پل متحرک خضر: تفاوت بین نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۷ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۰۷

طراحی و اجرای اسکله‌های فلزی چند منظوره در دو سوی اروندرود و پل متحرک خضر (شهید پازوکی) در سال 1365 یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر بود، چراکه حفظ مناطق آزاد شده، نیازمند پشتیبانی قوی، تدارک و تجهیز رزمندگان بود.

در شرایطی که انتقال یک کامیون مهمات نظامی با تخلیه مهمات در ساحل خودی و انتقال آن از ساحل خودی به آن‌سوی اروند و بارگیری مجدد به کامیون دیگر و روانه نمودن آن به خطوط مقدم تقریباً یک روز وقت می‌گرفت و در همین اثنا نیز تلفات جانی در ساحل اروند به علت حملات هوایی و توپخانه‌ای شدت می‌گرفت؛ طراحی و اجرای پل‌های متحرک برای تسریع در انتقال مهمات مصرفی، در دستور کار مهندسی ستاد لشکر 27 محمد رسول‌الله (ص) و جهاد سازندگی قرار گرفت و یک گروه 9 نفره با فراهم کردن یک دستگاه کامیون، یک دستگاه لودر و یک دستگاه بیل مکانیکی نسبت به طراحی و احداث اسکله‌های فلزی پل متحرک خضر اقدام نمودند.

این گروه با روشی کاملاً ابتکاری با قطع لوله‌های موجود در پالایشگاه فاو و انتقال آن به ساحل و ساخت شمع‌های فلزی به قطر چهل و پنج سانتیمتر و طول دوازده تا هجده متر و شمع‌کوبی در طرفین ساحل اروندرود و شاسی‌کشی و اجرای شیب‌بندی و محوربندی با دوربین‌های دیدبانی نظامی در طی مدت چهل و پنج روز، دو اسکله را آماده نمودند. در نهایت با بهره‌گیری از دوبه متحرک و کابل‌کشی بین دو اسکله و نصب موتور تراکتور به عنوان نیروی محرکه توانستند به انتقال نیرو، تانک، نفربر و کامیون مهمات اقدام نمایند. از آنجاکه ظرفیت بارگذاری اسکله‌ها 290 تن بر متر مربع محاسبه شده بود، امکان عبور سریع تانک و ادوات زرهی سنگین و توپخانه و نیز گردان‌های پیاده و لشکرها میسر شد؛ به نحوی که در هر مرحله چهاردستگاه کامیون پر از مهمات در مدت سه دقیقه به آن سوی اروندرود منتقل می‌شد.

تا قبل از ساخت پل بعثت علاوه بر این پل از شناور طارق و دوبه‌های بزرگی که با یدک‌کش حمل می‌شد و پل فجر(یونی‌فلوت) که از وسط به دو نیم شده و با کابل مهار می‌شد، در منطقه فاو استفاده می‌شد.^[۱]

نگارخانه تصاویر

پانویس

1. ↑ کتاب اطلس جغرافیای حماسی، ص 103 ـ 104