بقعه سیدعبدالله داعی یکی از بناهایی است که حال و هوای تاریخی و آجرکاریهای زیبای خود را با کمترین دستکاری در طول حیات خود حفظ نموده است و یکی از بناهای اصیل معماری در دورهی قاجاریهی [[دزفول]] به شمار میرود. آرامگاه این سید جلیلالقدر در محله کرناسیون [[دزفول ]] قرار داشته و به خاطر قدمت بالا و دست نخورده ماندن از نظر تاریخی به شماره ۷۰۹۸ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
سیدعبدالله داعی یکی از ادبای [[دزفول ]] است که در سال ۱۱۵۸ ه.ق در دزفول دیده به جهان گشود و در سال ۱۲۵۶ ه.ق وفات یافت. وی در [[اصفهان]] در خدمت حجت الاسلام حاج سیدمحمدباقر به تحصیل اشتغال داشته و علم حکمت، کلام و طب را در محضر مرحوم آقامحمد بیدآبادی فراگرفته و در ادبیات و تاریخ نیز آثار کاملی دارد. چند دیوان شعر سروده و همچنین مؤلف کتابهای با ارزش «تذکره الاخیار و مجمع الابرار» و «نهایه الطلب» میباشد. وی در زمان خود در [[دزفول ]] عالم ذوالفنون بوده است.
*مرحوم صدر الدین کاشف در وصف طبابتش فرموده است:
سیدعبدالله داعی از سادات جلیل صفوی و از فرزندان سیدخواجه علی فرزند شیخ صدرالدین موسی فرزند شیخ صفیالدین اردبیلی است. طایفه ایشان را در [[دزفول ]] رودبندی مینامند.==نگاخانه تصاویر== <gallery> Image:1 (1).jpgImage:1 (2).jpgImage:1 (3).jpgImage:1 (4).jpgImage:1 (5).jpg </gallery>