ویرایش‌ها

اولين فرزند خانواده رحيمي ‌در ۲ مرداد [[۱۳۴۱ ]] در [[اردبيل ]] به دنيا آمد . پس از پشت سر گزاشتن دوران كودكي ،تحصيلات ابتدايي را سال ۱۳۴۷ آغاز كرد. سپس درمقاطع راهنمايي و دبيرستان ادامه تحصيل داد. به گفته مادرش در اين دوران هرچقدر پول مي گرفت،جمع مي كرد و كتابهاي مذهبي مي خريد.

اواخر سال ۱۳۵۹ مسئوليت بخش اداری [[سپاه ]] پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان اردبيل را به عهده گرفت و به جذب نيروهاي مؤمن و فداكار در سپاه پرداخت . در سال ۱۳۶۰ پدرش از دنيا رفت و در حالي كه نوزده سال بيشتر نداشت سرپرستي خانواده به عهده او افتاد . پس از مدتي ناصرچهره برقی،برادر همسر و همرزمش در عمليات [[بيت المقدس ]] به شهادت رسيد و او تنها ماند . به دنبال آن در سال ۱۳۶۱ بلا فاصله بعد از شهادت ناصر،برادر او اسرافیل رحیمی در [[عمليات ]] [[رمضان ]] در منطقه [[شلمچه ]] به جمع شهدا پيوست و داغ خانواده رحيمي به خصوص محمد رضا را دو چندان كرد.با وجود اين حوادث ناگوار،بيش از پيش صبورتر و و فعال تر شد.

هنوز چند روزي از ازدواجش نگذشته بود كه توسط [[فرمانده ]] سپاه «اردبيل» به فرماندهي سپاه «پارس آباد مغان» منصوب شد . در مدت تصدي اين مسئوليت جز در موارد ضروري به منزل نرفت و به طور دايم در محل ماموريت خود بود . چندي بعد مسئول واحد فرهنگي بنياد شهيد و پس از آن فرمانده [[بسيج ]] « اردبيل» شد.در اين زمان در آتش شوق رفتن به [[جبهه ]] مي سوخت ولي با مخالفت فرماندهان مواجه بود.

محمد رضا ابتدا به همراه چند تن ديگر به جبهه جنوب عزيمت كرد و پس از طي يك ماه آموزش نظامي به واحد مهندسي رزمي لشکر۳۱ [[لشکر]] ۳۱ عاشورا پيوست و ضمن قبول معاونت آن واحد ، فرمانده گروهان پل مهندسي رزمي را نیزبر عهده گرفت.

محمد رضا قبل از شهادت خواب ناصر چهره برقی برادر همسرش را که قبلا به شهادت رسیده می بیند.بعد از آن خواب ، وصيت نامه خود را نوشت . در اين وصيت نامه محمد رضا دقيقاّ وضعيت مالي و ديون خود را مشخص كرد و حقوق مالي و شرعي هر يك از خواهران و برادران و حتي وامها و نحوة پرداخت آنها با ذكر جزييات توضيح داد .سر انجام لحظه وصل محمد رضا هم رسيد . او بعد از عمليات [[بدر ]] ، طبق دستور فرماندهي لشكر برای جمع آوري پلهاي روي [[جزيره مجنون ]] ماموريت يافت . پس از نماز صبح به همراه چند تن از نيروهايش به وسيله قايق براي شناسايي پلها حركت كرد و تا ساعت نه صبح پلهارا شناسايي كرده و به سنگر فرماندهي محوربرگشتند.سپس به همراه عده اي برای جمع كردن پل به جزيره مجنون بازگشت. بعد از اين كه تمامي پلها وصل شد به هنگام بازگشت به عقب بر اثر اصابت تركش توپ به ناحيه سر به شهادت رسيد.اودر تاريخ [[۲۴ / ۲ / ۱۳۶۴ ]] در اثر اصابت [[تركش ]] به شهادت رسيد. آرامگاه وي در [[بهشت فاطمه ]] شهر اردبيل است.

روزی که می خواست به جبهه برود از ساختمان عملیات سپاه تا [[مسجد ]] با وی بودم .حرفهایش شیرین بود تا این که فهمیدم می خواهد حرفی را به من بگوید ولی پنهانش می کند .موقع خداحافظی با لبان متبسم و عارفانه به من نگاه کرد و گفت :دیشب خواب خواب عجیبی دیدم که در طول عمرم چنین خوابی ندیده بودم .تا صبح با ناصر چهره برقی بودم .همه اش از بهشت تعریف می کرد؛آنچنان تعریف کرد که وقتی از خواب بیدار شدم به خدا می خواستم زودتر بمیرم .پس از سکوت و گرفتگی خاصی ، باز تبسم کرد و دستم را محکم فشار داده و با اینکه من با این حال نمی خواستم جدا شوم ، زود بر گشت و رفت چون من ... هنوز ایستاده بودم ، از کنار خیابان گفت:به من نیز مژدگانی داد .فکر آن مژدگانی مرا به خود مشغول کرده .آیا شهادت ...؟عملیات که تمام شده ...

بزرگواری این برادر عزیز ، زیاد و غیر قابل وصف می باشد چنانکه شب عملیات بدر که من با صدای انفجار [[گلوله ]] [[توپ ]] از خواب بیدار شدم و با شتاب به بیرون رفتم وبه اطراف نگاه کردم ،در لحظه ای که آرامش بر قرار شد، نجوای مناجات و راز و نیاز را از دور شنیدم .به دنبال صدا رفتم تا کنار سنگرهای پل سازی رسیدم .شهید رحیمی را دیدم که در حال سجده ، گریه و دعا می کند .مناجات وی تمام شد به جلو رفتم .پرسید وفایی تو هستی ؟جواب دادم بله . پرسیدم چرا گرفته ای ؟جواب داد:بچه ها به خط مقدم رفته اند ولی فرمانده گردان دستور ماندن مرا در اینجا داده تا جواب گوی مراجعات باشم .از جدایی بچه ها ناراحت هستم .

قرار بود فردای آن روز راهی پهنه های [[جنگ ]] شود .دست در دست هم از ساختمان عملیات سپاه بیرون زدیم و در خلوت خیابانهای اصلی شهر ،دل به مصاحبت هم دادیم .سخن از هر دری بود .از جنگ ،از ایثار ،از امام و با لاخره از شهادت .بر سر دو راهی رسیدیم که بایستی از هم جدا می شدیم .به چشمان آبی جذابش نگریستم .راز نگفته ای را لب به کلام گشود و گفت :بگذار از خواب دوشین با تو بگویم .خوابی که شیرین ترین رویای سراسر زندگی ام بود . ناصر در میهمانی رویایم حضور داشت .سراسر شب با او بودم .از ضیافت بهشت باز می گشت .شرح آن میهمانی ،چونان شور و حالی در من ایجاد کرده بود که احساس می کردم خود نیز آنجا هستم .حلاوت آن رویا با پایان شب به تلخی مجهولی بدل گشت .دلم می خواست همان دم تا استمرار نشئه آن خواب به واقعیت بپیوندد.

در آخرین دوره آموزش که در دزفول سپری می کردیم ،دمدم های غروب ،طوفان بی سابقه ای روی داد.شدت طوفان به حدی بود که چادر ها را بر کند وبا خود می برد .باران با سرعت تمام باریدن گرفت و به گونه ای که می گفتند شاید در یکصد سال گذشته دزفول بی سابقه بوده است .همه نیروهای مستقر در چادرها به مساجد [[دزفول ]] انتقال یافتند.