ویرایش‌ها

روزهای اولی بود که آمده بود [[سنندج]]. جلوی ستون حرکت می کرد ومی رفت طرف مریوان ؛ خیلی شجاع، جسور. بهش گفته بودند بهترنیست شما جلوی ستون حرکت نکنید، دیگران رو بفرستید جلو؟

توی راه سردشتیم. تا سردشت خیلی نمانده. با بدبختی خودمان رارسانده ایم نزدیک [[پاسگاه]]. حالا کی جرأت می کند برود جلو؟ کی جرأت می کند برود بگوید ما خودی هستیم، نزنید؟ فرماندهمان صیاد است. می گوید من می رم.

به ظاهر خیلی اهمیت می داد، که نظامی باشد. مرتب و آراسته. طوری که آراستگیمان، معرفیمان کند؛ که سرباز [[جمهوری اسلامی ]] هستیم. اگربگویی خط اتوی شلوارمان یک ذرّه این طرف، آن طرف می شد، نمی شد. موی سرمان به اندازه ای بود که از زیر و کنار کلاه بیرون نزند. ریش هامان کوتاه و مرتب. خلاصه ظاهر و سر و رومان آراسته و نظامی بود. خودش مرتب بود، نظامی بود. جوری که روی ما هم تأثیر گذاشته بود، که عمری را در نظام گذرانده بودیم.

ایست دادم. کسی داد زد از نو! [[فرمانده نیروی زمینی ]] تشریف می آرن.

خیلی جوان بود که شد فرمانده نیروی زمینی [[ارتش]]. اولین کاری که کرد، دانشگاه [[جنگ ]] را از تهران منتقل کرد [[جبهه ]] ؛ اساتید دانشگاه جنگ را برداشت آورد منطقه. که بسم الله، این گوی و این میدان. هم فال است، هم تماشا. هم آموزش، هم عملیات. طرح از شما، جان از نیروها. دیگر چه می خواهید؟

عملیات بدر؛ [[بدر]]؛ [[شرق دجله، دجله]] ، پنج کیلومتری دشمن. صدای همه درآمده بود؛ فرمانده های ارتش، فرمانده های سپاه، [[سپاه]] ، که چرا صیاد آمده این جا؟ ببریدش عقب. این جا هر آن احتمال خطر هست. بیخ گوش دشمن که جای فرمانده نیروی زمینی ارتش نیست.

مرصاد شروع شده بود. خودش را رساند باختران. از دوازده شب تا پنج صبح طرح و برنامه اش را داد. بعد از نماز صبح، رفت پیش خلبان ها. هوانیروز را [[بسیج ]] کرد و خودش هم سوار هلی کوپتر شد و رفت بالا سرمنافق ها.

قبول کردم. خانوادگی رفتیم [[شلمچه]] .

مسافرت که می رفتیم، اولین جایی که می رفت، مزار [[شهدا ]] بود. خیلی دوست داشت. هرجا هم که امام زاده بود و باخبر می شد، حتما می رفت.