ویرایش‌ها

سرباز رشید اسلام بهمن قطاری در آخرین نامه خود به فرزندش چنین نوشته بود: "فرزند عزیزم، تو نور دیده، قوت زانو، نهال وجودم هستی .قبل از اینکه تو به دنیا بیایی ، فکر می کردم که انسان هیچکس و هیچ چیز را به اندازۀ خودش دوست نمی دارد ولی بعداً متّوجه شدم که بالاترین محّبت ها و دوستی ها عشق به فرزند است...من اکنون به یاد تو زنده ام وسختی هی غربت را با این امید تحمل میکنم که دیر یا زود به شهرمان برگردم وبا اشتیاق تمام به در خانه آمده و از فرط شادی آن قدر گریه کنم که خاک زمین گل گردد .