ویرایش‌ها

فرمانده پسرم سهراب نحوه شهادت او را اینگونه تعریف نمود: یک روز عده‌ای بسیجی به جبهه‌ای آمده بودند که سهراب همراه دیگر همرزمانش برای استقبال آنها رفتند. در بین راه ناگهان هواپیماهای دشمن به سوی او و همرزمانش شلیک کرد که سهراب از ناحیه شکم مورد اصابت [[گلوله]] قرار گرفت و به درجه رفیع شهادت نائل آمد. سهراب به من می‌گفت: که باید به روی شهادت خندید. بعد از شهادتش که او را ملاقات کردیم، چنان لبخندی بر روی لبانش نقش بسته بود که احساس کردیم خوابیده است. در آن موقع حرف او به یادم آمد که می‌گفت: باید به روی شهادت خندید.

==رده==

{{ترتیب‌پیش‌فرض:سهراب محبتی}}