Arameshi9706 (بحث | مشارکتها) |
|||
| (۲ نسخههای متوسط توسط ۲ کاربران نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | |||
| − | |||
| − | + | ==زندگینامه== | |
| − | + | ||
| − | + | [[شهید]] [[محمدعلی رضوی]] دانشجوی رشته ی [[پزشکی]] بود. وی در [[فرمانداری]] محله عضو بود و حامی مستضعفین و ضعفا، به همین دلیل از محبوبیت خاصی برخوردار بود. | |
| + | وی در زمان خدمتش در فرمانداری، هرگاه کسی پول کالای خریداری شده را نداشت که بدهد، ایشان پول را پرداخت می کرد. وقتی از نحوه ی برگرداندن پول از او سؤال می کردند، در جواب پاسخ می داد که: «این پول از سوی فرمانداری اهدا شده است، بلاعوض می باشد.» بعد از [[شهید]] شدن ایشان تازه متوجه شدیم که قضیه ی اهدا پول از طرف فرمانداری، برای رد گم کردن بوده است و این پول ها را این بزرگوار از حقوق خودش پرداخت می کرده است.<ref>ماهنامه سبزسرخ، صفحه:6، شماره مجله:27</ref> | ||
| + | موضوع : اخلاقی ، کمک به دیگران | ||
| − | <ref> | + | دور هم جمع شده بودیم و گوشت گوسفند را کباب می کردیم. هرکدام از ما سهم خودمان را برداشتیم و مشغول خوردن شدیم، اما [[شهید]] رضوی فقط مقداری برای خوراک خود برداشت و بقیه ی سهمش را به همسایه ی مستمندمان برد. وقتی بازگشت، از او سؤال کردیم این چه کاری بود که شما انجام دادید. وی در پاسخ ما جواب داد: «درست نیست که ما گوشت بخوریم و همسایه ی ما فقط بوی گوشت را استشمام کند.»<ref>ماهنامه سبزسرخ، صفحه:6، شماره مجله :27</ref> |
موضوع : اجتماعی ، همسایه | موضوع : اجتماعی ، همسایه | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references/> | <references/> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۳۹
زندگینامه
شهید محمدعلی رضوی دانشجوی رشته ی پزشکی بود. وی در فرمانداری محله عضو بود و حامی مستضعفین و ضعفا، به همین دلیل از محبوبیت خاصی برخوردار بود. وی در زمان خدمتش در فرمانداری، هرگاه کسی پول کالای خریداری شده را نداشت که بدهد، ایشان پول را پرداخت می کرد. وقتی از نحوه ی برگرداندن پول از او سؤال می کردند، در جواب پاسخ می داد که: «این پول از سوی فرمانداری اهدا شده است، بلاعوض می باشد.» بعد از شهید شدن ایشان تازه متوجه شدیم که قضیه ی اهدا پول از طرف فرمانداری، برای رد گم کردن بوده است و این پول ها را این بزرگوار از حقوق خودش پرداخت می کرده است.[۱] موضوع : اخلاقی ، کمک به دیگران
دور هم جمع شده بودیم و گوشت گوسفند را کباب می کردیم. هرکدام از ما سهم خودمان را برداشتیم و مشغول خوردن شدیم، اما شهید رضوی فقط مقداری برای خوراک خود برداشت و بقیه ی سهمش را به همسایه ی مستمندمان برد. وقتی بازگشت، از او سؤال کردیم این چه کاری بود که شما انجام دادید. وی در پاسخ ما جواب داد: «درست نیست که ما گوشت بخوریم و همسایه ی ما فقط بوی گوشت را استشمام کند.»[۲] موضوع : اجتماعی ، همسایه