خودور سواری که جلو اتوبوس حرکت می کرد، توانست به سرعت از مسیر خارج شده و بازگردد، اما این امکان برای اتوبوس فراهم نبود. اتوبوس متوقف شد. راننده زخمی شده بود. سرنشینان اتوبوس مسلّح نبودند. سربازان عراقی همه را پیاده کردند و پس از برهنه کردن و بستن دستهایشان، آنها را به نقطه نامعلو می بردند که پس از آن خبری از آن گروه به دست نیآمد.
یکی از همکاران که بالاخره به کشور بازگشت، درباره سرنوشت گروه گفت که برای مدتی آنها در اردوگاه اسرا بودند، اما پس از مدتی همکاران را به جای دیگری منتقل کردند که خبری از آنها به دست نیآمد. وزارت امور خارجه نیز در مذاکرات خود پس از پایان جنگ تحمیلی، سرنوشت این گروه را در دستور کار قرارداد. اما تا کنون اثری از سرنوشت آنها به دست نیآمده است.
شهید غلام حسن رحمانی با همکاران فداکارش، داوطلب حرکت در راهی شدند که سرانجام آن ره یافتن به منزل نور بود. آنها دنیای تاریک را به آخرت نورانی وانهادند و با افتخار به سر منزل مقصود رسیدند، اما نام آنها در تاریخ دفاع مقدس جاودانه شد و یادشان همواره با سوز قلب و اشک های بازماندگان و دوستان و همکارانشان در وزارت جهاد کشاورزی همراه است، تا روزی که همه به سوی حق باز خواهیم گشت و اسرار بر همه آشکارخواهد شد.<ref>سایت نویدشاه</ref>
منبع:سایت نویدشاه ==پانویس=کدگزاری=manbae<references/>