Barkhordari (بحث | مشارکتها) |
|||
| (یک نسخهٔ متوسط توسط کاربر دیگری نشان داده نشده) | |||
| سطر ۲۰: | سطر ۲۰: | ||
==وصیتنامه== | ==وصیتنامه== | ||
| + | ما افتخار م ىکنیم که در راه خدا به خون آغشته شویم... هر کجا انسان برود مرگ به سراغش می آید، چه چیز بهتر که انسان در راه خدا کشته شود و به این مرگ هم افتخار کند.<ref>[http://khayyen.ir/shahid/373 سایت شهدای خین]</ref> | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
| + | == ردهها == | ||
| + | {{ترتیبپیشفرض:منصور_سلیمانی}} | ||
| + | [[رده: شهدا]] | ||
| + | [[رده: شهدای دفاع مقدس]] | ||
| + | [[رده: شهدای ایران]] | ||
| + | [[رده: شهدای استان اصفهان]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۱۷
نام : سلیمانی / منصور نام پدر : علیرضا تاریخ تولد : ۱۳۴۷-۶-۱۵ محل تولد : براآن شمالى- روستاى تیمیارت تاریخ شهادت : ۱۳۶۵-۱۰-۲۴ محل شهادت : شلمچه - کربلاى 5 شهرستان : اصفهان یگان : مسئولیت : تحصیلات : محل تحصیل : مدرسه علمیه ذوالفقار اصفهان گلزار : گلستان حضرت زینب(س) –روستاى تیمیارت
زندگینامه
شلمچه قطعه اى از کربلاست و شعبه اى از عاشورا. محل تموّج خون حسینیان است و مکانى براى شیدایى دل هاى عاشقان ... و کربلاى پنج فرصتى براى عروج خونین و عاشقانه شهید سلیمانى در سومین اعزام ! منصور هنگامى که «پرستو شدن» را بر«ارسطو شدن» برگزید تاب ماندن در این خاکدان را نداشت تا در بیست و چهارم دى ماه 65 به ملکوت پر کشید. به مدت دو سال و نیم ، از شنبه تا پنجشنبه را در حوزه اصفهان در محضر استادان فاضل، شاگردى و از خرمن معارف اهل بیت (ع) خوشه چینى مى کرد. پنجشنبه و جمعه ها به کار کشاورزى مى پرداخت تا با نان حلال خدا به خانواد ه اش کمک کند. سرانجام هم وظیفه الهى او و حال و هواى حماسى و معنوى جبهه ها منصور را به سوى دیار نور برد تا درکنار رزمندگان دفاع مقدس به مصاف کفتاران بعثى برود. این شهید بزرگوار داراى جلوه هاى اخلاقى و ابعاد معنوى از جمله تقیّد به نماز شب و آراستگى اخلاق بود؛ چنانکه همسرش مى گوید: «چهار ماه از ازدواجمان مى گذشت، آنقدر خوب بود که مشخص بود شهید مى شود و من مى دانستم شهید می شود.»
وصیتنامه
ما افتخار م ىکنیم که در راه خدا به خون آغشته شویم... هر کجا انسان برود مرگ به سراغش می آید، چه چیز بهتر که انسان در راه خدا کشته شود و به این مرگ هم افتخار کند.[۱]