ویرایش‌ها

من به همراه همرزم محمدرضا یاقوتی نژاد در [[جبهه ]] حضور داشتیم وقتی که عملیات [[کربلای دو ]] حاج عمران شروع شد پس از چند ساعت درگیری ایشان به کمک آرپی جی زن بودند بر اثر اصابت [[ترکش ]] به ناحیه ی پایش مجروح شد و چند تن دیگر از رزمنده ها هم به شهادت رسیدند و چند تا هم مجروح شدند. ما در حال برگشتن به عقب بودیم که دیدیم ایشان با سلاحی که در دستش داشت و با همان پای ترکش خورده به سمت عراقی ها حرکت می کرد . به او گفتم: محمدرضا کجا می روی تو مجروح شدی باید به عقب برگردی. اما ایشان گفت: سلاح بر زمین گذاشتن خیانت است. ما باید تا آخرین نفسی که در سینه داریم بجنگیم. گفت: شما بروید من پشت سر شما یواش یواش می آیم و رفتم ایشان را کمک کنم و به عقب برگردانم ولی دشمن منطقه را بمباران شیمیایی کرد و وقتی که به ایشان رسیدم دیدم به فیض عظیم شهادت نائل آمده است. و اسلحه اش هم در دستش گرفته بود و از خودش رها نکرده بود.

عنوان خواب و رویای دیگران در مورد [[شهادت ]] [[شهید]]

یکی از همرزمان فرزندم محمدرضا خاطره ای را از ایشان این گونه برایم نقل می کرد گفت: ایشان در عملیات کربلای دو در منطقه ی [[حاج عمران ]] شرکت کرد و بر اثر اصابت ترکش به پایش مجروح شد و باز هم با همان جثه ی کوچکش سلاحش را به دوش گذاشت و به طرف دشمن حرکت می کرد با این که به ایشان خیلی توصیه کردیم جلوتر نرو و سلاحت را بر زمین بگذار بیا تا تو را به عقب ببریم ولی قبول نکرد و گفت: سلاح بر زمین گذاشتن خیانت است شما بروید من خودم می توانم بیایم وقتی که در حال برگشتن بودیم دشمن به وسیله ی جنگنده های خود بمب شیمیایی ریخت و بر اثر شیمیایی شدن به درجه ی رفیع شهادت نائل آمد.