ویرایش‌ها

عبدالهاشمی، احمدعلی[[شهید احمد علی عبدالهاشمی]]: بیستم اسفند ۱۳۲۸، [[۱۳۲۸]]، در روستای شریف‌آباد از توابع شهر [[قزوین ]] به دنیا آمد. پدرش علی‌اصغر، کشاورز بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. کارگر بود. سال ۱۳۴۷ ازدواج کرد و صاحب پنج پسر و دو دختر شد. از سوی [[بسیج ]] در [[جبهه ]] حضور یافت. بیست و چهارم بهمن ۱۳۶۴، [[۱۳۶۴]]، در [[فاو ]] [[عراق ]] بر اثر اصابت [[ترکش ]] به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

شهید، احمدعلی [[شهید احمد علی عبدالهاشمی]]: بارالها! در موقع ستیز با دشمنان کافر، لحظه ای ما را به خودمان وا مگذار، تا این که در راه هدف مان و برای رضای تو، استوار و ثابت قدم باشیم. سلام و درود بر پدر و مادر مهربانم، که خداوند -تبارک و تعالی- بر این جانب منت نهاد، تا در دامان چنین خانواده ای پرورش یابم. اینک توفیقی حاصل شد که در راه قرآن و یاری دین اسلام، از سالار شهیدان، یعنی [[حسین(ع) ]] پیروی نمایم، که امید است هدف بنده مورد توجه و رضای خدا قرار بگیرد. پدر و مادر عزیزم! از این که در زندگی خود فرزندی تربیت نمودید، که وقتی بزرگ شد یار و یاور شما باشد، مرا می بخشید، که جز گرفتاری و مزاحمت، چیزی برای شما نداشتم؛ چون یاری دین خدا بالاتر از همه ی این هاست. ای همسر عزیز و نورچشمانم! شما را به صبر و استقامت دعوت می کنم و می خواهم چون حضرت زینب(س) صبور باشی. -ان شاء الله- همان طوری که تا به حال رنج و مشقت ها را تحمل کرده ای، بعد از من هم صابر و ثابت قدم باشی. امید است در تربیت فرزندان مان، در راه شناخت دین و قرآن دقت کنی و مخصوصاً در شوهردادن دختر عزیزم، با فرزند خانواده ای وصلت کن که فردی باتقوا و حامی دین اسلام باشد. شما، ای فرزندانم: اسماعیل، حسین، محسن، حسن و اعظم جان! امید است مثل سایر شهدا -که به ما درس آزادگی آموختند و مخصوصاً رهبر کبیر [[انقلاب ]] و سایر [[روحانیون ]] مبارز در [[خط امام]]- به یک دست قرآن و به دست دیگر سلاح برگیرید و با کفار و منافقین بجنگید تا این که ریشه ی کفر از زمین کَندِه شود. سعی کنید لحظه ای از خدا غافل نشوید. اگر شهادت نصیب این جانب شد، زیاد گریه و زاری نکنید و اگر هم خواستید برای من گریه کنید، برای [[امام حسین(ع) ]] و اهل بیتش گریه کنید؛ چون اهل بیت امام حسین(ع) با مصایب زیادی روبرو شدند. هیچ وقت دستان تان را از دامان اهل بیت عصمت و طهارت کوتاه نکنید. اگر ما در دنیا و آخرت می خواهیم همه چیز داشته باشیم، باید توسط همین خانواده باشد. از خانواده ی خود و همسر عزیزم «رقیه» و فرزندانم حلالیت می طلبم؛ چون من -هر چقدر فکر می کنم- سرپرست خوبی برای شما نبودم و -ان شاء الله- مرا می بخشید. در ضمن مجالس ختمم را خیلی ساده بگیرید؛ چون در شهادت سالار شهیدان، جز اسیری حضرت زینب(س) و اهل بیت، مجلسی به نام تسلی دادن به این خانواده نبود. ضمناً اگر مقداری هم می خواهید خرج کنید، در امور خیر مصرف کنید.۱ (۱۵۰۴۲۱۹) احمدعلی عبدالهاشمی روز طلوع فجر و آزادی ۱۲/۱۱/۱۳۶۴