ویرایش‌ها

نمی‌توانستم باور کنم او سید حمید است. چون همیشه از لباس ساده‌اش می‌شد شناختش. برش گرداندم و دیدم چیزی را باید باور کنم که واقعاً اتفاق افتاده. وقتی به نوع شهادت این دو شهید فکر کردم، یاد چهره‌شان افتادم و دیدم هر دوشان یک نقطه مشترک دارند و آن هم چشمه‌ای زیبای آن‌ها بود. خدا هم همیشه گفته که هر کی را دوست داشته باشد، بهترین چیزش را می‌گیرد و چه چیزی بهتر از چشمه‌ای آن دو عزیز. یادم به التماس‌های سید حمید افتاد که همیشه می‌گفت: از دعا فراموشم نکن، مهدی! من هم عادتم شده بود که بعد از سلام بگویم یادش باشد شفاعتم را بکند. آن بار آخر گفت: اگر شهید شدم، اگر خدا قابل دانست، چشم، شفاعتت را می‌کنم. خدا کند که این‌طور باشد و فراموشم نکند. یعنی ممکن است فراموشم کرده باشد؟