شهید علی اصغر حمامی: تفاوت بین نسخه‌ها - دانش‌نامه فرهنگ ایثار , جهاد و شهادت

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۵ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۱۸

علی اصغر حمامی

ملیت	ایرانی
دین و مذهب	مسلمان، شیعه
تولد	مشهد
شهادت	۱۳۶۰/۸/۱۹
محل دفن	بهشت رضا
سمت‌ها	رزمنده
جنگ‌‌ها	جنگ ایران و عراق
خانواده	نام پدرحاجی محمد

خاطرات

علی اصغر حمامی به من گفت : " تا نگذاری که به جبهه بروم هیچکاری انجام نمی دهم " نه ناهار می خورد و نه با من حرف می زد . نه خانه می آمد و نه با بچه ها بازی و تفریح می کرد . همیشه متوجه راهپیمائیها و جبهه بود . تا اینکه یک روز به من گفت : حالا شما رضایت بده تا به جبهه بروم . من هم به شوخی گفتم : صدام دیگها راپر شربت کرده ، معطل است که تو بروی و بخوری من رضایت می دهم . تا گفتم که رضایت می دهم ، خوشحال شد و فوراً سوار موتورش گردید و رفت . سپس دیدم با یک نفر آمد . گفت : حاجیه خانم ، شما رضایت می دهید که اصغر به جبهه برود ؟ گفتم : بله ، رضایت می دهم . چون ما را خیلی اذیت می کند . نه غذا می خورد ، نه به خانه می آید . شب و روز هم که به مسجد و راهپیمایی می رود . همینکه این حرفها را شنید ، خیلی خوشحال شد . سپس دفتر و کاغذ آوردند و آنها نوشتند و ما انگشت زدیم . ایشان بعد از این کار دستم را بوسید . گفت : حالا شدی یک مادر خوب ، حالا خیلی دوستت دارم . به خیابان می رفت و برایم پسته و بستنی می خرید . و می گفت : اینها را بخور و به کس دیگری نده . تا حالت خوب شود . من می گفتم : بچه که نیستم . می گفت : نه مادر ، اینها را می آورم که بخوری حالت بهتر شود .^[۱]

پانویس

↑ سایت یاران رضا

آخرین تغییر ‏۲۵ تیر ۱۳۹۹، در ‏۱۷:۱۸

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-نام : علی‌اصغر                    محل تولد : مشهد
+{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
-نام خانوادگی : حمامی‌     تاریخ شهادت : 1360/08/19
+|نام فرد                = علی اصغر حمامی
-نام پدر : حاجی‌محمد
+|تصویر                  =
-مسئولیت : رزمنده‌
+|توضیح تصویر            =
-گلزار : بهشت‌رضا
+|ملیت                   = [[پرونده:پرچم ایران.png|22px]] ایرانی
-خاطرات:
+|شهرت                   =
-علی اصغر حمامی به من گفت : " تا نگذاری که به جبهه بروم هیچکاری انجام نمی دهم " نه ناهار می خورد و نه با من حرف می زد . نه خانه می آمد و نه با بچه ها بازی و تفریح می کرد . همیشه متوجه راهپیمائیها و جبهه بود . تا اینکه یک روز به من گفت : حالا شما رضایت بده تا به جبهه بروم . من هم به شوخی گفتم : صدام دیگها راپر شربت کرده ، معطل است که تو بروی و بخوری من رضایت می دهم . تا گفتم که رضایت می دهم ، خوشحال شد و فوراً سوار موتورش گردید و رفت . سپس دیدم با یک نفر آمد . گفت : حاجیه خانم ، شما رضایت می دهید که اصغر به جبهه برود ؟ گفتم : بله ، رضایت می دهم . چون ما را خیلی اذیت می کند . نه غذا می خورد ، نه به خانه می آید . شب و روز هم که به مسجد و راهپیمایی می رود . همینکه این حرفها را شنید ، خیلی خوشحال شد . سپس دفتر و کاغذ آوردند و آنها نوشتند و ما انگشت زدیم . ایشان بعد از این کار دستم را بوسید . گفت : حالا شدی یک مادر خوب ، حالا خیلی دوستت دارم . به خیابان می رفت و برایم پسته و بستنی می خرید . و می گفت : اینها را بخور و به کس دیگری نده . تا حالت خوب شود . من می گفتم : بچه که نیستم . می گفت : نه مادر ، اینها را می آورم که بخوری حالت بهتر شود .
+|دین و مذهب             = [[مسلمان]]، [[شیعه]]
-سایت یاران رضا
+|تولد                   =  [[مشهد]]
-http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7495
+|شهادت                  = [[۱۳۶۰/۸/۱۹]]
+|وفات                   =
+|مرگ                    =
+|محل دفن                = بهشت رضا
+|مفقود                  =
+|جانباز                 =
+|اسارت                  =
+|نیرو                   =
+|یگانهای خدمت          =
+|طول خدمت               =
+|درجه                   =
+|سمت‌ها                  = رزمنده
+|جنگ‌‌ها                  = [[جنگ ایران و عراق]]
+|نشان‌های لیاقت          =
+|عملیات‌               =
+|فعالیت‌ها               =
+|تحصیلات                 =
+|تخصص‌ها                 =
+|شغل                    =
+|خانواده                = نام پدر[[حاجی محمد]]
+}}
+==خاطرات==
+علی اصغر حمامی به من گفت : " تا نگذاری که به جبهه بروم هیچکاری انجام نمی دهم " نه ناهار می خورد و نه با من حرف می زد . نه خانه می آمد و نه با بچه ها بازی و تفریح می کرد . همیشه متوجه راهپیمائیها و جبهه بود . تا اینکه یک روز به من گفت : حالا شما رضایت بده تا به جبهه بروم . من هم به شوخی گفتم : صدام دیگها راپر شربت کرده ، معطل است که تو بروی و بخوری من رضایت می دهم . تا گفتم که رضایت می دهم ، خوشحال شد و فوراً سوار موتورش گردید و رفت . سپس دیدم با یک نفر آمد . گفت : حاجیه خانم ، شما رضایت می دهید که اصغر به جبهه برود ؟ گفتم : بله ، رضایت می دهم . چون ما را خیلی اذیت می کند . نه غذا می خورد ، نه به خانه می آید . شب و روز هم که به مسجد و راهپیمایی می رود . همینکه این حرفها را شنید ، خیلی خوشحال شد . سپس دفتر و کاغذ آوردند و آنها نوشتند و ما انگشت زدیم . ایشان بعد از این کار دستم را بوسید . گفت : حالا شدی یک مادر خوب ، حالا خیلی دوستت دارم . به خیابان می رفت و برایم پسته و بستنی می خرید . و می گفت : اینها را بخور و به کس دیگری نده . تا حالت خوب شود . من می گفتم : بچه که نیستم . می گفت : نه مادر ، اینها را می آورم که بخوری حالت بهتر شود .<ref>[http://www.yaranereza.ir/ShowSoldier.aspx?SID=7495 سایت یاران رضا]</ref>
+==پانویس==
+<references />