ویرایش‌ها

جفیر دشت وسیعی است که از غرب به هورالهویزه، از شرق به رود کارون و از شمال به کرخه نور محدود شده و یکی از معابر اصلی هجوم ارتش عراق به شهرستان دشت‌آزادگان و اهواز بود. با آغاز جنگ لشکر 5 مکانیزه که با هجوم سراسری دشمن، حرکت خود را از طلائیه آغاز کرده بود. در چهارمین روز جنگ (1359/7/3) به جفیر رسید و ضمن استقرار عمده قوای زرهی خود در این منطقه،‌ تعدادی از واحدهایش را به سوی کرخه نور روانه کرد. از این پس جفیر مرکز هدایت و پشتیبانی قوای جبهه کرخه نور و هویزه و نیز مرکز ارتباطی و هماهنگ کننده قرارگاه‌های لشکر 5 و 6 ارتش عراق با عقبه خود و تأمین کننده نشوه و حتی شهر بندری بصره محسوب می‌شد.

جاده‌ی جفیر به سمت منطقه‌ی ‌عملیاتی خیبر و بدر قرار دارد. نقاط این مسیر عبارتند از:

ـ ایستگاه صلواتی جفیر در تقاطع پاسگاه برزگرـ جفیر .2<ref>[http://%20http://www.rahianenoor.blogfa.com/post-12.aspx سایت راهیان نور]</ref>

با آغاز عملیات بیت‌المقدس، دو لشکر عراق به مقابله با رزمندگانی که از کرخه نور به سمت جفیر وارد عمل شده بودند پرداختند؛ لیکن در مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس با دستیابی رزمندگان به نوار مرزی، دشمن که محاصره شدن دو لشکر خود را محتمل می‌دانست، مجبور به عقب نشینی از جفیر شد. دو عملیات خیبر و بدر قرارگاه مرکزی هدایت عملیات در این منطقه مستقر بود.3<ref> برگرفته از کتاب اطلس جغرافیای حماسی</ref>

در زمان جنگ، منطقه جفیر، منطقه‌ای خشک و دارای زمینی ماسه ای با خاکریز‌های نزدیک به هم بود و از نظر نظامی موقعیت حساسی داشت و این باعث شده بود رزمندگان برای اسکان از خیمه استفاده کنند. ولی روزها رزمندگان به جهت این که از هواپیما های دشمن مخفی باشند، به دستور فرماندهی خیمه‌ها را جمع می‌کردند و زیر میله های خیمه‌ها و در زیر نور خورشید و گرمای سوزان آفتاب و هم چنین در معرض وزش باد های سوزان که ماسه بادی را با خود حمل می‌کرد و حدود سه-چهار سانتی متر زمین را با ماسه بادی فرش می‌کرد قرار می‌گرفتند. هنگام غذا خوردن، بادها همچنان به انجام مأموریت مشغول بوده و ماسه بادی را با خود به ارمغان می‌آوردند و آن‌ها را چاشنی غذای رزمندگان می‌کردند، به طوری که رزمندگان وجود ماسه بادی را زیر دندان‌هایشان احساس می‌کردند.

در این منطقه در تابستان، رزمندگان برای استحمام از تانکرهای آب استفاده می‌کردند که بر اثر گرمای خورشید که به آن‌ها تابیده بود آن قدر داغ شده بود که بدن رزمندگان را می‌سوزاند. در این منطقه در زمستان باران‌های شدید می‌بارید به طوری که خیمه‌ها زیر آب می‌رفت و رزمندگان جایی به عنوان سر پناه نداشتند. گِل در آن جا حالت چسبندگی زیاد داشته و به خاطر شوره زار بودن منطقه، نفوذ آب در خاک کم بوده و آب مدت زیادی روی زمین باقی می‌ماند. همه این عوامل سبب شده بود که رفت و آمد بسیار مشکل باشد و اکثر خودروها به هم برخورد کرده و یا از جاده بیرون می‌رفتند و در نتیجه غذا رساندن به رزمندگان بسیار مشکل بود. همچنین لباس‌های رزمندگان شلی و گِلی می‌شد و حتی آب تمیز برای شستن لباس‌ها و همچنین برای خوردن هم وجود نداشت. پس رزمندگان مجبور بودند لباس‌ها و ظرف‌ها را با آب گل آلود بشویند و استفاده کنند.

بیمارستان امام رضا علیه السلام 29

سه راهی فتح 15

==پانویس==