شهید علیرضا حاجی علیخانی
==زندگینامه==
یک ماهی از پاییز سال 1336 می گذشت. در یکی از کوچه های بن بست محلّه مختاری در خیابان وحدت اسلامی تهران، خانواده حاج علیخانی در انتظار تولّد فرزند خود بودند. این دوّمین فرزند فهیمه خانم و شیخ رضا حاج علیخانی بود که پا به عرصه گیتی می گذاشت.
روز پنجم آبان ماه آن سال انتظار به سر رسید و خداوند فرزند پسری به خانواده حاج علیخانی عطا فرمود که در کمال سلامت بود. پدر و مادر مهربانش، با محبّت و مودّت نوزاد تازه رسیده را به آغوش گرم خویش فشرده، نامش را علی رضا نهادند، و او را با تلاش و امید پرورش دادند.
علی رضا در خون خود غلتید تا اولین روز جاودانگی خویش را آغاز کند و نام و یادش در کنار شهدای مظلوم سوسنگرد جاودانه ماند.
وقتی خبر شهادت او به خانواده اش رسید کسی از چگونگی شهادت وی و همسنگرانش خبر نداشت. پیکر گلگون و پاره پاره او پس از مدّتی در یازدهم فروردین ماه سال 1360 به تهران رسید و در آغوش پدر، مادر، برادر و خواهرانش قرار گرفت. در میان اشک و اندوه اعضای جهاد سازندگی، مردم محلّه و دوستانش، پیکر پاکش بر فراز دستهای مردم قرار گرفت تا تکبیر گویان او را به سوی مزارش در قطعه 24 بهشت زهرا مشایعت کنند.
علی رضا حاج علیخانی خدمت خالصانه خود را با جهاد و شهادت به پایان برد اما نام و راهش در زمره شهدای جهاد سازندگی و انقلاب اسلامی جاودانه ماندما شد<ref>[http://navideshahed.com/fa/news/418083 سایت شهدای نویدشاهد]</ref>==پانویس== منبع:سایت نویدشاهد<references />