ویرایش‌ها

او در بكار بردن خمپاره مهارت خاصي پيدا كرده بود و به همين خاطر مسئوليت دو قبضه خمپاره 120 را به او واگذار كرده بودند. شهریار با نيروي ايمان و اتكاء به الله شب و روز گلوله‌هاي خمپاره را همچون پتك بر سر فريب خوردگان بعثي مي‌كوبيد. او بسيار شجاع بود و از شهادت هراسي نداشت؛ به طوري كه در يكي از حمله‌ها در جبهه كرخه نور موفق شد يك دستگاه نفربر را سالم به غنيمت بگيرد و به همين منظور خواستند به او درجه بدهند و از آنجایي كه او جاه‌طلب نبود به جاي درجه تقاضاي چند روز مرخصي كرد تا به ديدن خانواده‌اش برود.

دورانی كه به مرخصي مي آمد دائم فكر و روحش نزد همرزمانش در جبهه بود و هميشه از دانشگاه انسان سازي كه در غرب و جنوب ميهن اسلامي بوجود آمده بود و از جانبازي و ايثارگري كفرستيزان و عاشقان حقيقي اسلام سخن مي گفت. او از مصائب و سختي هاي جبهه حرفي به ميان نمي آورد و هميشه با چهره اي گشاده و لبي خندان با مردم برخورد مي كرد تا در پشت جبهه تضعيف روحيه نشود.