شهید صفر علی حشمتی: تفاوت بین نسخهها
Bozorgmehr98 (بحث | مشارکتها) |
Kolahkaj9706 (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | نام | + | {{جعبه اطلاعات افراد نظامی |
| − | + | |نام فرد = صفر علی حشمتی | |
| − | + | |تصویر = | |
| − | + | |توضیح تصویر = | |
| − | نام پدر : | + | |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی |
| + | |شهرت = | ||
| + | |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]] | ||
| + | |تولد = [[نیشابور]] | ||
| + | |شهادت = [[۱۳۶۱/۴/۲۴]] | ||
| + | |وفات = | ||
| + | |مرگ = | ||
| + | |محل دفن = [[گلزار بهشت فضل]] | ||
| + | |مفقود = | ||
| + | |جانباز = | ||
| + | |اسارت = | ||
| + | |نیرو = | ||
| + | |یگانهای خدمت = | ||
| + | |طول خدمت = | ||
| + | |درجه = | ||
| + | |سمتها = رزمنده | ||
| + | |جنگها = [[جنگ ایران و عراق]] | ||
| + | |نشانهای لیاقت = | ||
| + | |عملیات = | ||
| + | |فعالیتها = | ||
| + | |تحصیلات = | ||
| + | |تخصصها = | ||
| + | |شغل = | ||
| + | |خانواده =نام پدر:علی اصغر | ||
| + | }} | ||
| − | + | خاطرات: | |
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | به خا طر دارم یک چراغ توری برایم هدیه آورده بودند که آن زمان خیلی ارزش داشت. یک روز همسرم صفرعلی چراغ توری را با خود بیرون برد و نیاورد. گفتم: چراغ را کجا گذاشتی؟ گفت: وقتی برای نماز به مسجد رفتم دیدم اهالی روستا دارند زیر نور شمع نماز می خوانند آن چراغ را از طرف خودت نذر مسجد کردم و نیز ایشان 2عدد چراغ پیک نیکی هم گرفته بود و به مسجد داده بود و گفت: مبادا در این مورد به کسی حرفی بزنی، اجرش نزد خدا بی قرب می گردد. | |
| − | + | همسرم صفرعلی در یک کارخانه ای کار می کرد که آن کارخانه ورشکست شد و کارگزانش بیکار شدند و مسئول کارخانه مجبور شد برای هرکدام از کارگان بیکار شده پول بدهد. هنگامی که برای همسرم پول آورد ایشان قبول نکرد و به مسئول کارخانه گفت: شما الان ورشکسته اید و از من محتاج تر هستید. من پول بدون زحمت نمی خواهم و من فقط در مقابل زحمت کشی، پول حلال می گیرم. | |
| − | + | وقتی خبر شهادت پدرم صفرعلی را از گوشه و کنار و صحبتهای دیگران، ضمن اینکه نمی خواستند مستقیماً به من بگویند را شنیدم بی اختیار و بدون اینکه کسی بفهمد بخصوص مادرم اشک از چشمهایم سرازیر شد و گویی سر تا پایم می لرزید، نمی دانستم چکار بکنم و کجا بروم. تا اینکه نا خودآگاه به طرف منزل مادر بزرگم به را ه افتادم. وقتی آنجا رسیدم دیدم دور تا دور سالن آنجا جمعیت نشسته بودن و گریه می کردند. آخر من آن روزها منتظر پدرم بودم و قرار بود آخر ماه مبارک بیاید و من با اینکه 13سال بیشتر نداشتم، کیکی پخته بودم که وقت آمدن پدرم آن را دورهم بخوریم.<ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7351 سایت یاران رضا]</ref> | |
| − | + | ==پانویس== | |
| − | + | <references /> | |
| − | + | ||
| − | به | + | |
| − | همسرم صفرعلی در یک کارخانه ای کار می کرد که آن کارخانه ورشکست شد و | + | |
| − | وقتی خبر شهادت پدرم صفرعلی را از گوشه و کنار و صحبتهای دیگران، ضمن اینکه نمی خواستند مستقیماً به من بگویند را شنیدم بی اختیار و بدون اینکه کسی بفهمد بخصوص مادرم اشک از چشمهایم سرازیر شد و گویی سر تا پایم می لرزید، نمی دانستم چکار بکنم و کجا بروم. تا اینکه نا خودآگاه به طرف منزل مادر بزرگم به | + | |
| − | + | ||
| − | http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7351 | + | |
نسخهٔ ۱۳ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۲۸
| صفر علی حشمتی | |
|---|---|
| ملیت |  ایرانی
|
| دین و مذهب | مسلمان، شیعه |
| تولد | نیشابور |
| شهادت | ۱۳۶۱/۴/۲۴ |
| محل دفن | گلزار بهشت فضل |
| سمتها | رزمنده |
| جنگها | جنگ ایران و عراق |
| خانواده | نام پدر:علی اصغر |
خاطرات:
به خا طر دارم یک چراغ توری برایم هدیه آورده بودند که آن زمان خیلی ارزش داشت. یک روز همسرم صفرعلی چراغ توری را با خود بیرون برد و نیاورد. گفتم: چراغ را کجا گذاشتی؟ گفت: وقتی برای نماز به مسجد رفتم دیدم اهالی روستا دارند زیر نور شمع نماز می خوانند آن چراغ را از طرف خودت نذر مسجد کردم و نیز ایشان 2عدد چراغ پیک نیکی هم گرفته بود و به مسجد داده بود و گفت: مبادا در این مورد به کسی حرفی بزنی، اجرش نزد خدا بی قرب می گردد. همسرم صفرعلی در یک کارخانه ای کار می کرد که آن کارخانه ورشکست شد و کارگزانش بیکار شدند و مسئول کارخانه مجبور شد برای هرکدام از کارگان بیکار شده پول بدهد. هنگامی که برای همسرم پول آورد ایشان قبول نکرد و به مسئول کارخانه گفت: شما الان ورشکسته اید و از من محتاج تر هستید. من پول بدون زحمت نمی خواهم و من فقط در مقابل زحمت کشی، پول حلال می گیرم. وقتی خبر شهادت پدرم صفرعلی را از گوشه و کنار و صحبتهای دیگران، ضمن اینکه نمی خواستند مستقیماً به من بگویند را شنیدم بی اختیار و بدون اینکه کسی بفهمد بخصوص مادرم اشک از چشمهایم سرازیر شد و گویی سر تا پایم می لرزید، نمی دانستم چکار بکنم و کجا بروم. تا اینکه نا خودآگاه به طرف منزل مادر بزرگم به را ه افتادم. وقتی آنجا رسیدم دیدم دور تا دور سالن آنجا جمعیت نشسته بودن و گریه می کردند. آخر من آن روزها منتظر پدرم بودم و قرار بود آخر ماه مبارک بیاید و من با اینکه 13سال بیشتر نداشتم، کیکی پخته بودم که وقت آمدن پدرم آن را دورهم بخوریم.[۱]
