فرزند عزیز [[شهید]]م علیرضا فرزند دوم ما بود فرزند اول ما که پسر هم بود فوت کرد در سن سه سالگی وقتی علی رضا به سن سه سالگی نزدیک می شد خیلی نگران بودیم با خود می گفتیم نکند علیرضا هم بمیرد خواب نداشتم و خیلی ناراحت بودم یک شب خواب دیدم هواپیمایی در روستایمان فرود آمد آن زمان مردم هواپیما ندیده بودند و نمی شناختند بعد علیرضا از دستم فرار کرد و به هواپیما چسبید تا خودم را به او رساندم هواپیما حرکت کرد از خواب بیدار شدم و خیلی مواظبش بودم هر کجا که می رفت به دنبالش می رفتم تا این که بالاخره انقلاب شد و به تظاهرات می رفتیم و او را هم می بردیم. به سن شانزده سالگی که رسید جنگ شروع شد بعد از دو سال آمد و گفت مادر می خواهم بروم جبهه با گریه از رفتنش برای اولین و دومین مرتبه ممانعت کردم بالاخره ما را قانع کرد و رفت جبهه وقتی جنازه اش را آوردند دیدم که به وسیله ی هواپیما به [[شهادت]] رسیده است. راوی صغری مرادیان
*موضوع: لحظه و نحوه شهادت
لحظه و نحوه شهادت راوی صغری مرادیان فرزند عزیز [[شهید]]م علی رضا موقع [[شهادت]] اول هر دو دستش قطع می شود بعد به [[شهادت]] می رسد قبل از [[شهادت]]ش دختر خواهرم می گوید: یکی از همسایگانمان که اصلا علیرضا را ندیده بود خواب می بیند حضرت اباالفضل علیه السلام دو زانو نشته اند و سر یک [[شهید]] را بر روی زانوهای مبارکشان گذاشته اند بعد جلو می رود می پرسد آقا جان این جوان کیست؟ حضرت می فرمایند: علیرضا مرادیان از میر آباد است و مثل من دست ندارد دست هایش را در راه خداوند تبارک و تعالی داده که یک دفعه از خواب بیدار می شود و صبح همان روز خوابش را برایم تعریف کرد. چند روز بعد که جنازه ی فرزندم علیرضا را آوردند آن زن هم آمده بود و بعد از این که جنازه ی فرزندم را دید فریادی کشید و گفت: این [[شهید]] خودش است. این [[شهید]] از مقربان درگاه الهی است او در زمان [[شهادت]]ش سرش بر روی زانوهای مبارک حضرت اباالفضل علیه السلام بود. راوی صغری مرادیان
* موضوع: خبر شهادت