ویرایش‌ها

کد شهید:6211853

نام :محمدرضا

نام خانوادگی :ریحانی‌

نام پدر :محمدقلی‌

محل تولد :درگز

تحصیلات :نامشخص

گروه مربوط :گروهی برای این شهید ثبت نشده است.

نوع عضویت :سایر شهدا

مسئولیت :رزمنده‌

به یاد دارم هنگامی که پسرم محمدرضا از جبهه به مرخصی آمده بود می گفت: این دفعه در این جنگ ما صد در صد پیروز هستیم. چون رهبر ما امام خمینی (ره) فرزندانی دارد به نام بسیجی که در جبهه های نبرد حماسه می آفرینند و از سرزمین و آب و خاک میهن دفاع می کنند حال چه در پشت جبهه یا در خط مقدم چون هدف خدمت به مملکت و رضای خداست ما پیروز هستیم و دیگران را تشویق به جبهه رفتن می نمود.

یادم هست روزی که پسرم محمدرضا می خواست به جبهه برود من و مادرش در باغ مشغول کار بودیم که ایشان برای خداحافظی نزد ما آمد و گفت: من می روم و شما را تنها می گذارم. پدر مرا ببخشید که نتوانستم به شما در این مدت زندگیم کمک کنم. حال هم به دنبال آرزوی خود به جبهه می روم و شما دیگر مرا نمی بینید و نیز برایم دعا نمایید و مرا حلال کنید. و به برادران و خواهرانم بگوئید که به بسیج بروند و راه امام را ادامه دهند. بعد چند عکس هم به عنوان یادگاری گرفتیم و خداحافظی کرد و راهی جبهه شد.

یادم هست روز آخری که برادرم محمد رضا می خواست به جبهه برود. من به همراه پدر و مادرم در باغ مشغول کار بودیم که ایشان برای خداحافظی نزد ما به باغ آمد. موقع خداحافظی ایشان دست و صورت پدر و مادر را بوسید و گفت: ببخشید که من نتوانستم آرزوی شما را برآورده کنم، مرا حلال کنید و بعد از نماز دعایم نمایید. من رفتم و دیگر شما را نمی بینم. هنگام خداحافظی برادرم نورانی شده بود و من عاشق جمالش شده بودم و هرچه نگاه می کردم سیر نمی شدم و آخرین توصیه ای که به من کرد این بود که: راهی که من رفته ام شما باید آن را دنبال کنید و پشتیبان رهبر کبیر انقلاب و جمهوری اسلامی که با خونهای شهدا آبیاری شده است باید و ادامه دهنده ی راه شهدا باشید و نیز چند عکسی به یادگاری گرفتیم و بعد راهی جبهه شد و رفت.

خاطره ای که به یاد دارم این است که، شبی امام (ره) از رادیو اعلام کرد که همه ی مردم در سرتاسر ایران به پشت بام های خود بروند و تکبیر (الله اکبر) را سر بدهند. آن شب برادرم محمد رضا تازه از آموزش نظامی، مرخصی گرفته و به روستا آمده بود و داشت بند پوتینهایش را باز می کرد. من گفتم: رضا جان از رادیو اعلام کردند که امشب راس ساعت نه شب همه مردم باید به پشت بامهای خود بروند و تکبیر(الله اکبر) بگویند. همین که رضا این حرف را شنید فورا بند پوتینهایش را محکم بست و خواست برود من گفتم: حالا دیر شده نرو دیر شده اما ایشان گوشی به اصرار من نداد. دوباره گفتم: نرو دیر شده و دوستانت نمی رسی آنها خیلی وقت است که رفت اند گفت: گفت: می رسم بعد از خانه بیرون رفت. در نو خندان رسم بود که موقع تکبیر(الله اکبر) گفتن به روی تپه ی نادری که وسط شهر نو خندان قرار دارد بروند و روی آن تپه(الله اکبر) بگویند. برای همین برادرم رضا هم آنجا رفته بود و بعد از اتمام تکبیر گفتن به خانه برگشت. از او پرسیدم: مگر رسیدی روی تپه گفت: بله رسیدم خیلی خوب شد رفتم چون همه ی دوستان جمع شده بودند.

به یاد دارم روزی پسرم محمد رضا همراه برادر کوچکش و پسر های همسایه برای جمع آوری هیزم به صحرا رفتند. وقتیکه از صحرا بر می گشتند دیدم که هیزم ها را به پشت گرفته و برادر کوچکش را هم بالای دوشش گذاشته و همراه پسر های همسایه به طرف روستا می آید.

به یاد دارم شب قبل از اینکه پسرم محمدرضا به جبهه برود آن شب سرش را گذاشت روی زانویم و به خواب رفت. وقتی کاملاً خوابش برده بود، من یواش یواش سرش را برداشتم و روی بالش گذاشتم. فردای آنروز که از خواب بیدار شد، وسایلش را جمع کرد و بعد از خداحافظی راهی جبهه شد. مدت طولانی بود که در جبهه بود و ما بی‌خبر از او بودیم تا اینکه یک شب خواب به شهادت رسیدن او را دیدم که محمدرضا به خانه آمد و گفت: مادر ناراحت من نباشید، من به زودی نزد شما خواهم آمد که یک مرتبه از خواب پریدم و آن شب تا صبح نخوابیدم و چراغ را برداشتم و توی باغ قدم می‌زدم چون از شدت ناراحتی نتوانستم یک جا بنشینم و تقریباً عصر همان روز بود که خبر آوردند پسرت محمدرضا زخمی شده است و در فلان بیمارستان بستری شده و من فوری آنجا دانستم که خواب من درست بوده و پسرم به فیضی عظیم شهادت نائل آمده است.