Sghanbari97 (بحث | مشارکتها) (صفحهای جدید حاوی «بسمه تعالی نام محمد مهدی میرزا محمدیها نام پدر حبیب نام مادر عذرا محل شهادت ط...» ایجاد کرد) |
|||
| (۲ نسخههای متوسط توسط ۲ کاربران نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱۳: | سطر ۱۳: | ||
مزار شهید قزوین - قزوین | مزار شهید قزوین - قزوین | ||
| − | زندگی نامه | + | ==زندگی نامه== |
میرزامحمدیها، محمدمهدی: نهم بهمن ۱۳۳۹، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش حبیب و مادرش عذراباب(شهادت۱۳۶۶) نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم فروردین ۱۳۶۴، در طلائیه بر اثر اصابت ترکش به کتف و کمر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است. | میرزامحمدیها، محمدمهدی: نهم بهمن ۱۳۳۹، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش حبیب و مادرش عذراباب(شهادت۱۳۶۶) نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم فروردین ۱۳۶۴، در طلائیه بر اثر اصابت ترکش به کتف و کمر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است. | ||
| − | وصیت نامه | + | ==وصیت نامه== |
| − | شهید، مهدى میرزامحمّدیها: با درود بر انسان هایى که رهبرىِ امامت برخواسته از مکتب محمّدى را برگزیدند و با پیروى از امامت راستین جامعه انقلابى، امتى اسلامى را تشکیل دادند و سلام به شهیدانى که در راه عقیده و شناخت، پیکر خویش را فدا کردند و به سوى ملکوت اعلى پَرکشیدند. سخنى که مى گویم این طور نیست که خود به آن عمل کرده باشم؛ بلکه آنچه را که مى فهمم و مفید مى دانم بازگو مى کنم. در رابطه با دوستان وابسته این را عرض مى کنم که در همه ی زمینه ها رشد داشته باشند؛ چه دینى و چه سیاسى و یا عرفان و اجتماعى. مثلِ این نباشد که یک بال رشد کند و بال دیگر کوتاه بماند؛ بلکه هر دو بال باید قوى باشند تا بتوانند پرواز کنند و نمونه و الگوى جامعه بشرى گردند؛ چرا که شناخت و آگاهى، مسؤولیت طلب مى کند و این مسؤولیت است که تعهد و تعبد مى آورد که آن حرکتى على گونه است و این حرکت، «سیر الی الله» را جهت مى بخشد. بارى! اینجا هوایى دیگر دارد و مَمْلو از تعالى روح و عرفان خالص و بى دغدغه است و تا کسى اینجا را تجربه نکند، نمى تواند با هیچ سنجش و نوشتارى بفهمد؛ باید دید و به درک آن رسید. اینجا دریاى متلاطم عشق است که موج هاى شور و عشق از آن می خروشد؛ آن حالت ارزشمند روحى و آن نیاز والاى انسانی. سلام به شما پدر و مادرم که با تربیت و سرپرستی تان مرا سرافراز کردید و به محبت خاندان حضرت زهرا(س) آشنا گرداندید. شما حق بزرگى بر من دارید؛ ولى من هرگز نتوانستم، ذره اى از زحمات شما را جبران و دِیْنَم را ادا نمایم. از شما طلب بخشش دارم و مى خواهم هم چنان عشق به خانواده على(ع) را زنده نگه دارید و بدانید که دادن این قربانى در راه خدا، اَمرى واجب است؛ چرا که پیرو حسین(ع) بودن و شناختن خدا و دینش، خون مى خواهد. (۱۷۵۰۲۸۳) محمّد مهدى میرزا محمّدیها ۲۸/۴/۱۳۶۳ | + | شهید، مهدى میرزامحمّدیها: با درود بر انسان هایى که رهبرىِ امامت برخواسته از مکتب محمّدى را برگزیدند و با پیروى از امامت راستین جامعه انقلابى، امتى اسلامى را تشکیل دادند و سلام به شهیدانى که در راه عقیده و شناخت، پیکر خویش را فدا کردند و به سوى ملکوت اعلى پَرکشیدند. سخنى که مى گویم این طور نیست که خود به آن عمل کرده باشم؛ بلکه آنچه را که مى فهمم و مفید مى دانم بازگو مى کنم. در رابطه با دوستان وابسته این را عرض مى کنم که در همه ی زمینه ها رشد داشته باشند؛ چه دینى و چه سیاسى و یا عرفان و اجتماعى. مثلِ این نباشد که یک بال رشد کند و بال دیگر کوتاه بماند؛ بلکه هر دو بال باید قوى باشند تا بتوانند پرواز کنند و نمونه و الگوى جامعه بشرى گردند؛ چرا که شناخت و آگاهى، مسؤولیت طلب مى کند و این مسؤولیت است که تعهد و تعبد مى آورد که آن حرکتى على گونه است و این حرکت، «سیر الی الله» را جهت مى بخشد. بارى! اینجا هوایى دیگر دارد و مَمْلو از تعالى روح و عرفان خالص و بى دغدغه است و تا کسى اینجا را تجربه نکند، نمى تواند با هیچ سنجش و نوشتارى بفهمد؛ باید دید و به درک آن رسید. اینجا دریاى متلاطم عشق است که موج هاى شور و عشق از آن می خروشد؛ آن حالت ارزشمند روحى و آن نیاز والاى انسانی. سلام به شما پدر و مادرم که با تربیت و سرپرستی تان مرا سرافراز کردید و به محبت خاندان حضرت زهرا(س) آشنا گرداندید. شما حق بزرگى بر من دارید؛ ولى من هرگز نتوانستم، ذره اى از زحمات شما را جبران و دِیْنَم را ادا نمایم. از شما طلب بخشش دارم و مى خواهم هم چنان عشق به خانواده على(ع) را زنده نگه دارید و بدانید که دادن این قربانى در راه خدا، اَمرى واجب است؛ چرا که پیرو حسین(ع) بودن و شناختن خدا و دینش، خون مى خواهد. (۱۷۵۰۲۸۳) محمّد مهدى میرزا محمّدیها ۲۸/۴/۱۳۶۳<ref> [http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1412 پایگاه اطلاع رسانی سرداران و 3000 شهید استان قزوین]</ref> |
| − | + | ||
| − | http://khatesorkh.ir/index.php?martyr_id=1412 | + | ==پانویس== |
| + | <references /> | ||
| + | |||
| + | == ردهها == | ||
| + | {{ترتیبپیشفرض:محمد_مهدی_میرزا_محمدیها}} | ||
| + | [[رده: شهدا]] | ||
| + | [[رده: شهدای دفاع مقدس]] | ||
| + | [[رده: شهدای ایران]] | ||
| + | [[رده: شهدای استان قزوین]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۰۵
بسمه تعالی نام محمد مهدی میرزا محمدیها نام پدر حبیب نام مادر عذرا محل شهادت طلائیه محل تولد قزوین تاریخ تولد ۱۳۳۹/۱۱/۰۹ محل شهادت طلائیه تاریخ شهادت ۱۳۶۴/۰۱/۱۳ استان محل شهادت خوزستان شهر محل شهادت خرمشهر وضعیت تاهل مجرد درجه نظامی تحصیلات دیپلم رشته تجربی عملیات سال تفحص محل کار بنیاد تحت پوشش مزار شهید قزوین - قزوین
زندگی نامه
میرزامحمدیها، محمدمهدی: نهم بهمن ۱۳۳۹، در شهر قزوین به دنیا آمد. پدرش حبیب و مادرش عذراباب(شهادت۱۳۶۶) نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. سیزدهم فروردین ۱۳۶۴، در طلائیه بر اثر اصابت ترکش به کتف و کمر، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.
وصیت نامه
شهید، مهدى میرزامحمّدیها: با درود بر انسان هایى که رهبرىِ امامت برخواسته از مکتب محمّدى را برگزیدند و با پیروى از امامت راستین جامعه انقلابى، امتى اسلامى را تشکیل دادند و سلام به شهیدانى که در راه عقیده و شناخت، پیکر خویش را فدا کردند و به سوى ملکوت اعلى پَرکشیدند. سخنى که مى گویم این طور نیست که خود به آن عمل کرده باشم؛ بلکه آنچه را که مى فهمم و مفید مى دانم بازگو مى کنم. در رابطه با دوستان وابسته این را عرض مى کنم که در همه ی زمینه ها رشد داشته باشند؛ چه دینى و چه سیاسى و یا عرفان و اجتماعى. مثلِ این نباشد که یک بال رشد کند و بال دیگر کوتاه بماند؛ بلکه هر دو بال باید قوى باشند تا بتوانند پرواز کنند و نمونه و الگوى جامعه بشرى گردند؛ چرا که شناخت و آگاهى، مسؤولیت طلب مى کند و این مسؤولیت است که تعهد و تعبد مى آورد که آن حرکتى على گونه است و این حرکت، «سیر الی الله» را جهت مى بخشد. بارى! اینجا هوایى دیگر دارد و مَمْلو از تعالى روح و عرفان خالص و بى دغدغه است و تا کسى اینجا را تجربه نکند، نمى تواند با هیچ سنجش و نوشتارى بفهمد؛ باید دید و به درک آن رسید. اینجا دریاى متلاطم عشق است که موج هاى شور و عشق از آن می خروشد؛ آن حالت ارزشمند روحى و آن نیاز والاى انسانی. سلام به شما پدر و مادرم که با تربیت و سرپرستی تان مرا سرافراز کردید و به محبت خاندان حضرت زهرا(س) آشنا گرداندید. شما حق بزرگى بر من دارید؛ ولى من هرگز نتوانستم، ذره اى از زحمات شما را جبران و دِیْنَم را ادا نمایم. از شما طلب بخشش دارم و مى خواهم هم چنان عشق به خانواده على(ع) را زنده نگه دارید و بدانید که دادن این قربانى در راه خدا، اَمرى واجب است؛ چرا که پیرو حسین(ع) بودن و شناختن خدا و دینش، خون مى خواهد. (۱۷۵۰۲۸۳) محمّد مهدى میرزا محمّدیها ۲۸/۴/۱۳۶۳[۱]