شهید امید علی آموخت: تفاوت بین نسخهها
Bozorgmehr98 (بحث | مشارکتها) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
بسمه تعالی | بسمه تعالی | ||
| − | نام امید علی آموخت | + | نام: امید علی آموخت |
| − | نام پدر علی | + | نام پدر: علی |
| − | نام مادر جیران | + | نام مادر: جیران |
| − | محل | + | محل تولد: کرج - کله بهرام |
| − | + | تاریخ تولد: ۱۳۲۰/۰۸/۰۲ | |
| − | محل شهادت فاو | + | محل شهادت: فاو |
| − | + | تاریخ شهادت: ۱۳۶۴/۱۱/۲۵ | |
| − | + | استان محل شهادت: بصره | |
| − | + | شهر محل شهادت: فاو | |
| − | تحصیلات خواندن و نوشتن رشته - | + | وضعیت تاهل: متاهل |
| + | |||
| + | درجه نظامی | ||
| + | |||
| + | تعداد پسر: ۳ تعداد دختر: ۳ | ||
| + | |||
| + | تحصیلات: خواندن و نوشتن رشته - | ||
عملیات سال تفحص | عملیات سال تفحص | ||
| سطر ۲۹: | سطر ۳۵: | ||
rId4 | rId4 | ||
| − | زندگی نامه | + | ==زندگی نامه== |
آموخت، امیدعلی : دوم آبان ۱۳۲۰ ، در روستای کلهبهرام از توابع شهر کرج به دنیا آمد . پدرش علی و مادرش جیران نام داشت . در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت . فروشنده بود . سال ۱۳۴۵ ازدواج کرد وصاحب سه پسر و سه دختر شد . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای شهر آبیک قرار دارد . فرزندش ایرج نیز به شهادت رسیده است . | آموخت، امیدعلی : دوم آبان ۱۳۲۰ ، در روستای کلهبهرام از توابع شهر کرج به دنیا آمد . پدرش علی و مادرش جیران نام داشت . در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت . فروشنده بود . سال ۱۳۴۵ ازدواج کرد وصاحب سه پسر و سه دختر شد . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای شهر آبیک قرار دارد . فرزندش ایرج نیز به شهادت رسیده است . | ||
| سطر ۳۵: | سطر ۴۱: | ||
| − | وصیت نامه | + | ==وصیت نامه== |
شهید، امیدعلی آموخت : اینجانب، امیدعلی آموخت، فرزند علی، متولد ۱۳۲۰ ، به شماره ی شناسنامه ی ۳۵۹ در حال صحت و سلامتی کامل، در سنگر مقدس دفاع از حریم اسلام عزیز و در جوار رزمندگان کفرستیز اسلام در تاریخ ۱۳/۱۱/۶۴ این وصیتنامه را نوشته تا به وظیفه ی شرعی خود عمل کرده باشم . قبل از هر چیز، شما را به تقوا و دوری از گناه سفارش می کنم و این درس را از امام اولم، حضرت علی ( ع ) آموختم که در وصیتنامه اش، فرزندانش و سایرین را به تقوا و نظم سفارش فرمودند . ابتدا این که : وحدت - عامل پیروزی امت اسلام - را فراموش نکنید؛ وحدت شما سبب شکست حتمی دشمنان اسلام خواهید بود . یاران صدیق ! امام را به هر وسیله ی ممکن، با مال، جان و زبان، یاری کنید و امام را تنها نگذارید که اگر مردم زمان حضرت علی ( ع ) این کار را کرده بودند، امیرالمؤمنین بیش از بیست سال، خانه نشین نمی شد و اجرای احکام الهی تعطیل نمی گشت . جامعه نیاز زیادی به رهبر شایسته و دلسوز به اسلام دارد و این محبت را خداوند بزرگ به ملت شهیدپرور ما ارزانی نموده است . همچنین بدانید دنیا زودگذر و آخرت همیشگی و جاودان است؛ پس برای آخرت، مخلصانه کار کنید تا در روز معاد خجل و شرمنده نباشید . من، برای جلب رضای خدا به جبهه آمدم و قصد دیگری نداشتم؛ لذا از هیچ کس و هیچ ارگانی چشم داشتی ندارم و از همه ی فامیل، آشنایان و خانواده ام می خواهم مرا حلال کنند و برای رضای خدا برایم طلب مغفرت و آمرزش نمایند . سنگرها، مخصوصاً سنگر مقدس نماز جمعه و جماعت را خالی نگذارید . به خانواده ی معظم شهدا سر بزنید و از آنها دلجویی کنید، که آنها - بیش از نیاز مادی - به محبت خواهران و برادران حزب اللهی نیازمندند . با منافقین و دورویان به طور جدی برخورد کنید و با زبانی نرم، به بی تفاوت های جامعه بفهمانید که راهشان اشتباه است . ... و اما، می خواهم چند کلمه ای با جوانان پُرشور و انقلابی ام صحبت کنم : امیدوارم - ان شاء الله تعالی - جوانان عزیز و انقلابی، « پایگاه ثارالله » را با رفتن به آنجا همیشه گرم و پُرشور نگه دارند، تا باشد که ان شاء الله با این عملشان هم ارواح طیبه ی شهدا را شاد کرده، هم دل داغدیده ی خانوادهه ای شهدا، مفقودین، اسرا و مجروحین را شاد نموده باشند و در آخر از تمامی جوانان عزیز می خواهم همیشه در صحنه بوده و مبادا میدان را برای فرصت طلبان از خدا بی خبر خالی نمایند . ... و اما مادر جان ! اگر خداوند به این بنده ی حقیر توفیق شهادت داد و به لقاء الله پیوستم، امیدوارم شما هم صبر داشته و استقامت کنید . ... و اما همسرم ! همسر عزیزم ! امیدوارم شما هم در تربیت فرزندانمان بکوشی و آنها را پیرو خط قرآن و ولایت فقیه به بار بیاوری و با این عمل خود بتوانی خدمتی به اسلام عزیز کرده باشی و دیگر این که بعد از من اسلحه ی مرا زمین نگذارید و این مبارزهی مقدس و دفاع از کیان اسلام و قرآن را به نحو احسن به سرانجام رسانده، به پیروزی برسانید .۱ (۱۰۰۶۵۸۹) و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته امیدعلی آموخت | شهید، امیدعلی آموخت : اینجانب، امیدعلی آموخت، فرزند علی، متولد ۱۳۲۰ ، به شماره ی شناسنامه ی ۳۵۹ در حال صحت و سلامتی کامل، در سنگر مقدس دفاع از حریم اسلام عزیز و در جوار رزمندگان کفرستیز اسلام در تاریخ ۱۳/۱۱/۶۴ این وصیتنامه را نوشته تا به وظیفه ی شرعی خود عمل کرده باشم . قبل از هر چیز، شما را به تقوا و دوری از گناه سفارش می کنم و این درس را از امام اولم، حضرت علی ( ع ) آموختم که در وصیتنامه اش، فرزندانش و سایرین را به تقوا و نظم سفارش فرمودند . ابتدا این که : وحدت - عامل پیروزی امت اسلام - را فراموش نکنید؛ وحدت شما سبب شکست حتمی دشمنان اسلام خواهید بود . یاران صدیق ! امام را به هر وسیله ی ممکن، با مال، جان و زبان، یاری کنید و امام را تنها نگذارید که اگر مردم زمان حضرت علی ( ع ) این کار را کرده بودند، امیرالمؤمنین بیش از بیست سال، خانه نشین نمی شد و اجرای احکام الهی تعطیل نمی گشت . جامعه نیاز زیادی به رهبر شایسته و دلسوز به اسلام دارد و این محبت را خداوند بزرگ به ملت شهیدپرور ما ارزانی نموده است . همچنین بدانید دنیا زودگذر و آخرت همیشگی و جاودان است؛ پس برای آخرت، مخلصانه کار کنید تا در روز معاد خجل و شرمنده نباشید . من، برای جلب رضای خدا به جبهه آمدم و قصد دیگری نداشتم؛ لذا از هیچ کس و هیچ ارگانی چشم داشتی ندارم و از همه ی فامیل، آشنایان و خانواده ام می خواهم مرا حلال کنند و برای رضای خدا برایم طلب مغفرت و آمرزش نمایند . سنگرها، مخصوصاً سنگر مقدس نماز جمعه و جماعت را خالی نگذارید . به خانواده ی معظم شهدا سر بزنید و از آنها دلجویی کنید، که آنها - بیش از نیاز مادی - به محبت خواهران و برادران حزب اللهی نیازمندند . با منافقین و دورویان به طور جدی برخورد کنید و با زبانی نرم، به بی تفاوت های جامعه بفهمانید که راهشان اشتباه است . ... و اما، می خواهم چند کلمه ای با جوانان پُرشور و انقلابی ام صحبت کنم : امیدوارم - ان شاء الله تعالی - جوانان عزیز و انقلابی، « پایگاه ثارالله » را با رفتن به آنجا همیشه گرم و پُرشور نگه دارند، تا باشد که ان شاء الله با این عملشان هم ارواح طیبه ی شهدا را شاد کرده، هم دل داغدیده ی خانوادهه ای شهدا، مفقودین، اسرا و مجروحین را شاد نموده باشند و در آخر از تمامی جوانان عزیز می خواهم همیشه در صحنه بوده و مبادا میدان را برای فرصت طلبان از خدا بی خبر خالی نمایند . ... و اما مادر جان ! اگر خداوند به این بنده ی حقیر توفیق شهادت داد و به لقاء الله پیوستم، امیدوارم شما هم صبر داشته و استقامت کنید . ... و اما همسرم ! همسر عزیزم ! امیدوارم شما هم در تربیت فرزندانمان بکوشی و آنها را پیرو خط قرآن و ولایت فقیه به بار بیاوری و با این عمل خود بتوانی خدمتی به اسلام عزیز کرده باشی و دیگر این که بعد از من اسلحه ی مرا زمین نگذارید و این مبارزهی مقدس و دفاع از کیان اسلام و قرآن را به نحو احسن به سرانجام رسانده، به پیروزی برسانید .۱ (۱۰۰۶۵۸۹) و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته امیدعلی آموخت | ||
| − | خاطرات | + | ==خاطرات== |
همسر و مادر شهید : آخرین باری که همسر و فرزندم به مرخصی آمدند، شبی همسرم هیأت قرآن شهر را دعوت کرد منزل و پس از پذیرایی به آنها گفت : « این آخرین دیدار ماست و من میدانم که به همراه پسرم « ایرج » از بین شما خواهیم رفت .» فردای آن شب، آنها هر دو عازم جبهه شدند و چند ماهی هم هیچ خبری از آنها نداشتیم . حتی نامهای هم برایمان نمیفرستادند، طوری که کمکم نگران شدیم . من که از بقیهی افراد خانواده نگرانتر بودم، یک شب در خواب دیدم که در به صدا در آمد . سراسیمه خود را پشت در رساندم . وقتی در را باز کردم، همسرم « امیدعلی » را دیدم، در حالی که دسته گلی در دست داشت . آن را به من داد و گفت : « اینها را ببر آب بده تا خشک نشوند .» بعد خداحافظی کرد و رفت . من در حالی که نگران و دستپاچه بودم، گفتم : « کجا میروی؟ » گفت : « ایرجم دارد به شهادت میرسد؛ میروم به او کمک کنم .» هراسان از خواب بیدار شدم و بسیار گریه کردم . بعد از گریه، کمی آرام شدم . دوباره خوابم برد و بار دیگر « امید » را در خواب دیدم . این بار لباسهای بسیجیاش را از من میخواست؛ در حالی که لباسهایی که به تن داشت، پاره پاره شده بود . من هر چه از احوال « ایرج » میپرسیدم، او فقط میگفت : « ایرج » دارد شهید میشود !» این بار هم از من خداحافظی کرد و رفت . به دنبال او، تا چند خیابان آن طرفتر دویدم؛ اما دو تا خانم محجبه، راه مرا سد کرده و گفتند : « تو هرگز به آنها نخواهی رسید؛ برگرد و برو !» باز هم در حالی که کاملاً مضطرب و نگران بودم، از خواب پریدم . صبح بود و در سطح شهر « آبیک » ولولهای به پا شده بود . همهی اهل شهر به گرد خانهی ما جمع شده بودند، تا خبر شهادت همسر و فرزندم را به ما بدهند . | همسر و مادر شهید : آخرین باری که همسر و فرزندم به مرخصی آمدند، شبی همسرم هیأت قرآن شهر را دعوت کرد منزل و پس از پذیرایی به آنها گفت : « این آخرین دیدار ماست و من میدانم که به همراه پسرم « ایرج » از بین شما خواهیم رفت .» فردای آن شب، آنها هر دو عازم جبهه شدند و چند ماهی هم هیچ خبری از آنها نداشتیم . حتی نامهای هم برایمان نمیفرستادند، طوری که کمکم نگران شدیم . من که از بقیهی افراد خانواده نگرانتر بودم، یک شب در خواب دیدم که در به صدا در آمد . سراسیمه خود را پشت در رساندم . وقتی در را باز کردم، همسرم « امیدعلی » را دیدم، در حالی که دسته گلی در دست داشت . آن را به من داد و گفت : « اینها را ببر آب بده تا خشک نشوند .» بعد خداحافظی کرد و رفت . من در حالی که نگران و دستپاچه بودم، گفتم : « کجا میروی؟ » گفت : « ایرجم دارد به شهادت میرسد؛ میروم به او کمک کنم .» هراسان از خواب بیدار شدم و بسیار گریه کردم . بعد از گریه، کمی آرام شدم . دوباره خوابم برد و بار دیگر « امید » را در خواب دیدم . این بار لباسهای بسیجیاش را از من میخواست؛ در حالی که لباسهایی که به تن داشت، پاره پاره شده بود . من هر چه از احوال « ایرج » میپرسیدم، او فقط میگفت : « ایرج » دارد شهید میشود !» این بار هم از من خداحافظی کرد و رفت . به دنبال او، تا چند خیابان آن طرفتر دویدم؛ اما دو تا خانم محجبه، راه مرا سد کرده و گفتند : « تو هرگز به آنها نخواهی رسید؛ برگرد و برو !» باز هم در حالی که کاملاً مضطرب و نگران بودم، از خواب پریدم . صبح بود و در سطح شهر « آبیک » ولولهای به پا شده بود . همهی اهل شهر به گرد خانهی ما جمع شده بودند، تا خبر شهادت همسر و فرزندم را به ما بدهند . | ||
نسخهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۲۶
بسمه تعالی
نام: امید علی آموخت
نام پدر: علی
نام مادر: جیران
محل تولد: کرج - کله بهرام
تاریخ تولد: ۱۳۲۰/۰۸/۰۲
محل شهادت: فاو
تاریخ شهادت: ۱۳۶۴/۱۱/۲۵
استان محل شهادت: بصره
شهر محل شهادت: فاو
وضعیت تاهل: متاهل
درجه نظامی
تعداد پسر: ۳ تعداد دختر: ۳
تحصیلات: خواندن و نوشتن رشته -
عملیات سال تفحص
محل کار بنیاد تحت پوشش
مزار شهید قزوین - آبیک
rId4
محتویات
زندگی نامه
آموخت، امیدعلی : دوم آبان ۱۳۲۰ ، در روستای کلهبهرام از توابع شهر کرج به دنیا آمد . پدرش علی و مادرش جیران نام داشت . در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت . فروشنده بود . سال ۱۳۴۵ ازدواج کرد وصاحب سه پسر و سه دختر شد . از سوی بسیج در جبهه حضور یافت . بیست و پنجم بهمن ۱۳۶۴ ، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید . مزار او در گلزار شهدای شهر آبیک قرار دارد . فرزندش ایرج نیز به شهادت رسیده است .
وصیت نامه
شهید، امیدعلی آموخت : اینجانب، امیدعلی آموخت، فرزند علی، متولد ۱۳۲۰ ، به شماره ی شناسنامه ی ۳۵۹ در حال صحت و سلامتی کامل، در سنگر مقدس دفاع از حریم اسلام عزیز و در جوار رزمندگان کفرستیز اسلام در تاریخ ۱۳/۱۱/۶۴ این وصیتنامه را نوشته تا به وظیفه ی شرعی خود عمل کرده باشم . قبل از هر چیز، شما را به تقوا و دوری از گناه سفارش می کنم و این درس را از امام اولم، حضرت علی ( ع ) آموختم که در وصیتنامه اش، فرزندانش و سایرین را به تقوا و نظم سفارش فرمودند . ابتدا این که : وحدت - عامل پیروزی امت اسلام - را فراموش نکنید؛ وحدت شما سبب شکست حتمی دشمنان اسلام خواهید بود . یاران صدیق ! امام را به هر وسیله ی ممکن، با مال، جان و زبان، یاری کنید و امام را تنها نگذارید که اگر مردم زمان حضرت علی ( ع ) این کار را کرده بودند، امیرالمؤمنین بیش از بیست سال، خانه نشین نمی شد و اجرای احکام الهی تعطیل نمی گشت . جامعه نیاز زیادی به رهبر شایسته و دلسوز به اسلام دارد و این محبت را خداوند بزرگ به ملت شهیدپرور ما ارزانی نموده است . همچنین بدانید دنیا زودگذر و آخرت همیشگی و جاودان است؛ پس برای آخرت، مخلصانه کار کنید تا در روز معاد خجل و شرمنده نباشید . من، برای جلب رضای خدا به جبهه آمدم و قصد دیگری نداشتم؛ لذا از هیچ کس و هیچ ارگانی چشم داشتی ندارم و از همه ی فامیل، آشنایان و خانواده ام می خواهم مرا حلال کنند و برای رضای خدا برایم طلب مغفرت و آمرزش نمایند . سنگرها، مخصوصاً سنگر مقدس نماز جمعه و جماعت را خالی نگذارید . به خانواده ی معظم شهدا سر بزنید و از آنها دلجویی کنید، که آنها - بیش از نیاز مادی - به محبت خواهران و برادران حزب اللهی نیازمندند . با منافقین و دورویان به طور جدی برخورد کنید و با زبانی نرم، به بی تفاوت های جامعه بفهمانید که راهشان اشتباه است . ... و اما، می خواهم چند کلمه ای با جوانان پُرشور و انقلابی ام صحبت کنم : امیدوارم - ان شاء الله تعالی - جوانان عزیز و انقلابی، « پایگاه ثارالله » را با رفتن به آنجا همیشه گرم و پُرشور نگه دارند، تا باشد که ان شاء الله با این عملشان هم ارواح طیبه ی شهدا را شاد کرده، هم دل داغدیده ی خانوادهه ای شهدا، مفقودین، اسرا و مجروحین را شاد نموده باشند و در آخر از تمامی جوانان عزیز می خواهم همیشه در صحنه بوده و مبادا میدان را برای فرصت طلبان از خدا بی خبر خالی نمایند . ... و اما مادر جان ! اگر خداوند به این بنده ی حقیر توفیق شهادت داد و به لقاء الله پیوستم، امیدوارم شما هم صبر داشته و استقامت کنید . ... و اما همسرم ! همسر عزیزم ! امیدوارم شما هم در تربیت فرزندانمان بکوشی و آنها را پیرو خط قرآن و ولایت فقیه به بار بیاوری و با این عمل خود بتوانی خدمتی به اسلام عزیز کرده باشی و دیگر این که بعد از من اسلحه ی مرا زمین نگذارید و این مبارزهی مقدس و دفاع از کیان اسلام و قرآن را به نحو احسن به سرانجام رسانده، به پیروزی برسانید .۱ (۱۰۰۶۵۸۹) و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته امیدعلی آموخت
خاطرات
همسر و مادر شهید : آخرین باری که همسر و فرزندم به مرخصی آمدند، شبی همسرم هیأت قرآن شهر را دعوت کرد منزل و پس از پذیرایی به آنها گفت : « این آخرین دیدار ماست و من میدانم که به همراه پسرم « ایرج » از بین شما خواهیم رفت .» فردای آن شب، آنها هر دو عازم جبهه شدند و چند ماهی هم هیچ خبری از آنها نداشتیم . حتی نامهای هم برایمان نمیفرستادند، طوری که کمکم نگران شدیم . من که از بقیهی افراد خانواده نگرانتر بودم، یک شب در خواب دیدم که در به صدا در آمد . سراسیمه خود را پشت در رساندم . وقتی در را باز کردم، همسرم « امیدعلی » را دیدم، در حالی که دسته گلی در دست داشت . آن را به من داد و گفت : « اینها را ببر آب بده تا خشک نشوند .» بعد خداحافظی کرد و رفت . من در حالی که نگران و دستپاچه بودم، گفتم : « کجا میروی؟ » گفت : « ایرجم دارد به شهادت میرسد؛ میروم به او کمک کنم .» هراسان از خواب بیدار شدم و بسیار گریه کردم . بعد از گریه، کمی آرام شدم . دوباره خوابم برد و بار دیگر « امید » را در خواب دیدم . این بار لباسهای بسیجیاش را از من میخواست؛ در حالی که لباسهایی که به تن داشت، پاره پاره شده بود . من هر چه از احوال « ایرج » میپرسیدم، او فقط میگفت : « ایرج » دارد شهید میشود !» این بار هم از من خداحافظی کرد و رفت . به دنبال او، تا چند خیابان آن طرفتر دویدم؛ اما دو تا خانم محجبه، راه مرا سد کرده و گفتند : « تو هرگز به آنها نخواهی رسید؛ برگرد و برو !» باز هم در حالی که کاملاً مضطرب و نگران بودم، از خواب پریدم . صبح بود و در سطح شهر « آبیک » ولولهای به پا شده بود . همهی اهل شهر به گرد خانهی ما جمع شده بودند، تا خبر شهادت همسر و فرزندم را به ما بدهند .
منبع : پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین
http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1469
