شهید حجت الله نور محمدی: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۲۱

نام : نورمحمدی / حجت الله

نام پدر : عباس

تاریخ تولد : ۱۳۴۲-۰۱-۰۱

محل تولد : آبادان

تاریخ شهادت : ۱۳۵۷-۰۵-۲۸

محل شهادت :

شهرستان : اصفهان

یگان :

مسئولیت :

تحصیلات :

محل تحصیل :

گلزار : بهشت رضا ابادان

rId4

زندگینامه

(( دوران کودکی)) شهید حجت الله نور محمدی در شهر آبادان متولد شد و بزرگ شد. مادر شهید و پدرش این چنین می گویند: به خاطر علاقه ای که به ائمه داشتیم نامش را حجت الله گذاشتیم و ایشان تا سوم راهنمایی در آبادان ادامه تحصیل داد . (( فعالیتهای انقلابی)) در تمام این مدت که به پیروزی انقلاب رسیده بود در کارهای جمع آوری اعلامیه های امام خمینی فعالیت داشت. اصلا تمام شب و روز استراحت نداشت و تمام شب ها فعالیت داشت. تمام بچه ها و هم کلاسی هایش را جمع می کرد و نوار امام خمینی را برایشان می گذاشت و به ما می گفت که به کسی نگویید که من چه کاری انجام میدهم و من سرباز خمینی هستم و مرگ و کشتن من در راه امام است و همیشه شعار ، یا مرگ یا امام را می داد و همیشه می گفت من در راه امام خمینی و انقلاب شهید می شوم. و همان روزی که می خواست شهید شود سر و صورتش را اصلاح کرد و نماز و قرآنش را خواند و به ما سر نهار گفت : (( خبر شهادت)) این آخرین نهاری است که من می خورم و پیش شما هستم و من قرار است که به راهی که خودم دوست دارم بروم و من تعجب می کردم از این حرف هایش و می گفتم آخه این چه حرفی است و ان شاء الله امام خمینی قرار است که بیاد و ما می رویم با هم ایشان را می بینیم گفت نه عمر من به آن اندازه قد نمی دهد که زنده باشم و وقتی که می خواست برود به من گفت که دنبال من نگرد گفتم که یعنی چه گفت خوب دنبال من نگردید و من راهی که قرار است می روم و همین و بعد شروع کرد به دیوار خط بکشد گفتم چرا این کار را می کنی گفت می خواهم یرایتان یادگاری بگذارم و این یک یادگاری است. همیشه اهل نماز و روزه بود. همیشه در هر جا که فعالیت انقلابی بود حضور داشت یکبار که خیلی بی تابی کردم . (( خواب مادر)) خوابش را دیدم که من را برد قسمتی که سنگ یادبودش هست و از قبر داخل که شدیم یک پرده سفیدی بود رفت کنار و سپس یک فرش نورانی بود همین که خواستم پایم را پایین بگذارم گفت برگرد و اجازه ندارم که شما پیش من بمانید و دیگر من را صدا نزن ناراحت می شوم . خیلی با فامیل و خانواده صمیمی بود خیلی هوای خواهرهایش را داشت. همیشه می گفت به هر کسی می خواهی نفرین کنی بگو شهید بشوی الهی و می گفتم آخه این ها چطور شهید می شوند می گفت اگر قرار بود که کسی شهید شود توی خانه شهید می شود . ( جاروکش امام رضا (ع))) یکبار که رفته بودیم مشهد گفت ای امام رضا کاش من جاروکش اینجا بودم و رفت جارو را گرفت و جارو کرد. روز آخر همه پسرعموهایش را جمع کرد و گفت این ناهار آخر من است و بیایید با هم ناهار بخوریم .

نگارخانه تصاویر

منبع: سایت خین

http://khayyen.ir/shahid/947

رده‌ها