ویرایش‌ها

خاطره ای از زبان همسر شهید:

وقتي از پادگان برمي گشت، با وجودي كه بسيار خسته بود، لبخند از لبانش محو نمي شد. او هميشه در سلام دادن از من و بچه ها سبقت مي گرفت. اول آنها را به بغل مي گرفت و احوالشان را مي پرسيد و بعد لباس هايش را عوض مي كرد. آرزو داشت فرزندان آزاده و برومندي تربيت كند تا وقتي بزرگ شدند، ادامه دهنده راه انبياء باشند. در محل كار نيز مرد صبوري بود.