای من، نم یگویم گریه نکنید ولی اگر گریه کردید، برای مظلومیت سرخ خطی باشد که من قطره ای کوچک از اقیانوس آنم و با این مسئله همچون امانتی هر آن گاه که مرا در دست طول این خط دیدید، بی انصافی است که جز خنده کار دیگری بکنید.روی دیگر سخنم با همسر فداکارم است، که پیوسته مدیون او بوده و هستم. از او می خواهم که هرگز رسالت زنانگی خود را در مقابل روش نفکری ها نفروشد و بداند که راه تعالی او و فرزندش و جامعه اش در یک ودیعت نهاده شده است برخورد . از او م ی خواهم که در برابر فراز و نشیب های زندگی قد خم نکند و در برابر ناملایمت های احتمالی که فرزندش نشان خواهد داد افسرده نشود. همیشه در این فکر باشد که به تکلیف اسلامی و الهی خود عمل کند و این امر روش ها را سعادت فرزند نیز نیکو به فرزندانش بیاموزد. درآخر از او م یخواهم که چنان که دلگیری از من دارد، در کنار دیگر بزرگواری هایش آنها را ببخشد که این بنده خود بار گناه به همراه دارد.و صحبتی که با فرزندم دارم این است که هرگز خود را یتیم مپندار چرا که اولاً شهید ، مرده نیست و ثانیاً سرپرست خانواده و فرزندان شهدا، خدا و امام زمان هستند و همچنین هرگز خود را تنها مپندار که تاریخ پر است از فرزندانی که پدرشان خون خود را به چشم قابیلیان پاشید هاند و سرخی خون آ نها درچهره قابیلیان رسواگر آنها بوده است . از فرزندم می خواهم که هرگز رفاه طلب نباشد و راحتی را نعمت نداند و سخت ی ها را به جان و دل خریدار باشد که انسان جز در کوران سختی ها انسان نمی شود و مسلمانانی که راحت زیسته اند و رفاه را در کنار دین قرار داده و با هم مخلوط کرده اند، کسی نیستند جز ذبح کنندگان دین، و حیواناتی هستند که شکل انسان را غصب کرد هاند. از فرزندم م یخواهم که همیشه خدا را ناظر بر کارهایش بداند و هرگز هیچ کس بخصوص مادرش را مورد آزار و اذّیت قرار ندهد و بداند که اگر قرار باشد که شهید زنده باشد پدرش نیز پیوسته نگرنده اوست.

۴ـ از پدر خواهانم در پایان به عنوان وصیت این نکته را اضافه کنم که در برابر سختی ها مقاومت کند و صورت شهید یا کشته شدن من، به شرط نبودن اشکال شرعی، مرا با همان طوریکه لباسی که دارم در قبرستان شهدای نج فآباد به اموات خیری می پردازد ادامه دهد خاک بسپارند و هیچ کاری او بدهکاری را که به پدر و مادرم دارم، درصورت صرف نظر نکردن آنان، از کارش دلسرد نکندبابت فروش موتور تأمین کنید و در غیر این صورت موتور را به عنوان یادگاری به پسرم (هر وقت که صلاح دیدید) بدهید.ضمناً یک سال نماز و یک ماه روزه بدهید برایم بخو انند و بگیرند که این موضوع را از روی احتیاط م یگویم، نه این که از من این اعمال باقی مانده باشد. تنها فقط یک روزه واجب قرضی دارم که آن را هم همسرم یا هر کسی که دلش خواست برایم بگیرد .والسلام علی من اتبع علی الهدیمجید میرعباسی61/7/18

به امید ظهور منجی بشریت حضرت مهدی Image:820 (عج1)محسن آبکار.jpg

منبع ==پانویس==<references />== رده‌ها =={{ترتیب‌پیش‌فرض:محسن_ابکار}}[[رده: کتاب آثار و اسناد شهدا و ایثارگران ؛ ]][[رده: شهدای دفاع مقدس]][[رده: شهدای ایران]][[رده: شهدای استان قم ؛ ناشراصفهان]][[رده: بنیاد شهیدشهدای شهرستان نجف اباد]]