==زندگی نامه==
[[شهيد عباس علي سليمي اميري]]، فرزند شریف، در تاریخ [[01/02/1345]] در روستای امیرآباد از توابع شهرستان [[بهشهر]] در خانواده ای مذهبي چشم به جهان گشود. دوران خردسالی او به بازی و شادی با همسالان گذشت، سپس با دلی سرشار از امید راهی مدرسه شد و دوره ابتدایی را با موفقیت پشت سر گذاشت و پس از آن دوش به دوش پدر و مادرش به کار و تلاش در زمین کشاورزی مشغول شد.
او نوجوانی محجوب، خجالتی، بسیار باگذشت و سخاوتمند بود. آزارش به کسی نمی رسید، مردم روستا به خاطر سادگی و فروتنی اش او را دوست می داشتند. مقید به [[نماز]] اول وقت و [[فرایض واجب]] بود، انسانی پاک و بی آلایش بود.
از خصوصيات بارز اخلاقی اين [[شهيد]] مي توان [[احترام به والدين]]، [[قناعت]]، [[صداقت]] و [[راستگويي]] و [[وفاي به عهد]] را نام برد. او در طول زندگی کوتاه کمک به فقرا و مستمندان و رعایت حقوق مردم را در اولویت قرار داد و ساده زيستي را برگزید. همچنین اهميت دادن به [[واجبات]]، [[ترک محرمات]]، شرکت در مراسم [[عزاداري ائمه]] اطهار(علیهم السلام) و [[توکل]] به خدا روز به روز بر [[ایمان]] او می افزود.
عباس علی در آخرین مرخصی با تک تک افراد خانواده و مهاجرینی که به روستا آمده بودند(طبقه محروم) خداحافظی و حلالیت طلبید و گفت: «دیگر امیدی به بازگشت من نیست».
در اکثر نامه هایش به خانواده سفارش می کرد که رفت و آمدهای فامیلی را تا می توانید حفظ کنید و در شرایطی که فامیل به شما نیاز دارند در حد امکان به آنان کمک کنید. بسیار به خویشاوندان علاقه داشت و هر بار که به مرخصی می آمد امکان نداشت که آشنایان سری نزند و از احوال آنها جویا نشود.
او به ما سفارش می کرد: «از [[نماز ]] غافل نشوید، زیرا شیطان نمی تواند شما را فریب دهد»، ما را از تجمل پرستی و لوازم لوکس و لباس های نو بر حذز می داشت و می گفت: «به آنچه دارید قانع باشید و [[شکر خدا ]] را به جای آورید».پسرخاله ی مهربانم می گفت:«انقلاب «[[انقلاب]] ما برای زنده نگه داشتن [[دین اسلام ]] است، هرچه در توان دارید چه جانی و چه مالی برای حفظ این انقلاب کمک کنید و قدردان انقلاب باشید». منبع:<ref>سایت شهدای ارتش</ref>
==پانویس==
<references />