ویرایش‌ها

گلزار : قوچان ـ گنبدحق

تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود گمان مبر که بر آید زخام هرگز دود

اما عاقبت هر جوینده‌ای یابنده است. شهید حسین ادیبی، وقتی که پایش را به میدان رزم نهاد، دل عاشقش آرام شد. آرامشی که در ششم اردیبهشت ۱۳۶۶ کامل گشت.

منبع زندگی‌نامه

به نام الله درهم کوبنده تمام ستمگران.

هدف من از آمدن به جبهه این است که همیشه آرزو می‌کردم تا روزی بتوانم این همه حرف زدن را به عمل ثابت کنم. اسلام فقط شعار نیست، بلکه عمل است و هرگز دوست ندارم در بستر مرگ کشته شوم، بلکه می‌خواهم در راه رضای خدا مثل مولایم علی و حسین -علیهما السلام- و سایر ائمه علیهم السلام- که ثابت کرده‌اند بنده خدا هستند- کشته شوم و اول پیروزی بر کافران و بعد شهادت در کنارش که حق است و آیه‌ای از قرآن بر همین مطلب دلالت دارد: ولا تقولوا لمن یقتل فی سبیل‌الله اموات بل احیاء و لکن لاتشعرون[۲].

بارها فکر می‌کردم که کاش در زمان امام حسین -علیه السلام- بودم و در جنگ با کفار، به امام حسین -علیه السلام- یاری می‌کردم و حالا دیدم حسین زمان، خمینی بت شکن است و این را بر خود واجب دانستم که به جبهه بیایم و با کفار بجنگم زمان و به یاری خداوند تعالی به هدفم رسیده، خداوند سعادت را نصیب من کرد.

برادران! قدر همدیگر را بدانید و پیش هم که رسیدید به همدیگر سلام کنید و اختلافات جزئی و اختلاف سلیقه‌ها را کنار بگذارید. شیطان را از خود دور کنید و یک لحظه غافل نشوید.

پدر جان! ان‌شاءالله مرا می‌بخشید که نتوانستم در کارهایتان کمک مؤثری برای شما باشم؛ زیرا که احساس مسؤولیت در قبال خون شهیدان ایجاب می‌کرد که من تنها به فکر رفاه خود و زندگی روزمره نباشم و در حد توان خود ادامه دهندة راه آنان باشم و به شما نیز توصیه می‌کنم، در جریان مسائل انقلاب باشید، اگر توفیق آمدن به جبهه را پیدا کنید، خواهید دید که چگونه افرادی که خودشان احتیاج به کمک مالی دارند، همان دارایی ناچیزشان را وقف جبهه‌ها کرده‌اند و در نهایت ایثار، جان خود و فرزندانشان را نیز بر سر این انقلاب گذاشته‌اند.

پدر و مادر عزیزم! من هیچ روزه و نماز قضا ندارم. پدر عزیزم! اگر توانستید از کتاب‌هایم استفاده کنید، چه بهتر و اگر نتوانستید کتابهایم را یا به طلبه‌ها هدیه بنمایید،و یا به یکی از مدارس علمی هدیه نمایید.