ویرایش‌ها

گلزار : بهشت‌رضا

- شب عملیات بود و فرماندهان در جزیره مجنون برای ما سخنرانی می کردند و می گفتند کسانیکه از جان و مال خویش گذشته اند بلند شده و با چرخبال برای عملیات در خاک عراق بروند. اوّلین کسی که برخواست حسین بود که به طرف چرخبال براه افتاد و من نیز با چرخبال بعدی رفتم و ساعت 12 ظهر در کنار شط فرات باهم وضو گرفته و نماز خواندیم و سپس باتفاق دو نفر دیگر از دوستان شهری یک عکس یادگاری گرفتیم و سرانجام ساعت 12 شب جمعه شروع به پیشروی کردیم که ناگهان به زمین افتاد و صدای یا مهدی او بلند شد من برگشتم و دیدم که پایش تیر خورده است خواستم حرکتش دهم که فرمانده به من اجازه نداد و وقتی برگشتم دیگه حسین را آنجا ندیدم .

- آن زمانی که ما هنوز کوچک بودیم یک سری پدر و مادرمان نبودند و برای کاری به شیراز رفته بودند حسین برادرم شب ها برای کشیک به بسیج می رفت از او خواستم تا مدتی که مادر نیست به بسیج نرود او هم به خاطر این که می خواست ما را قانع کند گفت: شما نترسید اصلا من می آیم کشیکم را توی همین کوچه ی پشتی می دهم. پرسیدم از کجا بفهمیم که تو راست می گویی گفت: من از پنجره به داخل خانه چراغ قوه می اندازم بعد او شب که از داخل کوچه با ماشین رد می شود چراغ قوه به داخل خانه می اندازد ما هم بچه بودیم فکر می کردیم که او تا صبح پشت دیوار ایستاده است. راحت می خوابیدیم بعد که مادرمان آمدند خندیدند و گفت من فقط چراغ قوه می انداختم و رد می شدم که مطمئن باشید که این پشت دیوارم ما هم فکر می کردیم که این تا صبح پشت دیوار وایستاده و این گونه آن ها از کشور دفاع می کردند .