ویرایش‌ها

در آخرین روز اعزام به جبهه به من گفت: برادر جان من عکس گرفته ام ولی هنوز حاضر نشده است. من که رفتم شما برو و آن عکس را بگیر و برای تشییع جنازه ام برای جلوی تابوت از آن استفاده کنید و در آخرین صحبتهایش گفت: دوست دارم که [[شهید ]] بشوم و جانم را در راهی که این [[شهداء ]] عزیز رفته اند بدهم.

امیر بعد از عملیات که به مرخصی آمده بود تعریف می کرد: در سنگری 12 نفر بودیم که در موقع عملیات بر اثر اصابت [[خمپاره ]] 11 نفر شهید شدند و فقط من زنده ماندم. او در آن چند روز که در مرخصی بود تمام فکر و ذکرش دوستان شهیدش بود. در خواب و بیداری صحبت آنها را می کرد. او همیشه می گفت: من باید راه آنان را ادامه بدهم و انتقام خون دوستان شهیدم را بگیرم.