ویرایش‌ها

==خاطرات==

پنج سالش هم نشده بود که حمد و سوره میخواند. آن‌ قدر قشنگ و روان میخواند که حظ میکردی .<ref>

یادگاران، جلد 16 کتاب شهید محمد علی رهنمون، ص 1 </ref>

آقای [[خامنه ای]] که مجروح شده بود، آورده بودندش بیمارستانی که دکتر رهنمون آن جا بود. حسابی به آقا میرسید؛ شب و روز. آقا که خوب شد، گفته بود «ایشان خیلی برای من زحمت کشیدند، سنگ تموم گذاشتند، خدا خیرشون بده . »

مجروح های بمباران بودند. یکی یکی توی بیمارستان تمام میکردند .

توی آن هیر و ویر آمده بود از من سؤال شرعی میپرسید .

میخواستیم برای مادر خیرات کنیم . محمد گفت «به جای شام و ناهار و از این جور خرج ها، با پولش کتاب بخریم برای بچه های روستا . »

حق به جانب گفتم «این انشا رو کی برات نوشته؟ »

ناراحت شد. انگار بدجور ی خورد توی ذوقش. گفت «هیچکی . خودم نوشته ام آقا . »

کلاس را ریخته بودیم به هم؛ بزن و بکوب. میزدیم رو ی میز و در و تخته. خلاصه هر کی هر جوری میتوانست، صدا یی درم ی آورد. همان موقع، مدیر آمد توی کلاس. تا محمد را دید، گفت «آقای رهنمون! شما دیگه چرا؟ دلمون به شما خوش بود که . . . . »

. . . . .

تا میفهمید سر و کله ی توریست ها پیدا شده، میرفت سروقتشان که باهاشان انگلیسی حرف بزند .

آن وقت ها رسم بود، بچه ها بعد از عید که می آمدند مدرسه، لباس هاشان را سر تا پا نو می کردند، اما محمد نه .

==پانویس==

<references/>