ویرایش‌ها

تار ی خ تاریخ تولد :1341/06/01 تاریخ شهادت : 1361/05/03

محل آرامگاه :اردب ی ل اردبیل - پارس آباد - بران سفل ی زندگی نامه " پ ی ش دوستش حسن رفته بودم. او متوجه حضور من نبود به کس ی م ی‌ گفت ب ی چاره ام ی د ! شه ی د شده است. وقت ی مرا د ی د خ ی ل ی ناراحت شد و با عجله گفت ام ی د امروز هر جا باشد حتماً م ی‌ آ ی د . گفتم تو که م ی‌ گفت ی ام ی د شه ی د شده است گفت حتماً درست نشن ی ده‌ا ی ."  اما ا ی ن برادر درست شن ی ده بود. ام ی د دلاور ی اکنون شه ی د شده و جسدش در راه بود تا به دست خانواده برسد .  ام ی د دلاور ی ، به قول مادرش در اول شهر ی ور سال 1341 در یی لاق "قاشغا" از محال "كرگشه" به دن ی ا آمد و نامش را پدرش که چوپان ی ساده دل بود، انتخاب کرد .  ماه‌ها ی اول دوران خردسال ی ام ی د در آغوش و رو ی س ی نه و پشت مادر گذشت و آنگاه كه پا گرفت با کودکان "اوبه" در یی لاق و قشلاق به باز ی‌ ها ی مرسوم پرداخت .  هنگام ی که وارد دوران کودک ی شد، تنگنا ی خانواده همچنان جر ی ان داشت و برا ی ا ی نکه مفر ی تازه پ ی دا شود، ا ی ن خانواده پر اولاد به کشت مختصر ی در "برّآن" مبادرت ورز ی د و ا ی ن امر اندک ی وضع ی ت مال ی خانواده را بهبود بخش ی د .  ام ی د در دوران کودک ی به مدرسه نرفت. ز ی را رفتن به مدرسه خ ی ل ی باب نبود و از سو ی د ی گر بازو ی او ب ی ش از فکرش مورد ن ی از خانواده بود. در هر حال اگر از کار دامدار ی و کشاورز ی فراغت ی م ی‌ی افت در یی لاق و ی ا در ساحل دره‌رود با دوستانش به گردش و تفر ی ح م ی‌ پرداخت . گردش و تفر ی ح ی که چه بسا خاطرات تلخ و ش ی ر ی ن از آن بر جا ی مانده است .  اما ا ی ن همه موجب آن نشد که ب ی‌ سواد بماند. او بعدها از طر ی ق نهضت سواد آموز ی خواندن و نوشتن ی اد گرفت به طور ی‌ که بعدترها نامه‌ها ی جبهه‌اش را خودش م ی‌ نوشت .  هنگام ی که ام ی د در دوران نوجوان ی بود وضع مال ی خانواده رو براه شده بود. آنان خانه‌ا ی در برّآن داشتند که ب ی شتر مقر و مسکن ام ی د بود و پدر و مادر همچنان به زندگ ی کوچروانه ادامه م ی‌ دادند . مخصوصاً که تعداد گوسفندانشان ز ی اد شده بود و ا ی ن امر ی کجانش ی ن ی را مشکل م ی‌ کرد .  ام ی د هم در خانه و هم در ب ی رون از خانه جاذبه خوب ی داشت و ا ی ن امر موجب شده بود تا هم در خانه و هم در ب ی رون از خانه، خاطرش را بخواهند. دوستان ز ی اد ی داشت که اکنون برخ ی از آنها شه ی د شده‌اند .  در اواخر دوران نوجوان ی بود که انقلاب در آستانه پ ی روز ی قرار گرفت و امام خم ی ن ی به ا ی ران آمد. ام ی د اکنون به قدر ی بالغ شده بود که م ی‌ دانست ورود امام خم ی ن ی به ا ی ران سر فصل تار ی خ ی جد ی د ی است. او برا ی هم ی ن ورود پ ی روزمندانه امام چه کارها که نکرده بود. حت ی نذر کرده بود که " قوچ ی " را قربان ی کرده و گوشت آن را ب ی ن ن ی ازمندان تقس ی م کند .  امام که به ا ی ران آمد ا ی ن مر ی د معتقد دره‌‌رود ی‌ اش نذر خود را ادا نمود .  هنگام ی که پا ی به سن خدمت نهاد، بار خانواده‌ا ی به شدت پر اولاد را بر رو ی شانه‌ها ی خود احساس کرد. او سه برادر داشت و دو خواهر و چند برادر ناتن ی که از سال‌ها پ ی ش از خانواده جدا شده بودند و زندگ ی مستقل ی داشتند .  فرورد ی ن سال 1360 بود. شش سال بود که پدر وفات کرده بود و او بود که چشم تمام اعضا ی خانواده به دست‌ها ی ش دوخته شده بود. ام ی د ط ی استشهاد ی ه‌ا ی مراتب را به اطلاع ر یی س حوزه انتظام ی پارس‌آباد رساند و تقاضا ی مساعدت نمود تا كفالت از خدمت بگ ی رد .  معلوم ن ی ست که به تقاضا ی او چه جواب ی داده شد. ا ی ن قدر هست که او در بهمن ماه سال 1361 به عجب‌ش ی ر اعزام شد تا دوره آموزش نظام ی خود را سپر ی سازد .  دوره آموزش که تمام شد. ا ی ن سرباز بلند قامت جمهور ی اسلام ی ا ی ران که سب ی ل ی کم‌پشت داشت و موها ی جلو سرش اندک ی ر ی خته بود، به عنوان جمع ی ت ی پ 40 سراب نخست در بخش پدافند هوا یی و سپس به عنوان آرپ ی‌ ج ی‌ زن به خدمت پرداخت .  در طول 7/5 ماه ی که خدمت کرد، پنج بار به مرخص ی آمد. ی ک بار از ناح ی ه ران و م ی انة پ ی شان ی زخم ی شده بود. اما همه ا ی ن‌ها مقدمه بود .  در هر حال که بود عقلش در جبهه بود ودلش در نزد خانواده‌اش. آخر او مسئول ی ت برادران و خواهران و مادرش را داشت. م ی‌ خواست خواهرانش را به سر و سامان برساند و همچن ی ن برادرش را. م ی‌ خواست دامدار ی صنعت ی به راه اندازد و برادرانش را مشغول سازد. خ ی ل ی چ ی زها م ی‌ خواست و در ا ی ن مورد با د ی گران مشورت م ی‌ کرد تا بهتر ی ن راه‌ها را ب ی ابد .  هنگام ی که برا ی آخر ی ن از مرخص ی به سو ی جبهه بازم ی‌ گشت، مادرش مر ی ض بود و شا ی د لازم م ی‌ شد که گلو ی ش تحت عمل جراح ی قرار بگ ی رد . مادرش را اک ی داً به برادران تن ی و ناتن ی‌ اش سپرد و رفت .  رفت. و د ی گر برنگشت ز ی را در تار ی خ 1361/05/30 در منطقه عمل ی ات ی كوشك بر اثر اصابت ترکش، س ی نه و شکمش متلاش ی شد و روحش جسد خاک ی او را ترک گفت .سفلی

چگونه م ی‌ "پیش دوستش حسن رفته بودم. او متوجه حضور من نبود به کسی می‌گفت بیچاره امید! شهید شده است. وقتی مرا دید خیلی ناراحت شد خبر را و با عجله گفت امید امروز هر جا باشد حتماً می‌آید. گفتم تو که می‌گفتی امید شهید شده است گفت حتماً درست نشنیده‌ای."اما این برادر درست شنیده بود. امید دلاوری اکنون شهید شده و جسدش در راه بود تا به دست خانواده داد؟ !برسد.امید دلاوری، به قول مادرش در اول شهریور سال 1341 در ییلاق "قاشغا" از محال "كرگشه" به دنیا آمد و نامش را پدرش که چوپانی ساده دل بود، انتخاب کرد.

مادر رو ی تخت ب ی مارستان بود و گلو ی ش تحت عمل جراح ی قرار داشتامید در دوران کودکی به مدرسه نرفت. برادرش خواب ی بد ی د ی ده زیرا رفتن به مدرسه خیلی باب نبود و از سوی دیگر بازوی او بیش از فکرش مورد نیاز خانواده بود. خواب ی که ط ی آن در هر حال اگر از پشت قلب ام ی د، خون فوران م ی‌ کرد . او صبح آن روز به جبهه شتافت اما نتوانست واقع ی ت را کار دامداری و کشاورزی فراغتی می‌یافت در ی ابد . ییلاق و یا در ساحل دره‌رود با دوستانش به تبر ی ز برگشت گردش و تقر ی باً مطمئن شد اتفاق ی ن ی افتاده تفریح می‌پرداخت. گردش و تفریحی که چه بسا خاطرات تلخ و شیرین از آن بر جای مانده است .

اما اتفاق افتاده در اواخر دوران نوجوانی بود. حاج‌آقا ساسان ی ، روحان ی محل که انقلاب در آستانه پیروزی قرار گرفت و برادرزاده مادر نزد او امام خمینی به ایران آمد تا . امید اکنون به مادر دلدار ی دهد كه ام ی د مجروح قدری بالغ شده بود که می‌دانست ورود امام خمینی به ایران سر فصل تاریخی جدیدی است . او برای همین ورود پیروزمندانه امام چه کارها که نکرده بود. حتی نذر کرده بود که " قوچی" را قربانی کرده و گوشت آن را بین نیازمندان تقسیم کند.امام که به ایران آمد این مرید معتقد دره‌‌رودی‌اش نذر خود را ادا نمود.

مادر معلوم نیست که به تقاضای او چه جوابی داده شد. این قدر هست که او در بهمن ماه سال 1361 به عجب‌شیر اعزام شد تا دوره آموزش نظامی خود را از رو ی تخت ب ی مارستان برداشتند سپری سازد.دوره آموزش که تمام شد. این سرباز بلند قامت جمهوری اسلامی ایران که سبیلی کم‌پشت داشت و سوار اتومب ی ل کردند موهای جلو سرش اندکی ریخته بود، به عنوان جمعی تیپ 40 سراب نخست در بخش پدافند هوایی و سپس به عنوان آرپی‌جی‌زن به برّآن سفلا ی ماتم‌زده آوردند خدمت پرداخت.

هنگام ی هنگامی که مادر برای آخرین از مرخصی به خانه رس ی د د ی د سوی جبهه بازمی‌گشت، مادرش مریض بود و فهم ی د شاید لازم می‌شد که ام ی د شه ی د شده است و سه روز است که جسد او گلویش تحت عمل جراحی قرار بگیرد. مادرش را در برّآن دفن کرده‌انداکیداً به برادران تنی و ناتنی‌اش سپرد و رفت. داغ ی که پ ی وسته رفت و دیگر برنگشت زیرا در دلش ماند تاریخ 1361/05/30 در منطقه عملیاتی كوشك بر اثر اصابت ترکش، سینه و هرگز الت ی ام نپذ ی رفت شکمش متلاشی شد و روحش جسد خاکی او را ترک گفت.

هنگام ی اما اتفاق افتاده بود. حاج‌آقا ساسانی، روحانی محل و برادرزاده مادر نزد او آمد تا به مادر دلداری دهد كه امید مجروح شده است.مادر را از روی تخت بیمارستان برداشتند و سوار اتومبیل کردند و به برّآن سفلای ماتم‌زده آوردند.هنگامی که مادر به خانه رسید دید و فهمید که امید شهید شده است و سه روز است که جسد او را در برّآن دفن کرده‌اند. داغی که پیوسته در دلش ماند و هرگز التیام نپذیرفت.هنگامی که مأمور سرپرست ی سرپرستی خانواده شهدا ی شهدای ارتش پروندة او را مطالعه م ی‌ کرد د ی د می‌کرد دید که استشهاد او مو به مو درست است. او سه برادر و دو خواهر صغ ی ر صغیر داشت که حالا برادر بلند قد خود را به سخت ی سختی به ی اد م ی‌ آوردند یاد می‌آوردند اما خاطره‌اش برا ی برای همه روستا و آشنا ی ان آشنایان زنده‌تر و بركت‌بخش‌تر ا زکسان ی ازکسانی است که پ ی ش پیش چشمان ما راه م ی‌ روند می‌روند. ام ی د امید به د ی دار دیدار خدا رفت و آسوده شد اگر چه خانواده‌اش داغ‌دار ماند .<ref> [http://%20httphttp://www.ajashohada.ir/Home/MartyrDetails/10862پایگاه اطلاع رسانی شهدای ارتش جمهوری اسلامی ایران]</ref>