شهید سید علی کریمی: تفاوت بین نسخهها
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| + | {{جعبه اطلاعات افراد نظامی | ||
| + | |نام فرد = سیدعلیکریمی | ||
| + | |تصویر = | ||
| + | |توضیح تصویر = | ||
| + | |ملیت = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی | ||
| + | |شهرت = | ||
| + | |دین و مذهب = [[مسلمان]]، [[شیعه]] | ||
| + | |تولد =[[قاین]] | ||
| + | |شهادت = [[1364/04/24]] | ||
| + | |وفات = | ||
| + | |مرگ = | ||
| + | |محل دفن = | ||
| + | |مفقود = | ||
| + | |جانباز = | ||
| + | |اسارت = | ||
| + | |نیرو = | ||
| + | |یگانهای خدمت = | ||
| + | |طول خدمت = | ||
| + | |درجه = | ||
| + | |سمتها =[[آرپیجیزن ـ ادوات]] | ||
| + | |جنگها = [[جنگ ایران و عراق]] | ||
| + | |نشانهای لیاقت = | ||
| + | |عملیات = | ||
| + | |فعالیتها = | ||
| + | |تحصیلات = | ||
| + | |تخصصها = | ||
| + | |شغل = | ||
| + | |خانواده = نام پدر:سیدمهدی | ||
| + | }} | ||
| + | |||
| + | |||
کد شهید: 6412782 تاریخ تولد : | کد شهید: 6412782 تاریخ تولد : | ||
نام : سیدعلی محل تولد : قاین | نام : سیدعلی محل تولد : قاین | ||
| سطر ۹: | سطر ۴۰: | ||
نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : آرپیجیزن ـ ادوات | نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : آرپیجیزن ـ ادوات | ||
گلزار : | گلزار : | ||
| − | خاطرات | + | ==خاطرات== |
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | ||
| − | + | * موضوع تقيد به نماز | |
| − | + | ||
| + | حدود سالل 62 بود که ما قصد داشتیم تا برای زیارت آقا امام رضا (ع) به مشهد برویم. در آن زمان فرزندم سید علی کریمی و یکی از دخترانم در حال تحصیل بود و نمی توانستند با ما بیایند من با دختر کوچکم عازم مشهد شدیم در آن زمان ایام دهه فجر بود و جشنهای این دهه بود پسرم برای سرگرم کردن خودش و خواهرش برای تماشای این جشنها رفته بودند روز بعد وقتی ما به خانه برگشتیم کمی از شب گذشته بود که دیدیم سید علی در حال نوشتن تکالیفش خوابیده است. گفتم او را بیدار کنید تا غذا بخورد بعد بخوابد هرچه او را صدا زدند بلند نشد. من گفتم بگذارید من می دانم چطور او را بیدار کنم صدا زدم پسرم بلند شو که نمازت در حال قضا شدن است او سریع بلند شد و آسینهایش را بالا زدبه ما سلام کرد و رفت داخل حیاط وضو گرفته و سریع برگشت و جانمازش را پهن کرد و بدون اینکه با کسی حرفی بزند نماز صبح را بست ما هم که خیره به او شده بودیم شروع کردیم به خندیدن. او نمازش را خواند و بعد از اینکه تمام شد به او گفتیم هنوز شب است خیلی ناراحت شد و از اتاق بیرون رفت من به دنبالش رفتم و از او معذرت خواهی کردم و او را بر سر سفره آوردم. راوی فاطمه مرتضوی | ||
| + | <ref>[http://yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=17439 یاران رضا]</ref> | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references/> | <references/> | ||
| + | ==رده== | ||
| + | {{ترتیبپیشفرض: سیدعلی کریمی}} | ||
| + | [[رده: شهدا]] | ||
| + | [[رده: شهدای دفاع مقدس]] | ||
| + | [[رده: شهدای ایران]] | ||
| + | [[رده: شهدای استان خراسان جنوبی]] | ||
| + | [[رده: شهدای شهرستان قاین]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۳۴
| سیدعلیکریمی | |
|---|---|
| ملیت |  ایرانی
|
| دین و مذهب | مسلمان، شیعه |
| تولد | قاین |
| شهادت | 1364/04/24 |
| سمتها | آرپیجیزن ـ ادوات |
| جنگها | جنگ ایران و عراق |
| خانواده | نام پدر:سیدمهدی |
کد شهید: 6412782 تاریخ تولد : نام : سیدعلی محل تولد : قاین نام خانوادگی : کریمی تاریخ شهادت : 1364/04/24 نام پدر : سیدمهدی مکان شهادت :
تحصیلات : نامشخص منطقه شهادت : شغل : یگان خدمتی : گروه مربوط : گروهی برای این شهید ثبت نشده است. نوع عضویت : سایر شهدا مسئولیت : آرپیجیزن ـ ادوات گلزار :
خاطرات
- موضوع تقيد به نماز
حدود سالل 62 بود که ما قصد داشتیم تا برای زیارت آقا امام رضا (ع) به مشهد برویم. در آن زمان فرزندم سید علی کریمی و یکی از دخترانم در حال تحصیل بود و نمی توانستند با ما بیایند من با دختر کوچکم عازم مشهد شدیم در آن زمان ایام دهه فجر بود و جشنهای این دهه بود پسرم برای سرگرم کردن خودش و خواهرش برای تماشای این جشنها رفته بودند روز بعد وقتی ما به خانه برگشتیم کمی از شب گذشته بود که دیدیم سید علی در حال نوشتن تکالیفش خوابیده است. گفتم او را بیدار کنید تا غذا بخورد بعد بخوابد هرچه او را صدا زدند بلند نشد. من گفتم بگذارید من می دانم چطور او را بیدار کنم صدا زدم پسرم بلند شو که نمازت در حال قضا شدن است او سریع بلند شد و آسینهایش را بالا زدبه ما سلام کرد و رفت داخل حیاط وضو گرفته و سریع برگشت و جانمازش را پهن کرد و بدون اینکه با کسی حرفی بزند نماز صبح را بست ما هم که خیره به او شده بودیم شروع کردیم به خندیدن. او نمازش را خواند و بعد از اینکه تمام شد به او گفتیم هنوز شب است خیلی ناراحت شد و از اتاق بیرون رفت من به دنبالش رفتم و از او معذرت خواهی کردم و او را بر سر سفره آوردم. راوی فاطمه مرتضوی [۱]
