ویرایش‌ها

|تصویر = jpg12 KBInsert link

*علی اصغر اصغری ترکانی می گوید: وقتی سالها از شهادت پدرم گذشت و زمان طولانی شد، دیگر در میان شهدای گمنام پدرم را حس می کردم. یکی از علایق ایشان بود که گمنام بماند، بازگشت پیکرش قطعا حکمتی دارد که هنوز نتوانسته ام آن را حلاجی کنم.*علی اصغر اصغری، فرزند شهید تازه تفحص شده تهرانی « علی اصغر اصغری» شش ماه بعد از شهادت پدرش به دنیا آمده است، هیچ تصویر زنده ای از رابطه پدری و پسری ندارد اما پدر شهیدش در نوجوانی بارها به خواب او آمده و حضور معنوی اش در لحظات زندگی او جاری است. پس از گذشت 31 سال پیکر پدرش بازگشته و حالا می خواهد در سن 31 سالگی پیکر مطهر پدر شهیدش را تشییع کند. می گوید پدرش عاشق گمنامی بوده و حالا بازگشت این پیکر قطعا حکمتی دارد.*فرزند شهید اصغری از خصوصیات اخلاقی و رفتاری پدرش می گوید: من بعد از شهادت پدرم به دنیا آمدم. شخصا از رابطه پدر و پسری خاطره ای ندارم اما چون افتخاری نصیب ما شده که از خانواده شهدا باشیم همان چیزهایی را که همه از شهدا و مرام آنها می دانیم، از پدرم هم به همان اندازه درک کرده ام.*مستقیم در چشم پدر و مادرش نگاه نمی کرد/ «تقوا» در صدر صفت های اخلاقی اش جا داشت*او ادامه می دهد: نمی توانم بگویم اسطوره اما پدرم طبق تعاریف و اوصاف کسانی که با او بوده اند،بسیار آدم با تقوایی بوده. آدمی که از نفس خود بسیار مراقبت می کرده است.بر احترام به پدر و مادر تاکید فراوانی داشته است. بین دیگر فرزندان طریقه احترام گذاشتنش با بقیه فرق داشت. حتی از مادرم و عموهایم هم شنیده ام که به این اندازه هم به خودش اجازه نمی داد که مستقیم در چشم مادر و پدرش نگاه کند. پدرم آنچه را واقعا اشاره قرآن و اهل بیت (ع) بوده، عینا اجرا کرده است. برایم عجیب است که از هر جا و هر زاویه که نگاه کنی، جوانی در سن و سال ایشان آنقدر مراقبت داشته و حواسش جمع بوده است.نمی دانم می شود اسم اسطوره روی آن گذاشت یا نه. پدرم در مراقبت از نفس خیلی از سنش جلوتر بوده است. دستگیری اش خیلی عالی بود به دور و اطرافش توجه بسیاری داشته است. مهربانی خاصی داشت. اگر حتی برای کسی دل شکستگی ایجاد می شد خیلی زود آن را جبران می کرد، تا کسی از او آزرده خاطر نشود. در مجموع تقوای ایشان، در صدر صفت هایش قرار داشت.*پدرم را در میان شهدای گمنام حس می کردم

*علی اصغر اصغری از ارتباط خاصی که با پدرش دارد می گوید که من همیشه ارتباط خاصی با شهدای گمنام داشتم و مطمئن بودم پدرم در میان این شهدا است.یکی از علایق ایشان این بوده که از گمنامی ها باشد. پدرم رئیس عقیدتی سیاسی لشکر 17 بوده است. پدربزرگم وقتی دفتر ایشان را در سپاه قم دید فهمید جایگاه کاری و فعالیتی او در حد یک سردار بوده و هیچکس جایگاه واقعی ایشان را درک نکرده بودند.بعضی وقت ها یک چیزهایی می شنوم و می فهمم خواسته خودش بوده است که گمنام باشد. پدرم هم در موقعیت کاری در جنگ، هم از نظر شخصیتی و فعالیتی در قم و تهران بسیار از جایگاه بالایی برخوردار بوده است اما علاقه داشت تا گمنام بماند. برای من خیلی جالب بود و مطمئن بودم خواست خودش بوده که آنچه که هست درک نشود و این ویژگی خاص ایشان است. حکمت این برگشتن را هنوز نتوانستم حلاجی کنم.*مادرم 2 سال با پدرم زندگی کرد و 31 سال با یاد پدرم

*او نمی داند چقدر شبیه پدرش شده و رفتار و سکناتش چقدر به او نزدیک شده است، در این باره توضیح می دهد و می گوید:خودم هم نمی دانم چقدر شبیه ایشان شده ام دیگران باید در این مورد نظر دهند اما سعی می کنم که شبیه باشم.تلاشم این است اما می دانم که شرایط بزرگ شدن و تربیتی ما در اوضاع بعد از جنگ و بعد از فوت حضرت امام (ره) بسیار سخت بوده است. من از شخصیت ایشان فاصله دارم، فاصله هم زیاد است اما همیشه برای کم شدن این فاصله تلاش می کنم.*حضور معنوی پدرم را بارها در زندگی حس کرده ام

*در مبارزه با کومله و ضد انقلاب حضور داشت/جزو هسته تشکیل دهنده سپاه کردستان بود*او از جزئیات نحوه ی شهادت پدر چیزی نمی داند و می گوید: ایشان با تعداد کمی از جزیره مجنون به سمت بصره پیشروی می کنند.یکی از فرزندان آیت الله سعیدی هم که از دوستان نزدیک پدرم بوده به ایشان می گوید نرو حضور شما اینجا لازم است اما پدرم قبول نمی کند و می روند. ایشان از اوایل انقلاب که در کردستان با کومله و نیروهای ضد انقلاب درگیری هایی وجود داشت بارها مجروح شده بود. از تشکیل دهندگان هسته اصلی سپاه آنجا هم بود.پدرم در ابتدای انقلاب در فعالیت های انقلابی و جهادی از همه جلوتر بود و به کرات به جبهه اعزام شده بود که طی این اعزام ها مجروحیت بسیاری برایش اتفاق افتاده بود. ترکش های زیادی خورده بودند. یکبار هم دستش تا مرز جدا شدن رفته اما با وجود سنگینی مجروحیت بهبود یافت.<ref>فرازی از خاطرات شهدا 2</ref>